آپاندیس برخلاف تصور قبلی، عضوی «بی‌فایده» نیست

به گزارش مجله خبری نگار، برای مدت طولانی، آپاندیس به عنوان یک بازمانده - بقایای بی‌فایده اندام‌های گوارشی که از اجداد انسان به ارث رسیده بود - در نظر گرفته می‌شد. با این حال، تحقیقات مدرن نشان می‌دهد که تاریخچه تکاملی آن بسیار پیچیده‌تر است و خود این اندام ممکن است نقش مهمی در سیستم ایمنی و حفظ میکروبیوم روده داشته باشد، همانطور که توسط The Conversation گزارش شده است.

آپاندیس زائده کوچکی است که از بخش اول روده بزرگ امتداد می‌یابد. شکل و اندازه آن در بین گونه‌های جانوری به طور قابل توجهی متفاوت است. در برخی از نخستی‌سانان، از جمله انسان و میمون‌های بزرگ، دراز و استوانه‌ای است. در سایر پستانداران، مانند کوالا‌ها و ومبت‌ها، کوتاه‌تر و قیفی‌شکل است. در برخی از جوندگان و خرگوش‌ها، ساختار این اندام حتی بیشتر متفاوت است.

داده‌های مدرن نشان می‌دهد که آپاندیس نقشی در سیستم ایمنی بدن دارد. دیواره‌های آن حاوی بافت لنفاوی است - خوشه‌هایی از سلول‌های ایمنی که به بدن کمک می‌کنند ترکیب میکروب‌های روده را کنترل کند.

این سیستم به ویژه در دوران کودکی و نوجوانی، زمانی که سیستم ایمنی در حال رشد است، فعال است. ساختار‌های لنفاوی آپاندیس در تولید آنتی‌بادی‌هایی مانند ایمونوگلوبولین A نقش دارند که به خنثی کردن عوامل بیماری‌زا کمک می‌کند.

علاوه بر این، دانشمندان معتقدند که آپاندیس ممکن است به عنوان نوعی "پناهگاه" برای باکتری‌های مفید روده عمل کند. طبق یک فرضیه، بیوفیلم‌ها - جوامع پایدار میکروارگانیسم‌ها - در داخل آن تشکیل می‌شوند.

در طول عفونت‌های شدید روده، زمانی که بخش زیادی از میکروبیوم از روده‌ها خارج می‌شود، باکتری‌های باقی‌مانده در آپاندیس می‌توانند به بازیابی میکروفلور طبیعی کمک کنند. این میکروارگانیسم‌ها به هضم غذا کمک می‌کنند، عوامل بیماری‌زا را سرکوب می‌کنند و با سیستم ایمنی بدن تعامل دارند.

در جمعیت‌های باستانی انسان، که بهداشت ضعیف و عفونت‌های روده‌ای رایج بود، توانایی بازیابی سریع میکروبیوم ممکن است مزیت قابل توجهی برای بقا فراهم کرده باشد. با این حال، در طول قرن گذشته، وضعیت تغییر کرده است. آب تمیز، بهبود بهداشت و آنتی‌بیوتیک‌ها به طور چشمگیری مرگ و میر ناشی از عفونت‌های روده‌ای را کاهش داده‌اند. در این شرایط، مزایای تکاملی آپاندیس عملاً از بین رفته است، در حالی که خطر آپاندیسیت همچنان باقی است.

بنابراین، پزشکی مدرن معمولاً آپاندیسیت را با برداشتن جراحی درمان می‌کند. عضوی که ممکن است زمانی مزایای تکاملی داشته باشد، اکنون بیشتر به عنوان منبع بالقوه مشکلات پزشکی در نظر گرفته می‌شود.

این مثال به خوبی یکی از اصول پزشکی تکاملی را نشان می‌دهد: بسیاری از ویژگی‌های بدن انسان برای شرایط گذشته شکل گرفته‌اند و همیشه برای زندگی در دنیای مدرن بهینه نیستند.