دانشمندان کشف کرده‌اند که چرا همه حیوانات باستانی فسیل نمی‌شوند

انجمن ملی تحقیقات علمی (NatCom): موجوداتی که پروتئین بالایی دارند، احتمال بیشتری برای تبدیل شدن به فسیل دارند

به گزارش مجله خبری نگار، دانشمندان دانشگاه لوزان کشف کرده‌اند که حیواناتی که پروتئین بیشتری در ساختار بدنشان دارند، احتمال بیشتری دارد که به صورت فسیل باقی بمانند. نتایج این مطالعه در مجله Nature Communications (NatCom) منتشر شده است.

اگرچه استخوان‌ها و پوسته‌ها برای هزاران سال به خوبی حفظ شده‌اند، اما بافت‌های نرم مانند ماهیچه یا مغز در سنگ‌های رسوبی یا صخره‌ها بسیار نادر هستند. برای درک اینکه چرا برخی از موجودات زنده فسیل می‌شوند در حالی که برخی دیگر بدون هیچ اثری ناپدید می‌شوند، محققان آزمایش‌هایی را با میگو، حلزون، ستاره دریایی و پلاناریا (کرم‌های آبزی) انجام دادند.

در طول تجزیه، دانشمندان از میکروسنسور‌ها برای اندازه‌گیری شرایط شیمیایی محیط، به ویژه سطح اکسیژن، استفاده کردند. آنها دریافتند که حیوانات بزرگ با محتوای پروتئین بالا، سریع‌تر محیطی کاهنده - کم اکسیژن - ایجاد می‌کنند که برای فسیل شدن مساعد است. این شرایط تجزیه را کند کرده و واکنش‌های شیمیایی را تحریک می‌کند که بافت را با مواد معدنی جایگزین می‌کند.

این توضیح می‌دهد که چرا بندپایان به ویژه در لایه‌های فسیلی از دوره‌های کامبرین و اردویسین (تقریباً ۵۰۰ میلیون سال پیش) فراوان هستند. بدن این حیوانات با یک کوتیکول کیتینی متراکم پوشیده شده است که حاوی لیپیدها، پروتئین‌ها و کیتین - یک ماده آلی نیتروژنی - است. در عنکبوتیان و حشرات، کیتین علاوه بر این با پروتئین‌های برنزه شده نیز پوشانده شده است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری