به گزارش مجله خبری نگار، به گفته او، به عنوان یک قاعده کلی، شاخص توده بدنی (BMI) مطلوب برای حفظ سلامت و طول عمر بین ۱۸.۵ تا ۲۴.۹ است. شاخص توده بدنی (BMI) نسبت وزن به قد فرد را ارزیابی میکند و برای تعیین اینکه آیا فرد در محدوده وزن طبیعی، اضافه وزن یا کمبود وزن قرار دارد، استفاده میشود.
شاخص توده بدنی (BMI) با تقسیم وزن بدن به کیلوگرم بر مجذور قد به متر محاسبه میشود. به عنوان مثال، اگر فردی ۷۰ کیلوگرم وزن و ۱.۷۵ متر قد داشته باشد، شاخص توده بدنی او ۲۲.۸۶ خواهد بود.
مطالعات نشان دادهاند که حفظ BMI در محدوده طبیعی میتواند تأثیر مثبتی بر امید به زندگی داشته باشد. جالب توجه است که افراد مسن اغلب BMI نزدیک به حد بالایی طبیعی دارند. این ممکن است نشان دهد که حتی افزایش وزن جزئی ممکن است برای سلامتی مفید باشد.
به گفته او، باید بدانیم که BMI همیشه سطح چربی بدن را به طور دقیق نشان نمیدهد، به خصوص در ورزشکاران و افرادی که توده عضلانی بالایی دارند.
او میگوید: «ورزشکاران ممکن است به دلیل توده عضلانی زیاد، BMI بالایی داشته باشند که به نوبه خود میتواند منجر به تفسیر نادرست از وضعیت آنها به عنوان اضافه وزن یا چاقی شود. در چنین مواردی، اندازهگیری دقیقتر چربی بدن، دور کمر و نسبت دور کمر به باسن ممکن است دقیقتر باشد.»
این متخصص تأکید میکند که شاخص توده بدنی (BMI) برای ارزیابی جامع مفید است، اما تنها معیار برای ارزیابی سلامت نیست. بنابراین، همیشه در نظر گرفتن ویژگیهای فردی، مانند سطح فعالیت بدنی، ترکیب بدن و سایر عوامل مهم است.