کشف مجسمه «لبخند» مدوسا در آماسرا، ترکیه

باستان‌شناسان دانشگاه بارتین ترکیه از کشف مجسمه مرمری مدوسا در شهر باستانی آماستریس، که اکنون با نام آماسرا شناخته می‌شود، در استان بارتین در شمال ترکیه خبر دادند.

به گزارش مجله خبری نگار، این مجسمه چهره‌ای را نشان می‌دهد که لبخندی ملایم و غیرمعمول و تقریباً کودکانه دارد و یادآور اروس به عنوان نمادی از هماهنگی و رفاه است.

پروفسور فاطمه باغداتلی چام، رئیس پروژه حفاری، گفت: «این در باستان‌شناسی نادر است. مدوسا اغلب با مارهایش و نگاهش که مردم را به سنگ تبدیل می‌کند، به تصویر کشیده می‌شود، اما در اینجا مدوسا آرامش را تداعی می‌کند.» او افزود که تصویر مدوسا در این زمینه با ایده محافظت از طریق زیبایی، نه ترس، مرتبط است.

کاوش‌ها در محل رواق رومی ۲۸۵۰ متر مربعی که دارای ستون‌های نه متری قرنتی است و در دوران باستان به عنوان محل ملاقات، مرکز تجارت و محل تجمع عمومی مورد استفاده قرار می‌گرفت، در حال انجام است. این مجموعه با استفاده از روش آناستلوسیوم در حال مرمت است؛ سه ستون در حال حاضر بازسازی شده‌اند و قرار است چهار ستون دیگر قبل از پایان سال به عنوان بخشی از یک پروژه مشترک بین وزارت فرهنگ ترکیه و شرکت نفت ترکیه، با مشارکت دانشجویان و متخصصان دانشگاه‌های مختلف، نصب شوند.

مدوسا یکی از مشهورترین چهره‌های اساطیر یونان و یکی از سه گورگون است. مدوسا تنها کسی بود که می‌توانست بمیرد. او که به عنوان انسانی زیبا و کاهنه در معبد آتنا متولد شد، پس از تجاوز خدای دریاها، پوزئیدون، به یک هیولا تبدیل شد. آتنا که خشمگین شده بود، مو‌های مدوسا را به مار تبدیل کرد و به او نگاهی انداخت که هر کسی را که مستقیماً به او نگاه می‌کرد، به سنگ تبدیل می‌کرد.

کشتن مدوسا به وظیفه قهرمان پرسئوس تبدیل شد، که از سپری درخشان به عنوان آینه استفاده کرد تا از نگاه مستقیم به او خودداری کند. سپس سر او را از تنش جدا کرد و از گردن بریده‌اش، فرزندان کریسائور و پگاسوس به دنیا آمدند. پرسئوس سر مدوسا را به عنوان سلاحی قدرتمند نگه داشت و از آن برای تبدیل دشمنانش به سنگ استفاده می‌کرد و سرانجام آن را نزد الهه آتنا برد تا روی سپر خود قرار دهد.

این مجسمه از نظر تاریخی و هنری به عنوان تجسمی از قدرت زنانه و خطر ذاتی در اسطوره‌های مردانه و همچنین نمادی از محافظت تفسیر می‌شود. این مضمون هنری در طول اعصار، از هنر کلاسیک گرفته تا هنر معاصر، همچنان پابرجا مانده است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری