دانشمندان ماهیت پدیده عاشق شدن به شخصیت‌های داستانی را کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، کشش عاشقانه به شخصیت‌های داستانی ممکن است از طریق همان مکانیسم‌های روانشناختی مانند روابط بین افراد واقعی عمل کند. این نتیجه‌ای است که توسط یک تیم بین‌المللی از دانشمندان به دست آمده است. این مطالعه در مجله روانشناسی رسانه‌های محبوب (PPM) منتشر شده است.

پدیده عاشق شدن به یک موجود مصنوعی چیز جدیدی نیست: در اسطوره یونان باستان، پیگمالیون عاشق مجسمه‌ای شد که خود ساخته بود. امروزه، چنین دلبستگی‌هایی به ویژه در جوامع انیمه قابل توجه است، جایی که اصطلاحات "وایفو" و "شوهر" - که از کلمات انگلیسی "wife" و "husband" گرفته شده است - برای توصیف شرکای عاشقانه خیالی در بین شخصیت‌ها استفاده می‌شود.

محققان ۹۷۷ طرفدار انیمه را که ادعا می‌کردند «وایفو» یا «شوهر» دارند، مورد مطالعه قرار دادند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۲۶ سال بود و ۷۸٪ آنها مرد بودند. از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا مشخص کنند چه چیزی آنها را به طور خاص به یک شخصیت جذب می‌کند: ظاهر، شخصیت، نقش در طرح داستان یا شباهت به خودشان. دانشمندان همچنین میزان دلبستگی عاطفی، جذابیت جنسی و احساس «عشق واقعی» را اندازه‌گیری کردند.

نتایج نشان داد که این مکانیسم‌ها تا حد زیادی منعکس‌کننده استراتژی‌های عاشقانه در زندگی واقعی بودند. جذابیت فیزیکی شخصیت با جذابیت جنسی، به ویژه برای مردان، مرتبط بود. ویژگی‌های شخصیتی و شباهت به شرکت‌کننده، ارتباط عاطفی را پیش‌بینی می‌کرد. احساس «عشق» زمانی ایجاد می‌شد که چندین عامل با هم ترکیب می‌شدند: ظاهر، شخصیت و حس صمیمیت.

کانر لشنر، نویسنده‌ی این مطالعه از دانشگاه ترنت، خاطرنشان کرد: «مردم واقعاً قادر به این نوع روابط هستند.» او افزود که مردان بیشتر به جذابیت فیزیکی اولویت می‌دهند، در حالی که زنان بیشتر بر صمیمیت عاطفی و سازگاری شخصی تأکید دارند.

جالب اینجاست که نقش شخصیت در طرح داستان - چه شخصیت اصلی و چه شخصیت فرعی - عامل مهمی نبود. حتی شخصیت‌هایی که زمان محدودی روی پرده داشتند، توانستند محبت زیادی را برانگیزند. این نشان می‌دهد که ویژگی‌های فردی یک شخصیت از «اهمیت روی پرده» آنها مهم‌تر است.

نویسندگان معتقدند یافته‌های آنها نه تنها برای مطالعه طرفداران انیمه، بلکه برای درک تعاملات انسان با هوش مصنوعی نیز قابل توجه است. با توسعه هوش مصنوعی و چت‌بات‌ها، مردم به طور فزاینده‌ای با "عوامل مجازی" که فقط روی صفحه نمایش وجود دارند، اما حس استقلال ایجاد می‌کنند، تعامل دارند.

لشنر تأکید کرد: «این روابط عجیب نیستند - طرح‌های داستانی مشابه قرن‌هاست که در فرهنگ مورد بحث قرار گرفته‌اند.» او افزود که از دیدگاه روانشناختی، درگیری عاطفی طولانی‌مدت با یک شخصیت می‌تواند با ارتباط با یک چت‌بات هوش مصنوعی قابل مقایسه باشد، تنها تفاوت در میزان تعامل است.