مادر بودن یعنی قید آرزوهایت را بزنی؟ راهی برای جمع کردن مادری و پیشرفت فردی

به گزارش مجله خبری نگار، در دنیای پرمشغلهٔ امروز، خیلی از مادران با یک دغدغهٔ مشترک روبه‌رو هستند: چطور می‌توان در کنار مادری و رسیدگی به امور خانه، به اهداف فردی و تحصیلی هم رسید، بدون اینکه دچار خستگی و فرسودگی روانی شد؟ این پرسشی است که ذهن بسیاری از بانوان را به خود مشغول کرده است.

برای بررسی این دغدغه و پیداکردن راهکار‌هایی کاربردی، سراغ خانم سکینه مستولی، کارشناس ارشد روان‌شناسی و مدرس مهارت‌های همسرداری، رفته‌ایم تا از نگاه علمی و کارشناسی، دربارهٔ جنبه‌های روانی و مدیریتی این موضوع بیشتر بدانیم.

شاید این سوال شما هم باشد!

مستولی در ابتدا به پرسشی از سوی یکی از بانوان اشاره می‌کند که دغدغهٔ بسیاری از مادران است:

«یکی از دوستان پرسیده بودند: بسیار مشتاقم تحصیلاتم را ادامه بدهم و خوشبختانه همسرم هم در این مسیر حامی من است؛ اما به دلیل داشتن فرزندان کوچک و مسئولیت‌های همیشگی، از رسیدگی به کار‌های خانه عقب می‌مانم. این موضوع باعث خشم و ناراحتی‌ام می‌شود و گاهی ناخواسته این تنش را به همسر و فرزندانم منتقل می‌کنم. برای اینکه بتوانم به اهدافم برسم، چه‌کار باید بکنم؟»

مقایسه ممنوع!

سکینه مستولی در پاسخ به این دغدغه، پیش از هر چیز به یک نکتهٔ ارزشمند اشاره می‌کند: قدردان حضور همسری همراه و حمایتگر بودن. داشتن چنین همراهی، نعمت بزرگی است که می‌تواند مسیر رشد و پیشرفت را برای بانوان هموارتر کند.

او برای مدیریت بهتر این شرایط، چند راهکار کاربردی پیشنهاد می‌دهد:

۱. توانایی‌های خودتان را بشناسید و مقایسه نکنید

به گفتهٔ این کارشناس ارشد روان‌شناسی، توان جسمی، میزان انرژی و شرایط روحی هر خانمی با دیگری متفاوت است؛ بنابراین، اولین قدم برای رسیدن به آرامش، این است که خودمان را با دیگران مقایسه نکنیم.

قطار ناراحتی روی ریل توقع!

قرار نیست شرایط، امکانات و توانایی‌های ما دقیقاً شبیه دیگران باشد. هر فرد ظرفیت جسمی و روانی خاص خودش را دارد و بهتر است مسیر زندگی و پیشرفت خودمان را باتوجه‌به همین ظرفیت‌ها تنظیم کنیم.

۲. اولویت‌ها را مشخص کنید و از خودتان انتظار واقع‌بینانه داشته باشید.

مستولی با اشاره به یکی از دلایل اصلی خشم و ناراحتی مادران می‌گوید:

«خیلی وقت‌ها عصبانیت ما از انتظاراتی می‌آید که بیش از توان و شرایط فعلی‌مان هستند. وقتی از خودمان توقع زیادی داریم و نمی‌توانیم به آنچه در ذهنمان تصور کرده‌ایم برسیم، احساس شکست و ناامیدی می‌کنیم. این فشار روانی هم گاهی باعث می‌شود ناراحتی‌مان را ناخواسته به همسر و فرزندانمان منتقل کنیم؛ درحالی‌که آنها از مهم‌ترین و ارزشمندترین داشته‌های زندگی ما هستند.»

حالا نوبت خوردن فیل است!

او پیشنهاد می‌کند اهدافمان را روی کاغذ بیاوریم، آنها را بر اساس اهمیت و شرایط فعلی اولویت‌بندی کنیم و از قدم‌های کوچک‌تر شروع کنیم. رسیدن به همین موفقیت‌های کوچک می‌تواند انگیزه و اعتمادبه‌نفس ما را برای ادامه‌ی مسیر بیشتر کند.

۳. آهسته و پیوسته پیش بروید؛ با روش «لقمه‌لقمه»

این مدرس مهارت‌های همسرداری یادآوری می‌کند که قرار نیست همه‌ی اهدافمان را در مدت‌زمان کوتاهی محقق کنیم. گاهی لازم است کمی به خودمان فرصت بدهیم و به‌جای عجله کردن، قدم‌به‌قدم پیش برویم.

او با اشاره به یک ضرب‌المثل معروف می‌گوید:

«فیل را چطور می‌توان خورد؟ لقمه‌لقمه! اهداف بزرگتان را هم به بخش‌های کوچک‌تر و دست‌یافتنی تقسیم کنید. با این روش، هم فشار روانی کمتری به خودتان وارد می‌کنید و هم می‌توانید پیشرفتتان را به‌مرور ببینید و برای ادامه‌ی مسیر انگیزه بگیرید.»

کلام آخر؛ هم مادری، هم رشد فردی

خانم سکینه مستولی در پایان این گفت‌و‌گو، سه نکته‌ی مهم را به مادرانی که در کنار مسئولیت‌های خانوادگی به دنبال رشد و پیشرفت فردی هستند، یادآوری می‌کند:

۱- خودتان را با دیگران مقایسه نکنید: شرایط و توانایی‌های هر فرد متفاوت است. مسیر خودتان را با توجه به شرایط زندگی‌تان پیش ببرید.

۲- از خودتان انتظار واقع‌بینانه داشته باشید: قرار نیست همه‌چیز همیشه بی‌نقص و مطابق میل شما پیش برود. توان و شرایط فعلی‌تان را در نظر بگیرید و به خودتان سخت نگیرید.

۳- برای کارهایتان برنامه‌ریزی کنید: مسئولیت‌های خانوادگی و تربیت فرزندان بخش مهمی از زندگی شما هستند. در کنار توجه به این مسئولیت‌ها، برای اهداف فردی‌تان هم زمان مشخصی در نظر بگیرید و آنها را آرام‌آرام دنبال کنید.

فراموش نکنیم که رشد فردی و مادری لزوماً در مقابل هم قرار ندارند. با شناخت توانایی‌ها، مدیریت زمان، اولویت‌بندی و برداشتن قدم‌های کوچک می‌توان میان این دو تعادل برقرار کرد.