دانشمندان کلسیم موجود در رگ‌های خونی جوانان را با خطر مرگ زودرس مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، تصلب شرایین می‌تواند سال‌ها بدون ایجاد علائم قابل توجه ایجاد شود. بنابراین، گاهی اوقات تغییراتی در شریان‌ها در افرادی که خود را سالم می‌دانند و از مشکلات قلبی عروقی بی‌اطلاع هستند، مشاهده می‌شود. یک مطالعه جدید نشان داده است که حتی در سنین ۳۰ تا ۴۵ سال، رسوبات قابل توجه کلسیم در رگ‌های قلب ممکن است با افزایش خطر مرگ در دهه‌های بعدی مرتبط باشد. ایزوستیا در مورد اینکه چرا چنین تغییراتی به عنوان یک علامت هشدار دهنده در نظر گرفته می‌شوند و پیامد‌های بلندمدتی که دانشمندان شناسایی کرده‌اند، گزارش می‌دهد.

چگونه آترواسکلروز اولیه تشخیص داده می‌شود؟

رسوبات کلسیم در عروق کرونر می‌تواند نشانه تصلب شرایین باشد، حتی در مرحله‌ای که بیماری هنوز علائم قابل توجهی ایجاد نمی‌کند. میزان آنها با استفاده از توموگرافی کامپیوتری (CT) ارزیابی می‌شود، که کلسیم را در پلاک‌های تصلب شرایین تشخیص داده و اندازه‌گیری می‌کند. هرچه سطح آن بالاتر باشد، آسیب عروقی شدیدتر خواهد بود.

تصلب شرایین یک بیماری مزمن شریان‌ها است که در آن پلاک‌هایی از کلسترول و سایر مواد چرب در دیواره‌های شریانی تشکیل می‌شوند. با رشد این پلاک‌ها، مجرای رگ می‌تواند باریک شود و جریان خون را مختل کند. اگر سطح پلاک آسیب ببیند یا پاره شود، لخته خون تشکیل می‌شود که می‌تواند رگ را تا حدی یا به طور کامل مسدود کند.

یک تیم تحقیقاتی رابطه بین میزان کلسیم در عروق کرونر و خطر مرگ و میر در درازمدت را در افراد ۳۰ تا ۴۵ ساله بررسی کرد. نتایج در مجله JAMA Cardiology منتشر شد.

این تجزیه و تحلیل شامل داده‌های ۱۲۸۴۷ شرکت‌کننده بود. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۴۰.۵ سال بود. از مجموع، ۷۷.۲٪ مرد بودند. این گروه، گروهی از افرادی بودند که برای ارزیابی رسوبات کلسیم، سی‌تی‌اسکن برایشان تجویز شده بود، نه یک نمونه تصادفی از جمعیت. شرکت‌کنندگان بر اساس سطح کلسیم عروق کرونرشان به گروه‌هایی تقسیم شدند. محققان با در نظر گرفتن سن، جنسیت و ویژگی‌های نژادی، توجه ویژه‌ای به افرادی داشتند که سطح کلسیم آنها از صدک ۹۰ بالاتر بود.

میانگین دوره پیگیری ۲۲.۶ سال بود. در طول این مدت، ۶۲۴ شرکت‌کننده فوت کردند، از جمله ۱۴۹ نفر بر اثر بیماری‌های قلبی عروقی و ۸۱ نفر بر اثر بیماری عروق کرونر قلب.

قوی‌ترین ارتباط با خطر مرگ و میر در افرادی مشاهده شد که سطح کلسیم آنها از صدک نودم فراتر رفته بود. در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که رسوب کلسیم نداشتند، نسبت شانس تعدیل‌شده برای مرگ و میر به هر علتی ۱.۸۷ بود. برای بیماری‌های قلبی عروقی، این نسبت به ۲.۶۰ و برای بیماری‌های عروق کرونر قلب به ۳.۷۱ رسید.

این رابطه حتی پس از کنترل سن، جنسیت و عوامل خطر قلبی عروقی سنتی توسط محققان همچنان ادامه داشت. بنابراین، سطح بالای کلسیم حتی پس از در نظر گرفتن سایر ویژگی‌های سلامتی شرکت‌کنندگان، با پیش‌آگهی ضعیف مرتبط بود.

محاسبات سی ساله چه چیزی را نشان داد؟

محققان همچنین خطر مرگ و میر پیش‌بینی‌شده ۳۰ ساله را برای افرادی که سطح کلسیم عروق کرونر آنها متغیر بود، محاسبه کردند. در میان افرادی که سطح کلسیم آنها بالاتر از صدک ۹۰ بود، خطر مرگ و میر به هر علتی ۱۲.۹ درصد بود، در حالی که این رقم در میان افرادی که کلسیم عروق کرونر نداشتند، ۷.۵ درصد بود.

برای مرگ و میر ناشی از بیماری‌های قلبی عروقی، میزان تخمینی به ۴.۵٪ در مقابل ۱.۵٪ رسید. احتمال مرگ ناشی از بیماری عروق کرونر قلب در گروهی که بالاترین سطح کلسیم را داشتند ۳٪ و در بین افرادی که کلسیم نداشتند ۰.۶٪ بود.

این مقادیر نشان‌دهنده‌ی نسبت شرکت‌کنندگانی که واقعاً طی ۳۰ سال فوت کرده‌اند، نیستند، بلکه احتمالاتی هستند که توسط محققان محاسبه شده‌اند. برای تخمین آنها، محققان از روش‌های آماری ترکیبی از تحلیل بقا و مدل‌سازی استفاده کردند. بنابراین، این شاخص‌ها نشان‌دهنده‌ی تفاوت‌های بلندمدت تخمینی بین گروه‌ها هستند، نه فقط نتایج مشاهده‌ی مستقیم.

شاخص کلسیم تمام تغییرات عروقی را منعکس نمی‌کند و امکان ارزیابی هر ویژگی پلاک آترواسکلروتیک را فراهم نمی‌کند. عدم وجود کلسیم در طول آزمایش نیز به معنای عدم وجود تغییرات آترواسکلروتیک نیست. بنابراین، نتایج این آزمایش به عنوان شاخصی از خطر قلبی عروقی در نظر گرفته می‌شود، نه یک تشخیص مستقل.

نویسندگان معتقدند که این یافته‌ها می‌تواند به اصلاح رویکرد‌های ارزیابی خطر بیماری‌های قلبی عروقی و پیشگیری از بیماری کمک کند. به طور خاص، تشخیص رسوبات کلسیم قابل توجه در افراد جوان ممکن است نشان دهنده نیاز به تمرکز بیشتر بر پیشگیری باشد.

با این حال، این مطالعه محدودیت‌هایی دارد. این مطالعه شامل افرادی بود که به دلایل بالینی سی‌تی‌اسکن برایشان تجویز شده بود، نه یک نمونه تصادفی از جمعیت عمومی. علاوه بر این، تقریباً چهار پنجم شرکت‌کنندگان مرد بودند. بنابراین، نتایج را نمی‌توان به طور خودکار به همه جوانان تعمیم داد. این مطالعه ارتباط آماری بین سطح کلسیم و مرگ و میر را نشان داد، اما ثابت نمی‌کند که خود رسوبات کلسیم علت مستقیم مرگ باشند.