دانشمندان در مورد وجود اقیانوس در قمر زحل تردید دارند

بزرگترین قمر زحل، تیتان، ممکن است اصلاً اقیانوس نداشته باشد.

به گزارش مجله خبری نگار،احتمالاً یک اقیانوس بزرگ سراسری از آب مایع در زیر پوسته یخی بزرگترین قمر زحل، تیتان، وجود ندارد. در عوض، ساختار پیچیده‌ای از یخ، برفاب و توده‌های منفرد آب ذوب شده نزدیک‌تر به هسته سنگی در زیر سطح کمین کرده‌اند. این نتیجه‌ای است که یک تیم بین‌المللی از دانشمندان که داده‌های ماموریت کاسینی ناسا را دوباره تجزیه و تحلیل کردند، به آن دست یافتند. این مطالعه در مجله Nature منتشر شد.

پیش از این تصور می‌شد که تیتان، مانند قمر مشتری، اروپا، دارای یک اقیانوس زیرسطحی وسیع است. این فرضیه بر اساس مشاهدات تغییر شکل‌های این قمر تحت گرانش زحل مطرح شده بود. در سال ۲۰۰۸، دانشمندان به این نتیجه رسیدند که چنین تغییرات شکلی تنها در صورتی امکان‌پذیر است که یک لایه مایع در زیر پوسته یخی وجود داشته باشد.

با این حال، یک مطالعه جدید نشان داده است که مدل اقیانوس جهانی با تعدادی از پارامتر‌های فیزیکی به‌دست‌آمده توسط کاسینی سازگاری ضعیفی دارد. یک عامل کلیدی، تأخیر در تغییر شکل‌های تیتان بود - تغییرات شکل این قمر تقریباً ۱۵ ساعت از حداکثر نیروی گرانشی عقب مانده بود.

این تجزیه و تحلیل نشان داد که فضای داخلی تیتان به طور قابل توجهی انرژی بیشتری نسبت به آنچه برای یک اقیانوس بزرگ انتظار می‌رود، هدر می‌دهد. این موضوع به یک "استدلال قطعی" به نفع ساختار داخلی متفاوت تبدیل شد.

طبق مدل جدید، زیر پوسته یخی این قمر، لایه‌ای ضخیم از گل و لای قرار دارد - ترکیبی از یخ و آب، و همچنین مخازن جداگانه‌ای از آب مایع، نه یک اقیانوس واحد. این ساختار به اندازه کافی چسبناک است که تأخیر مشاهده شده در تغییر شکل را توضیح دهد، اما همچنین حاوی آب است که به تیتان اجازه می‌دهد در برابر کشش گرانشی زحل "تسلیم" شود.

محققان خاطرنشان می‌کنند که فیزیک آب در تیتان با زمین تفاوت قابل توجهی دارد: فشار در اعماق این قمر به قدری زیاد است که خواص یخ و آب تغییر می‌کند. این اثرات با استفاده از داده‌های آزمایشگاهی به‌دست‌آمده از مدل‌سازی شرایط سخت در نظر گرفته شده‌اند.

علیرغم رد ایده وجود یک اقیانوس سراسری، یافته‌های جدید نه تنها علاقه به جستجوی حیات در تیتان را کاهش نمی‌دهد، بلکه از برخی جهات حتی آن را افزایش نیز می‌دهد. دانشمندان تخمین می‌زنند که در توده‌های آب منفرد، دما می‌تواند به ۲۰ درجه سانتیگراد برسد. علاوه بر این، مواد مغذی در حجم‌های کوچک آب ممکن است بیشتر از یک اقیانوس وسیع متمرکز باشند، که به طور بالقوه برای ساده‌ترین اشکال حیات مناسب است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری