آزمایشی ساده برای پیش بینی ابتلا به «پارکینسون» در آینده‌ای دور!

به گزارش مجله خبری نگار،محققان دریافتند، شمارش گام‌های روزانه ممکن است به شناسایی افرادی کمک کند که بعد‌ها به بیماری پارکینسون مبتلا می‌شوند، زیرا الگو‌های فعالیت کمتر به‌عنوان نشانگر اولیه این بیماری عمل می‌کنند.

 بیماری پارکینسون به‌عنوان دومین اختلال شایع عصبی، سریع‌ترین رشد ابتلا با حدود ۹.۴ میلیون مورد در سال ۲۰۲۰ در مقایسه با ۵.۲ میلیون مورد در سال ۲۰۰۴ دارد. در مراحل بیماری قبل از تشخیص بالینی، اختلال عملکرد حرکتی ظریف و سایر علائم اولیه تا یک دهه قبل از تشخیص رسمی بروز می‌کنند. علائم در این مرحله، سرنخ‌هایی برای درک پیشرفت بیماری و شناسایی عوامل خطر قابل اصلاح بالقوه ارائه می‌دهند.

نتایج تحقیقات قبلی، فعالیت بدنی کمتر که توسط خود فرد گزارش شده است را با خطر بالاتر ابتلا به بیماری پارکینسون مرتبط دانسته‌اند. مسیر پیشرونده و طولانی‌مدت ابتلا به بیماری پارکینسون، تفسیر علیت این خطر را پیچیده می‌کند، زیرا ممکن است بیماری زمینه‌ای از قبل وجود داشته باشد، اما شمارش گام‌های روزانه، جایگزین جذابی است، زیرا معیاری ساده و عینی برای فعالیت بدنی ارائه می‌دهد و می‌توان آن را از نزدیک با دستگاه‌های پوشیدنی یا تلفن‌های همراه رایج رصد کرد.

در تحقیقی با عنوان «گام‌های روزانه پیش‌بینی‌کننده بیماری پارکینسون هستند، اما شاید عامل خطری برای آن نباشند: یافته‌هایی از بیوبانک بریتانیا»، محققان از داده‌های شتاب‌سنج مچی بانک زیستی بریتانیا برای بررسی چگونگی ارتباط تعداد گام‌های روزانه به‌دست‌آمده از شتاب‌سنج با بیماری پارکینسون و چگونگی تغییر این ارتباط در دوره‌های پیگیری متوالی استفاده کردند.

بیو بانک بریتانیا بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰، تعداد ۵۰۲ هزار و۵۳۶ بزرگسال را ثبت‌نام کرد، زیرمجموعه‌ای از آنان بعد‌ها به تحقیق کنترل فعالیت بدنی پیوستند و بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، تا هفت روز از شتاب‌سنج مچی درجه‌بندی تحقیقاتی استفاده کردند. تجزیه‌وتحلیل‌های نهایی شامل داده‌های ثبت شده از ۹۴ هزار و ۶۹۶ نفر بود.

داده‌های تکان‌دهنده

شرکت‌کنندگان به‌طور متوسط ۹۴۴۶ قدم روزانه ثبت کردند. افراد در بالاترین شمارش گام که به‌صورت ۱۲ هزار و ۳۶۹ گام یا بیشتر در روز تعریف می‌شود، نسبت به افراد در پایین‌ترین گروه که به‌صورت کمتر از ۶۲۷۶ گام در روز تعریف می‌شود، جوان‌تر بودند و شاخص توده بدنی پایین‌تری داشتند.

موارد ابتلا به بیماری پارکینسون در افراد مسن، الگوی جالبی در رابطه با زمان نشان داد؛ در میان افرادی که بعد‌ها به پارکینسون مبتلا شدند، میانگین تعداد گام‌های روزانه، زمانی بالاتر بود که سال‌های بیشتری بین استفاده از شتاب‌سنج و اولین تشخیص ثبت‌شده گذشته را نشان داد، با این حال تعداد گام‌ها در این موارد ابتلا همچنان کمتر از شرکت‌کنندگانی بود که هرگز به پارکینسون مبتلا نشدند.

محققان در طول یک دوره پیگیری با میانگین ۷.۹ سال، تعداد ۴۰۷ ابتلا به پارکینسون را مشاهده کردند که میانگین آن از زمان استفاده از شتاب‌سنج تا تشخیص ۵.۲ سال بود.