نقش مثبت غیرمنتظره برای چربی شکم

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که همه چربی‌های موجود در بدن انسان مضر نیستند، زیرا مقداری وزن اضافی در اطراف ناحیه شکم ممکن است نقش مهمی در حمایت از سیستم ایمنی و مبارزه با عفونت‌ها و التهاب داشته باشد.

به گزارش مجله خبری نگار، به طور سنتی، چربی که در اطراف شکم و اندام‌های داخلی تجمع می‌یابد و به عنوان چربی احشایی شناخته می‌شود، به دلیل ارتباط آن با بیماری‌های مزمن مانند دیابت نوع ۲، بیماری قلبی، سکته مغزی، فشار خون بالا و برخی از انواع سرطان، به عنوان یک عامل خطر برای سلامتی در نظر گرفته می‌شود.

اما محققان موسسه کارولینسکا سوئد دریافته‌اند که چربی شکم یک توده همگن واحد نیست، بلکه از انواع مختلفی تشکیل شده است که برخی از آنها ممکن است فواید غیرمنتظره‌ای برای سلامتی داشته باشند.

جیائو ژونگ، نویسنده اصلی این مطالعه، توضیح داد که بافت چربی نه تنها انرژی را ذخیره می‌کند، بلکه به عنوان یک اندام فعال عمل می‌کند که سیگنال‌هایی را ارسال می‌کند که بر عملکرد‌های مختلف بدن تأثیر می‌گذارند و خاطرنشان کرد که این باور که همه چربی‌های شکمی یکسان هستند، یک تصور غلط رایج است.

در این مطالعه، محققان نمونه‌هایی از پنج نوع مختلف چربی شکمی را در هشت فرد چاق، از جمله چربی زیر جلدی، چربی اطراف معده و چربی نزدیک روده، تجزیه و تحلیل کردند.

نتایج، تفاوت‌های چشمگیری را بین این انواع، به‌ویژه آنچه که به‌عنوان بافت چربی ایلیاک در امتداد روده بزرگ امتداد دارد و حاوی تعداد زیادی سلول‌های چربی التهابی و سلول‌های ایمنی است، نشان داد.

آزمایش‌های آزمایشگاهی نشان داده‌اند که سیگنال‌های باکتری‌ها می‌توانند این سلول‌های چربی را تحریک کنند تا پروتئین‌هایی تولید کنند که سلول‌های ایمنی را در بافت‌ها فعال می‌کنند و به مبارزه با عفونت کمک می‌کنند.

محققان خاطرنشان کردند که بافت چربی نزدیک روده‌ها ممکن است عملکرد خاصی داشته باشد، شاید نشان‌دهنده سازگاری با میکروبیوم روده، جامعه میکروبی که درون دستگاه گوارش زندگی می‌کند، باشد.

اگرچه این مطالعه بر روی افراد چاق متمرکز بود، محققان تأکید کردند که کاربرد این نتایج در مورد افراد با وزن طبیعی هنوز در دست بررسی است.

در این زمینه، جوتا گالکانن، اولین نویسنده همکار این مطالعه، گفت که مرحله بعدی مطالعه نقش بافت چربی اطراف روده بزرگ در بیماری‌های التهابی روده، مانند بیماری کرون و کولیت اولسراتیو، خواهد بود تا بفهمیم که آیا این بافت از طریق تعامل با سلول‌های ایمنی در تقویت یا تداوم التهاب نقش دارد یا خیر.

این مطالعه در مجله متابولیسم سلولی منتشر شده است.

منبع: ایندیپندنت

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری