به گزارش مجله خبری نگار،بنجامین «لفتی» روجیرو یک شخصیت کلیدی در فیلم دانی براسکو (Donnie Brasco) است، اما آنچه در پایان داستان برای او اتفاق میافتد با سرنوشت واقعی این شخصیت متفاوت است. این فیلم بر اساس داستان واقعی نفوذ شش ساله یک مامور افبیآی به نام جوزف پیستونه به درون مافیا ساخته شده و روایتی جذاب را در شهر نیویورک ارائه میکند. جانی دپ در نقش پیستونه ایفای نقش میکند و این فیلم داستان شخصیت او را دنبال میکند که نام مستعار «دانی براسکو» را برای جلب اعتماد و احترام اعضای خانواده مافیایی بونانو، یکی از اصلی تررین خانوادههای مافیایی در نیویورک، بهویژه «لفتی» روجیرو (آل پاچینو) انتخاب میکند.
لفتی، آدمکشی سالخورده عضو مافیا و شرخر خانواده تبهکار بونانو، به عنوان یک شخصیت پیچیدهای به تصویر کشیده میشود که با دانی براسکو دوست میشود. این رابطه هسته اصلی روایت فیلم دانی براسکو را تشکیل میدهد، و آن را به یک فیلم گانگستری عالی تبدیل میکند. با این حال، در حالی که لفتی به عنوان یک چهره کلیدی در خانواده مافیا نشان داده میشود، فیلم تنها مقداری اندک از سرنوشت شخصیت واقعی او را روایت میکند. علاوه بر این، برخی از رویدادهای مرتبط با لفتی در فیلم به شدت دراماتیزه میشوند. تصویر این شخصیت در فیلم به عنوان مبنایی برای کاوش رویدادهای واقعی و آنچه پس از دانی براسکو برای لفتی رخ داد، عمل میکند.
بنجامین “لفتی” روجیرو، متولد ۱۹ آوریل ۱۹۲۶، در منطقه هلز کیچن، منهتن، زندگی طولانی را در دنیای جنایات سازمان یافته سپری کرد. سفر او به دنیای مافیا از ایتالیای کوچک آغاز شد، جایی که او در آن بزرگ شد. در جوانی، لفتی به خانواده مافیایی بونانو پیوست و به عنوان یک نیروی خیابانی تحت نظر شرخری به نام مایکل سابلا شروع به کار کرد.
فعالیتهای مجرمانه او شامل شرط بندیها و قمار، اخاذی و نزول دادن بود. روجیرو که از جنبههایی خاص بهطور قابلتوجهی با تصویر سینماییاش متفاوت بود، یکی از گانگسترهای کارکشتهای بود که در رتبههای بالایی در خانواده مافیایی بونانو قرار گرفت. نسخه سینمایی لفتی در دانی براسکو، در حالی که ماهیت او به عنوان یک اوباش را به تصویر میکشد، جزئیات خاصی از زندگی او را پنهان میکند.
خانواده تبهکار بونانو، یکی از اصلیترین خانوادههای مافیایی در نیویورک، جایی بود که لفتی روجیرو جای پای خود را در جنایات سازمان یافته پیدا کرد. ورود او به این خانواده از طریق رابطه او با آنتونی میرا، یکی از نیروهای خیابانی بونانو، تسهیل شد. مشارکت روجیرو در رسیدگی به قماربازی خانواده و فعالیتهای مرتبط با اخاذی این خانواده نقش مهمی در ترفیع او در سازمان داشت.
فیلم دانی براسکو ترفیع گرفتن و طی کردن پلههای ترقی توسط لفتی در سلسله مراتب این خانواده را بسیار ساده میکند و عمدتاً بر ارتباط او با دانی براسکو تمرکز دارد. با این حال، در واقعیت، ادغام لفتی در این ساختار مافیایی فرآیند پیچیدهتری بود که شامل عملیاتهای تبهکاری مختلف و روابط با شخصیتهای کلیدی مانند فیلیپ «راستی» راستلی، رئیس آینده این خانواده بود.
رابطه بین لفتی و دانی براسکو (مامور مخفی جوزف پیستونه) در زندگی واقعی شان نیز واقعاً نزدیک بود و با توجه به زندگینامه پیستونه، دانی براسکو: تجارت ناتمام، تقریباً همان چیزی است که در فیلم منعکس میشود. لفتی و دانی که توسط آنتونی میرا به هم معرفی شدند، از طریق همکاری با یکدیگر در عملیات قمار روجیرو، با هم دوست شدند.
این صمیمیت با اتفاقات شخصی بین این دو بیش از پیش تثبیت شد، اتفاقاتی مانند خدمت براسکو به عنوان بهترین نیرو در عروسی روجیرو و توصیه به لفتی در مورد اعتیاد پسرش به هروئین. رابطه آنها نمونهای از چالشهای عاطفی و روانی است که ماموران مخفی با آن روبرو هستند، که اغلب بدون توجه به سابقه جنایی این تبهکاران، با اهداف خود ارتباطی واقعی برقرار میکنند.
جو پیستونه، دانی براسکو واقعی، برای نقش مخفی خود آماده سازی قابل توجهی انجام داد، از جمله آموزش در مورد جواهرات و الماسهای گرانبها. این آموزش برای پیستونه حیاتی بود تا به صورت متقاعد کنندهای به عنوان یک دزد جواهرات خبره به سازمان مافیایی خانواده بونانو نفوذ کند. ارتباط او با جواهرسازان بیش از پیش دانش و اعتبار او را در این زمینه تکمیل کرد.
پیستونه در مصاحبه با Jonesville Station بر اهمیت اصالت در حرفه خود به عنوان مامور مخفی تاکید کرد. وی خاطرنشان کرد که اگر در مورد چیزی مطمئن نبود، به جای دروغ پردازی، به عدم دانش خود اعتراف میکرد، زیرا از هیچکس انتظار نمیرود همه چیز را در حرفه خود بداند. این رویکرد به حفظ پوشش او و ایجاد اعتماد در میان اوباش کمک کرد.
در فیلم دانی براسکو، تصویرسازیهای دراماتیکی از خشونت اوباش وجود دارد، از جمله صحنه تکان دهندهای که در آن لفتی در تکه تکه کردن اجساد نقش دارد. در حالی که فیلم این را به عنوان بخشی از نقش او در مافیا به تصویر میکشد، اما واقعیت درگیری لفتی در چنین فعالیتهایی بسیار پرجزییاتتر است. جو پیستونه واقعی فاش کرده است که در یک مورد خاص، یک جسد توسط آنها تکه تکه شد، اما این فقط به این دلیل بود که جسد قربانی بسیار بزرگ بود.
حتی در آن زمان، صحبتهای پیستونه مشخص نمیکند که آیا لفتی در این ماجرا نقش داشته است یا خیر. علاوه بر این، پیستونه مدعی است که این کار با استفاده از اره برقی انجام شده است، نه اره کمانی که در فیلم دیده میشود. فیلمهای جنایی مانند Donnie Brasco اغلب به نمایش خشونت حیات تبهکاری تمایل دارند، بنابراین جای تعجب نیست که این فیلم جزئیات ترسناکی را به واقعیت ماجرا اضافه کرده است.
جو پیستونه در نقش دانی براسکو، هرگز کسی را در طول عملیات مخفی خود نکشت. این یک انحراف قابل توجه از برخی تصویرسازیهای سینمایی از ماموران مخفی است که در آن اغلب برای حفظ پوشش خود درگیر خشونت، از جمله قتل میشوند. پیستونه فاش کرد که اگر موقعیتی پیش میآمد که از او خواسته میشد کسی را بکشد، که اتفاق هم افتاد، او با کمک اف بی آی برنامه ریزی میکرد تا یک قتل غیرواقعی را انجام داده و قربانی مورد نظر را تحت برنماه حفاظت شاهد قرار دهد. این رویکرد چهار بار در طول فعالیت مخفیانه او در خانواده بونانو مورد استفاده قرار گرفت.
انتشار فیلم Donnie Brasco واکنش منحصر به فرد مافیا را برانگیخت، به ویژه خانواده جنایتکار بونانو را تحت تأثیر قرار داد. از همه مهم تر، جان (بوبی) سراسانی، که با خانواده بونانو ارتباط داشت و با دانی براسکو (جوزف پیستونه) در ارتباط بود، علیه سازندگان فیلم شکایت حقوقی کرد. سراسانی علیه شرکت سونی، تری استار پیکچرز، و سایر مشارکت کنندگان در تهیه این فیلم شکایت ثبت کرده و مدعی شد که این فیلم گانگستری او را بدنام کرده است. این ادعا ناشی از تبرئه او در سال ۱۹۸۲ از اتهامات تجاوز جنسی بود که بخشی از تحقیقات پیستونه را شامل میشد.
با این حال، دنی چین، قاضی فدرال منهتن، ادعاهای سراسانی را بیاساس دانسته و اظهار داشت که تبرئه وی اعلام بیگناهی نیست، بلکه شکست در اثبات قطعی گناه اوست. قاضی چین همچنین سابقه جنایی سراسانی را برجسته کرده و محکومیتهای مختلف او از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۴ را برشمرد و این دیدگاه را تقویت کرد که تصویر سازی فیلم از فعالیتهای او افترا نبوده است. این نبرد حقوقی نمونهای از تاثیر فیلم در دنیای واقعی بر روی افراد به تصویر کشیده شده و تلاش آنها برای کنترل روایت خود در خارج از دنیای سینمایی است.
پیامدهای عملیات دانی براسکو عواقب قابل توجهی برای لفتی روجیرو داشت. با این حال، در حالی که پایان دانی براسکو به طور ضمنی به قتل لفتی اشاره میکند، به هیچ وجه اینطور نبود. خود روجیرو در ۲۹ آگوست ۱۹۸۱ دستگیر شد و بعداً به اتهام اخاذی با تهدید گناهکار شناخته شده و به ۱۵ سال زندان محکوم شد. زندگی لفتی پس از دانی براسکو با امتناع از باور هویت واقعی براسکو و سوگند انتقام گرفتن همراه بود. او تقریباً ۱۱ سال را در زندان گذراند تا اینکه در آوریل ۱۹۹۳ به دلیل وخامت حالش به دلیل سرطان ریه و بیضه آزاد شد. روجیرو در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۴ درگذشت.
پس از پایان عملیات مخفی دانی براسکو، زندگی جو پیستونه واقعی با تغییرات بزرگی همراه بود. به دلیل نفوذ موفقیت آمیز او به مافیا، که منجر به بیش از ۲۰۰ کیفرخواست و بیش از ۱۰۰ محکومیت شد، مافیا یک جایزه ۵۰۰،۰۰۰ دلاری برای کشتن پیستونه تعیین کرد.
این تهدید به حدی جدی بود که اف بی آی مجبور شد مداخله کند و به روسای مافیا در نیویورک توصیه کند که پیستونه را نکشند. در نهایت، با توجه به ریسک و توجه زیادی که جلب میکرد، این جایزه لغو شد. با وجود این تهدید، پیستونه از انظار عمومی فاصله نگرفت و در دادگاههای مختلف شهادت داده و به کار خود علیه جنایات سازمان یافته ادامه داد.
پس از دوران کار در اف بی آی، زندگی پیستونه به دلایل امنیتی محرمانه ماند. او با نامی دیگر به همراه خانواده اش در مکانی نامعلوم زندگی میکند. علیرغم این اقدامات احتیاطی، پیستونه همچنان فعال بوده و کتاب مینویسد و بهعنوان مشاور آژانسهای مجری قانون در سراسر جهان خدمت میکند.
تخصص او در جرایم سازمان یافته به قدری شناخته شده است که از او برای شهادت در مقابل سنای ایالات متحده دعوت شد. در ماه مه ۲۰۲۰، با ظهور عصر دیجیتال، پیستونه پادکستی را با عنوان Deep Cover: The Real Donnie Brasco راهاندازی کرد و اطلاعاتی در مورد تجربیات منحصر به فرد خود در دنیای تبهکاران را مطرح کرد.
تاثیر فیلم دانی براسکو بر مافیا عمیق بود. انتشار این فیلم عمق نفوذ پیستونه به مافیا را آشکار کرد و بر آسیبپذیری این سازمانهای جنایتکار در برابر نفوذ مجریان قانون تاکید نمود. خانواده بونانو، به طور خاص، به دلیل نقش سهوی خود در اجازه دادن به پیستونه برای نفوذ در صفوف آنها، با عواقب قابل توجهی مواجه شدند. همانطور که در فیلم نشان داده شد، تلاش موفق پیستونه برای تبدیل شدن به یک «عضو قطعی مافیا» در خانواده بونانو، نفوذ قابل توجهی در ساختار امنیتی مافیا را برجسته کرد.
عواقب نفوذ پیستونه، همانطور که در فیلم به نمایش درآمد، در سراسر ساختار مافیا طنین انداز شد. این فیلم وجود “کمیسیون”، یک نهاد مخفی حاکم بر مافیا را تایید کرد که باعث شرمساری عمومی شد. این افشاگری منجر به محاکمه کمیسیون مافیا شد، جایی که افراد مهمی در این ساختار جنایتکار سازمان یافته محکوم شدند. خانواده بونانو که زمانی بخش شناخته شدهای از کمیسیون بود، به طور موقت از سلسله مراتب حاکم پنج خانواده حذف شد، که نشان دهنده عواقب شدیدی است که به دلیل وقایع رخ داده در دانی براسکو با آن روبرو شدند.
دانی براسکو نیز در صف میراث طولانی فیلمهای گانگستری قرار میگیرد، فیلمهای یکه بسیاری از آنها از زندگی واقعی الهام گرفته اند. در حالی که این فیلم تغییراتی در جنبههای داستان واقعی، از جمله نقش لفتی ایجاد میکند، دانی براسکو در بازگویی یک داستان واقعی مؤثرتر از سایر فیلمهای مافیایی است. نمونههایی در این ژانر وجود دارد که بر اساس داستانهای واقعی ساخته شدهاند، اما به نظر میرسد قصد ندارند بگویند واقعاً چه اتفاقی افتاده است. یکی دیگر از فیلمهای مافیایی جانی دپ، Public Enemies، تغییرات زیادی در داستان واقعی جان دیلینجر ایجاد میکند، در حالی که The Untouchables به طرز باورنکردنی داستان سقوط آل کاپون را زیبا جلوه میدهد.
همچنین فیلمهای مافیایی وجود دارند که تنها تا حدودی بر اساس داستانهای واقعی ساخته شدهاند و از آنها به عنوان الهام برای روایت داستانهای تا حد زیادی تخیلی استفاده میکنند. گفته میشود فیلم کلاسیک در بارانداز با بازی مارلون براندو بر اساس داستان یک بوکسور جایزه بگیر است که در مقابل مافیا ایستادگی میکند. به همین ترتیب، فیلم The Departed ساخته مارتین اسکورسیزی که برنده جایزه اسکار نیز شد، از سرگذشت وایتی بولگر، تبهکار بوستونی الهام گرفته شده است، اگرچه فقط جزئیات کوچکی در نسخه سینمایی با سرگذشت بولگر همخوانی دارد.
دانی براسکو بیشتر با سیر دیگر فیلمهای گانگستری اسکورسیزی، مانند Goodfellas و Casino، مطابقت دارد. در حالی که داستان واقعی Goodfellas مطمئناً تفاوتهایی با آنچه در فیلم نشان داده میشود دارد، اسکورسیزی با به تصویر کشیدن دقیق حس این دنیای مافیایی، یک فیلم مافیایی معتبر و دقیق میسازد. به همین شکل در دانی براسکو، این فیلم ممکن است تمام جزئیات را درست به تصویر نکشد، اما مخاطب این شخصیتها را در این دنیای مافیایی درک میکند و باور میکند که آنها واقعی هستند. این رویکرد است که این داستان عجیبتر از تخیل را بیش از پیش تأثیرگذار میکند.
منبع:روزیاتو