جایی برای بی‌هنر‌ها نداریم! ورزش ایران و آزمون پیش رو

به گزارش مجله خبری نگار/فرهیختگان-هومن جعفری: ورزش ایران در آستانه یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ خود قرار گرفته؛ دوره‌ای که هم‌زمان با شرایط جنگ، اقتصاد بازسازی و محدودیت‌های گسترده بودجه‌ای آغاز می‌شود. فدراسیون‌ها و باشگاه‌ها از همین حالا می‌دانند که فصل آینده با ریاضت اقتصادی گره خورده و دیگر خبری از هزینه‌های بی‌محابا، قرارداد‌های سنگین و پروژه‌های نمایشی نخواهد بود. این وضعیت نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت است؛ ضرورتی که ورزش ایران را وادار می‌کند به گذشته نگاه کند و ببیند کدام مدیران فقط خرج کرده‌اند و هیچ خروجی قابل دفاعی بر جای نگذاشته‌اند.

سال‌هاست که بخش بزرگی از ورزش ایران زیر سایه مدیرانی اداره شده که به جای ساختن زیرساخت، تربیت نیرو و برنامه‌ریزی بلندمدت، به سمت تصمیم‌های کوتاه‌مدت و پرهزینه رفته‌اند. مدیرانی که عادت کرده‌اند هزینه بتراشند، بدون آن‌که اثر ماندگاری بسازند یا حتی پاسخ‌گو باشند. امروز، اما شرایط کشور اجازه تکرار آن مسیر را نمی‌دهد. وقتی اقتصاد درگیر بازسازی است و بودجه‌ها محدود شده، ورزش ایران نیازمند مدیرانی است که درک درستی از واقعیت اقتصادی داشته باشند؛ مدیرانی که بدانند هر ریال باید با حساب‌وکتاب خرج شود و هر تصمیم باید نتیجه‌ای واقعی و قابل اندازه‌گیری داشته باشد.

این دوره تازه، برخلاف ظاهر سختش، یک فرصت تاریخی هم هست. فرصتی برای جوان‌گرایی، بومی‌گرایی و بازگشت به ریشه‌هایی که همیشه ورزش ایران را زنده نگه داشته. باشگاه‌ها و فدراسیون‌ها اگر هوشمندانه عمل کنند، می‌توانند از دل همین وضعیت نسل تازه‌ای از مدیران، مربیان و بازیکنان را بیرون بکشند؛ نسلی که به جای تکیه بر پول، بر پایه برنامه‌ریزی، استعداد داخلی و ساختن مسیر‌های پایدار حرکت کند. بسیاری از کشور‌ها در دوره‌های بحران اقتصادی، بهترین اصلاحات ورزشی خود را انجام داده‌اند؛ چون مجبور شده‌اند به جای هزینه‌کرد بی‌هدف، به فکر ساختن باشند.

ورزش ایران هم امروز در همین نقطه ایستاده. اگر مدیران هزینه‌ساز کنار گذاشته شوند و جای خود را به مدیرانی بدهند که اقتصاد کشور را می‌شناسند و می‌دانند چگونه از کمترین امکانات بیشترین بهره را بگیرند، این دوره سخت می‌تواند به نقطه آغاز یک تحول واقعی تبدیل شود. اما اگر همان مدیرانی که سال‌ها فقط خرج کرده‌اند و هیچ خروجی نداشته‌اند باقی بمانند، نه تنها فصل آینده، بلکه سال‌های بعد هم با بحران‌های عمیق‌تری روبه‌رو خواهیم شد.

ورزش ایران باید تصمیم بگیرد: یا مسیر گذشته را ادامه دهد و زیر بار هزینه‌های بی‌نتیجه خم شود، یا از این فرصت برای ساختن آینده‌ای تازه استفاده کند. آینده‌ای که در آن مدیریت بر پایه عقلانیت، جوان‌گرایی، بومی‌گرایی و برنامه‌ریزی باشد، نه بر پایه هزینه‌سازی و نمایش‌های کوتاه‌مدت.