به گزارش مجله خبری نگار، گاهی وقتها به خاطر تعدد انتخابها در هنگام خرید، سخت میشود جنس مورد نیاز خود را پیدا کرد. به همین دلیل خرید کردن میتواند بسیار زمان بر باشد؛ و چقدر ناامید کننده است که جنسی که بالاخره انتخاب کردیم هم کیفیت مورد نظر را نداشته باشد. به همین دلیل، میخواهیم راهکارهایی به شما معرفی کنیم که میتوانند خرید کردن را بسیار سادهتر و در وقت و هزینهی شما صرفه جویی کنند.
اگر میخواهید قهوهای انتخاب کنید که از نوشیدن آن لذت ببرید، باید به این نکات توجه داشته باشید:
دو نوع اصلی قهوه، روبوستا / Robusta (تلختر و غلیظ تر) و عربیکا / Arabica (ملایمتر و ترش تر) هستند.
اگر قهوهی تلخ دوست دارید، قهوههای سینگل اورجین / Single-origin (یعنی تمام محتوای بسته محصول یک منطقه است) انتخاب خوبی برای شما هستند و اگر قهوه را با شیر ترجیح میدهید، قهوههای ترکیبی / Blend (محتوای بسته ترکیبی از قهوههای مناطق مختلف است) گزینهی بهتری هستند.
توصیه میشود برای دستیابی به بهترین طعم، از دانههای قهوه ظرف یک تا دو هفتهی بعد از بو دادن قهوه استفاده کنید.
کافئین قهوه آسیاب شده بیشتر از قوه فوری است. قهوه آسیاب شده هم بر اساس میزان آسیاب شدن انواع مختلفی دارد. نوع خیلی ریز، به شکل پودر است که معمولاً برای قهوه ترک و اسپرسو مورد استفاده قرار میگیرد. نوع نسبتاً ریز برای قهوه فیلتر شده و موکا مناسب است. نوع نسبتاً درشت برای قهوهی دمی پور اور / Pour-over گزینهی بهتری است؛ و نوع درشت برای فرنچ پرس / French press و قهوه دمی سرد / Cold brew خوب است.
گوشت تازه این ویژگیها را دارد:
بو: تازه و طبیعی.
رنگ: یک گوشت گوساله یا گوسفند خوب رنگی قرمز – بنفش (گوشت کاملاً تازه) یا قرمز تند (گوشت تازه، اما هوا خورده) دارد.
رنگ چربی: اگر گاو با ذرت تغذیه شده باشد، رنگ چربی آن سفید خواهد بود و اگر علف خورده باشد، چربی آن سفید مایل به زرد میشود.
خاصیت ارتجاعی: گوشت را محکم با انگشت خود فشار دهید. اگر گوشت تازه باشد، به سر جای اول خود بازمی گردد؛ در غیر اینصورت، جای انگشت تان فرورفته میماند.
بهترین روغن زیتون، نوع فوق خالص آن است. سالمترین نوع روغن و از کیفیت بالایی برخوردار است و عطری طبیعی دارد. با توجه به این نشانهها میتوانید آن را تشخیص دهید:
تهیه شده با روش روغن گیری سرد: این بدان معنی است که برای گرفتن روغن از زیتونها از هیچ حرارتی استفاده نشده. استفاده از حرارت این امکان را به تولیدکنندگان میدهد که روغن بیشتری از زیتونها استخراج کنند، اما این امر در عین حال باعث از بین رفتن طعم و عطر ملایمی میشود که روغن زیتون فوق خالص خوب به آن مشهور است. لازم به ذکر است که عبارت «تهیه شده با روش روغن گیری سرد» به این معنا است که میزان حرارت به کار رفته در فرآیند تولید از ۲۷ درجه سانتیگراد فراتر نرفته است.
سن: روغن زیتون با گذشت زمان بهتر نمیشود. معمولاً از زمان روغن گیری تا زمان منقضی شدن روغن، یک سال فاصله است. توصیه میشود روغن را ظرف یک ماه، تا تازگی آن از میان نرفته، مصرف کنید.
طعم: توصیه میشود در صورت امکان روغن را قبل از خرید بچشید. یک روغن زیتون فوق خالص باکیفیت میتواند طعمی تند، گل مانند، آجیل مانند، میوه مانند، کرهای یا گیاهی داشته باشد، اما تنها با بوییدن یا چشیدن روغن میتوان به این موضوع پی برد، نه با نگاه کردن. بعد از بلعیدن روغن زیتون فوق خالص، یک مزهی فلفلی احساس میکنید که از روی زبان آغاز میشود تا انتهای دهان ادامه مییابد.
رنگ: متأسفانه از روی رنگ روغن نمیتوان به کیفیت آن پی برد، چون یک روغن زیتون فوق خالص میتواند رنگهای مختلفی، از سبز تیره گرفته تا زرد طلایی داشته باشد.
محل تولید: روغن زیتون فوق خالصی خوب است که همهی مراحل تولید آن، از کشت تا روغن گیری و بسته بندی در یک کشور انجام شده باشد. برای مثال اگر روی بسته بندی روغنی عنوان شده «محصول ایتالیا»، لزوماً بدان معنی نیست که زیتونهایی که این روغن از آن گرفته شدند در ایتالیا کشت شده بودند یا روغن گیری در ایتالیا انجام شده؛ تنها معنایش این است که این روغن در ایتالیا بسته بنده شده است.
اگر پوست موز به رنگ زرد و مقدار اندکی از هر دو سر آن به رنگ سبز بود، با خیال آسوده آن را بخرید. این بدان معنی است که میوه درست در میانهی فرآیند رسیدن قرار دارد و میتوانید بعداً آن را بخورید.
اگر پوست موز به رنگ زرد بود و لکههای قهوهای رنگ کوچکی داشت، میتوانید فوراً آن را بخورید. این لکهها نشان دهندهی رسیدن موز هستند.
اگر سر پوست موز به راحتی جدا شد، یعنی رسیده است.
موزهایی که کندن پوست آنها سخت است و رنگی سبز مانند دارند، احتمال اینکه مزهی تلخ تری داشته باشند بیشتر است و همچنین ممکن است باعث سوء هاضمه شوند.
موزهایی را انتخاب کنید که پوست آنها به رنگ زرد تند است، حجیم و عاری از تورفتگی و هر نوع نشانهای از آسیب اند.
اگر رنگ پوست موز کدر و خاکستری بود یعنی در زمان نگهداری، یا آن را سرما زده یا حرارت بیش از حد دیده است.
ماهیای که در سرمای مناسبی نگهداری شده باشد، بویی تازه و ملایم دارد، نه بویی ماهی مانند، تند یا آمونیاک مانند.
چشمان ماهی باید شفاف و درخشان باشد.
گوشت ماهی تازه، سفت است. اگر آن را فشار دهید، به سر جای اول خود بازمی گردد. ماهیای که گوشت آن نرم یا خاکستری باشد، کهنه یا فاسد است.
اگر بالههای ماهی خیس و آبشش هایش قرمز تند باشند، یعنی ماهی تازه است. اگر خشک و لزج باشند و بوی بدی داشته باشند، یعنی ماهی کهنه است.
لبههای فیلههای ماهی نباید تیره یا خشک باشد.
ماهی منجمد همیشه چشمانی براق یا گوشتی سفت ندارد. اما باید بویی تازه و نه تند داشته باشد.
ماهی اگر تازه باشد، پوست آن اثری از صدمه ندارد و پولک هایش محکم به بدنش چسبیده اند. سطح بدن ماهی تازه به قدری سفت و براق است که ماهی از دست سُر میخورد. اگر ماهی شروع به از دست دادن پولک هایش کرده و پوستش ترک برداشته باشد، یعنی ماهی کهنه یا فاسد است.
ما معمولاً بر اساس اندازهی شعلههای گاز خود و حجم غذایی که میخواهیم بپزیم، ماهیتابه انتخاب میکنیم. اما به ندرت به جنس ماهیتابه که میتواند مزیتهای خاصی به آن ببخشد، توجه میکنیم. شما باید به این فکر کنید که میخواهید یک ماهیتابه چه مزایایی داشته باشد. اینها چیزهایی است که هنگام خرید ماهیتابه باید به خاطر داشته باشید:
ماهیتابه استیل ضد زنگ: از این نوع ماهیتابهها افراد حرفهای استفاده میکنند. بادوام اند و در هنگام پخت غذا هیچ واکنش شیمیاییای با غذا نمیدهند و غذا در آنها به صورت یکنواخت میپزد. اما پخت غذا بدون روغن در آنها ممکن نیست.
ماهیتابه چدنی: این نوع ماهیتابهها را میتوان درون فر گذاشت، به طور یکنواخت داغ میشوند و حرارت را تا مدت زیادی در خود نگه میدارند. اگر درست از آنها استفاده کنید غذا در آنها نمیسوزد. بسیار بادوام اند و برای گاز برقی رومیزی هم مناسب اند. اما وزن زیادی دارند.
ماهیتابه آلومینیومی: این نوع ماهیتابهها گزینهی مقرون به صرفهای هستند. زنگ نمیزنند، سبک اند، راحت تمیز و سریع داغ میشوند، اما برای استفاده روی گاز برقی رومیزی مناسب نیستند.
ماهیتابه سرامیکی: این نوع ماهیتابهها با محیط زیست سازگارند، میتوان تا دمای بالایی آنها را حرارت داد، تمیز کردن شان ساده است و میتوانید بدون روغن در آنها غذا بپزید. نچسب هم هستند (به خصوص اگر ماهیتابه نو باشد). با این حال، این ماهیتابهها به طور یکنواخت داغ نمیشوند، در مقایسه با گزینههای دیگر، دوام کمتری دارند و برای گازهای برقی رومیزی مناسب نیستند.
انتخاب بالش به حالت دلخواه شما برای خوابیدن بستگی دارد. کار اصلی بالش این است که بدن احساس راحتی کند. بالش مناسب بالشی است که سر، گردن و ستون فقرات را در حالتی خنثی نگه دارد.
این موضوع را به این شکل میتوانید چک کنید: مطمئن شوید گوشها و شانه هایتان با یکدیگر و چانه و استخوان جناغ سینه تان هم با یکدیگر در یک تراز قرار دارند؛ بنابراین بالش را باید بر اساس حالت خوابیدن خود انتخاب کرد.
خوابیدن به پشت: توصیه میشود از خوابیدن به این حالت خودداری کنید، اما برای به حداقل رساندن ضرر آن برای سلامتی تان، به یک بالش نرم با حدوداً ۶ سانتیمتر ارتفاع نیاز دارید که با کُرک، پَر یا الیاف مصنوعی فشردنی پُر شده باشد.
خوابیدن به پهلو: شما به بالشی نیاز دارید که ارتفاع زیادی داشته باشد تا فشار را از روی شانههای شما بردارد (اگر بخش زیادی از شانه هایتان در تشک فرو میرود، معنایش این است که بالش تان به اندازهی کافی بلند نیست). بالش شما باید سفت یا نسبتاً سفت باشد و جنس محتویات آن به گونهای باشد که شکل پذیر باشد. توصیه میشود یک بالش هم بین زانوهایتان بگذارید تا پایی که بالا قرار گرفته در تراز درستی قرار بگیرد.
خوابیدن به پشت: بالش ایده آل برای شما بالشی نسبتاً بلند و نسبتاً سفت است. چنین بالشی سرتان را در همان وضعیتی نگه خواهد داشت که باید نسبت به ستون فقرات تان داشته باشد.
سر مسواک اگر یک سانتیمتر عرض و ۲/۵ سانتیمتر طول داشته باشد، میتوانید قسمتهایی از دندانها که دسترسی به آنها دشوار است را هم تمیز کنید.
موهای مسواک میتوانند نرم، معمولی و سفت باشند. اگر دندانهای حساسی دارید یا برای یک کودک میخواهید مسواک بخرید، نوع نرم را انتخاب کنید. اگر تارتار دندان دارید (جرم سفت شده)، از نوع سفت استفاده کنید، اما توصیه نمیشود هر روز از آن استفاده کنید. بهترین گزینه که برای بسیاری از افراد مناسب است، نوع معمولی است.
مسواکهایی که موی مصنوعی دارند، کم ضررترند، چون مانع رشد باکتریها میشوند، اما مسواکهایی که موی طبیعی دارند، باکتریها را در خود جمع میکنند. علاوه بر این، تمیز کردن و خشک کردن نوع مصنوعی هم سادهتر است. نوع طبیعی را باید هر ۶ هفته یک بار و نوع مصنوعی را باید هر ۳ تا ۴ ماه یک بار عوض کرد.
مسواکهایی که موهای آنها در اندازههای مختلفی هستند، دندانها را بهتر تمیز میکنند، اما برآمدگیهای پشت مسواک بی فایده اند.
برای انتخاب سوتینی که کاملاً اندازه تان باشد، به این نکات توجه کنید:
بند پشت سوتین باید کاملاً اندازهی قفسه سینه باشد، چون این بخش از سوتین است که سینهها را نگه میدارد. به همین دلیل نباید به بندهای بالای سوتین اکتفا کرد. سوتین را بپوشید، ۲ تا از انگشتان دست خود را زیر بند پشت سوتین قرار دهید و بند را به سمت بیرون بکشید. باید بتوانید حدود دو و نیم سانتیمتر بند را به بیرون بکشید. علاوه بر این، وقتی بند پشت را روی آخرین قلاب آن میبندید، سوتین باید راحت و اندازه باشد، چون سوتین بر اثر شستشو و استفادهی مکرر به تدریج گشاد و گشادتر میشود.
بندهای بالای سوتین باید به شکلی راحت روی شانهها قرار گیرند و نباید خیلی تنگ باشند یا به دلیل گشاد بودن از روی شانه به پایین بیافتند.
کاپ سوتین هم باید کاملاً اندازه تان باشد. اگر سینه هایتان از سوتین بیرون میزنند، معنایش این است که کاپهای سوتین بیش از حد کوچک اند؛ و اگر کاپها چین میخورند یا سینهها تمام کاپ را پر نمیکنند و مقداری از کاپ خالی میماند، یعنی کاپها بیش از اندازه بزرگ اند.
منبع:روزیاتو