اعتماد به نفس در اتلتیکو مادرید افزایش می‌یابد

به گزارش مجله خبری نگار، تیم‌هایی هستند که با سبک بازی خود مجذوب می‌شوند و تیم‌های دیگری که با درخشش فردی خود تحت تأثیر قرار می‌گیرند؛ و سپس اتلتیکو مادرید وجود دارد که به نظر می‌رسد چیزی را که مدت‌ها بزرگترین قدرت آنها بود، دوباره کشف کرده است: یک هویت جمعی تقریباً تسخیرناپذیر. چندین هفته است که مردان دیگو پابلو سیمئونه روند چشمگیری را طی می‌کنند و هفت پیروزی متوالی در لیگ کسب کرده‌اند و در ده بازی نه برد کسب کرده‌اند. این باشگاه که پس از پیروزی اخیر خود مقابل لوانته در این شنبه، موقتاً با ۲۸ امتیاز در صدر لالیگا قرار دارد، قاطعانه در رقابت قهرمانی است و شروع نسبتاً ناپایدارتری را در این فصل پشت سر گذاشته است. اما فراتر از نتایج، آنچه واقعاً قابل توجه است، نحوه دستیابی آنها به آنهاست. اتلتیکو این توانایی را دوباره کشف کرده است که بازی حریفان خود را خفه کند، به عنوان یک جبهه متحد متحمل شود و در لحظه مناسب حمله کند.

پایه و اساس این موفقیت در استحکام دفاعی نهفته است که یادآور بهترین سال‌های دوران سیمئونه است. اتلتیکو با دریافت تنها هشت گل در ۱۱ بازی لیگ، یکی از بهترین خطوط دفاعی لالیگا را دارد. یان اوبلاک به تدریج در حال بازیابی نفوذ همیشگی خود است، در حالی که زوج خط دفاعی میانی - متشکل از کریستین رومرو و دیوید هانکو و دیگران - قدرت، شدت و آرامش را فراهم می‌کنند. در کناره‌ها، الخاندرو گریمالدو و سایر گزینه‌ها به تیم اجازه می‌دهند تعادل ارزشمندی را حفظ کند. اتلتیکو لزوماً قصد ندارد در هر مسابقه بر حریف مسلط شود: آنها می‌دانند چگونه فضا را ببندند، گزینه‌های حریف را محدود کنند و کوچکترین اشتباه را به یک فرصت تبدیل کنند. این جوهره فلسفه چولو است: تیمی که هرگز تسلیم نمی‌شود، تعهد به دفاع به عنوان یک واحد را می‌پذیرد و به هر مسابقه به عنوان یک نبرد جمعی نگاه می‌کند.

دیگو سیمئونه فرمول موفقیت را بازیابی کرده است

با این حال، تقلیل این تیم اتلتیکو مادرید به عمل‌گرایی دفاعی صرف، اشتباه خواهد بود. در این فصل، روخی‌بلانکوس‌ها در تنوع و اثربخشی حملات نیز پیشرفت کرده‌اند. با ۲۲ گل زده در ۱۱ بازی، آنها در میان پرکارترین حملات لیگ قرار دارند. مهمتر از همه، اکنون تهدید از همه طرف‌ها می‌آید: ۱۰ بازیکن مختلف در لالیگا تاکنون گل زده‌اند. الکس بائنا خود را به عنوان یک بازیکن کلیدی در سیستم تثبیت کرده است، در حالی که جولیان آلوارز به تدریج در حال بازیابی فرم خود است. خرید‌های تابستانی برای این تکامل اساسی بوده‌اند. ورود کانگ-این لی از پاری سن ژرمن، خلاقیت، صراحت و کیفیت فنی بیشتری را بین خطوط به ارمغان می‌آورد. در همین حال، جاناتان دیوید، که به صورت قرضی از یوونتوس به تیم آمده است، یک گزینه تهاجمی متحرک ارائه می‌دهد که قادر به استفاده از فضا، ترکیب با هم‌تیمی‌ها و ایجاد خطر در داخل محوطه جریمه است. دو پروفایل متفاوت، اما کاملاً مکمل یکدیگر در این پروژه هستند.

شاید بزرگترین موفقیت اتلتیکو مادرید در این فصل در همین نکته نهفته باشد: حفظ DNA خود در عین نوسازی ابزارهایش. به نظر می‌رسد پنجره نقل و انتقالات تابستانی با بازیکنانی که آماده‌اند فوراً بازی کنند و قادر به ارائه راه‌حل‌های جدید بدون ایجاد اختلال در بنیان تیم هستند، بسیار هوشمندانه عمل می‌کند. آلخاندرو گریمالدو، که شنبه گل زد و تابستان گذشته از بایر لورکوزن به خدمت گرفته شد، نمونه بارز این روند است. در لیگی که بارسلونا نیز تأثیرگذار است و رئال مادرید همچنان رقیبی قدرتمند است، روخی‌بلانکوس اکنون ابزار‌های لازم برای رقابت تن به تن با حریفان خود را دارد. راه پیش رو هنوز طولانی است و سیمئونه بهتر از هر کسی می‌داند که یک فصل از طریق ثبات به دست می‌آید، اما این اتلتیکو چیز خاصی دارد: دفاعی که اعتماد به نفس را به نمایش می‌گذارد، حمله‌ای که واکنش نشان می‌دهد و گروهی که به نظر می‌رسد لذت پیروزی در کنار هم را دوباره کشف کرده‌اند. عنوان قهرمانی دیگر فقط یک هدف دور از دسترس نیست. در اتلتیکو، آنها به طور جدی رویای فتح دوباره تاج و تخت لالیگا را در سر می‌پرورانند.