از «ماری کوری» دانشگاه تا «دختر پتویی» زندان ساواک؛ سرنوشت تلخ دختری که ۲۶ ساله شهید شد

به گزارش مجله خبری نگار، در دانشگاه، او را به نام «ماری کوری» می‌شناختند؛ دختری که استعدادش در شیمی، آینده‌ای روشن پیش رویش گذاشته بود.

اما زهرا زندی‌زاده اصفهانی، فقط به کشف راز‌های مواد و فرمول‌های آزمایشگاهی فکر نمی‌کرد. بیرون از کلاس‌های درس، دنیای دیگری انتظارش را می‌کشید؛ دنیایی که در آن قلم، عقیده و ایستادگی می‌توانست به بهای آزادی و حتی جان انسان تمام شود.

دختری که روزی در آزمایشگاه دانشگاه از کشف ناشناخته‌ها لذت می‌برد، خیلی زود نامش در پرونده‌های ساواک و پشت دیوار‌های زندان گره خورد.

زهرا در کنار تحصیل، نسبت به اتفاقات سیاسی و اجتماعی روزگارش بی‌تفاوت نبود. فعالیت‌های فرهنگی و سیاسی را با قلم آغاز کرد و به‌تدریج به جمع مبارزان علیه رژیم پهلوی پیوست.

عضویت در گروه مهدویون، بخشی از همین مسیر بود؛ مسیری که برای او فقط یک انتخاب سیاسی نبود، بلکه تصمیمی بود که پای اعتقادات و باورهایش در میان آن قرار داشت.

اما فعالیت‌هایش از چشم دستگاه ظالم و امنیتی پهلوی دور نماند. ساواک او را دستگیر کرد و با قساوت روز‌های دشوار بازجویی و شکنجه را به او چشاند.

در آن فضای بسته و هراس‌آور، جایی که قرار بود زندانیان از ابتدایی‌ترین حقوق خود محروم شوند، زهرا حاضر نبود از اعتقاداتش عقب‌نشینی کند. حتی برای حفظ حجابش در زندان از پتو استفاده می‌کرد؛ رفتاری که باعث شد به «دختر پتویی زندان ساواک» شهرت پیدا کند.

شاید تصور اینکه دختری با آن همه استعداد علمی، در سن‌وسالی که بسیاری سرگرم ساختن آینده تحصیلی و شغلی خود هستند، چنین روز‌هایی را پشت سر بگذارد، دشوار باشد. اما برای زهرا، آزادی از زندان هم به معنای پایان مبارزه نبود. او پس از آزادی، فعالیت‌های خود را ادامه داد و از مسیری که انتخاب کرده بود، بازنگشت.

زندگی مشترک زهرا نیز در همین روز‌های پرمخاطره ادامه داشت، اما سرانجام داستان زندگی او و همسرش با حادثه‌ای تلخ به پایان رسید. در روایت‌های منتشرشده از زندگی این شهیده آمده است که ساواک در تصادفی ساختگی نقش داشته و این حادثه به شهادت هر دو انجامیده است. زهرا در ۲۶ سالگی شهید شد؛ درحالی‌که فرصت زیادی برای ادامه تحصیل، پژوهش و تحقق آرزوهایش نداشت.

از او می‌شد یک دانشمند ساخت؛ زنی که استعدادش در علم شیمی، هم‌دانشگاهی‌هایش را به یاد ماری کوری می‌انداخت. اما زهرا زندی‌زاده نشان داد که شخصیت انسان‌ها را نمی‌توان فقط با مدرک تحصیلی و دستاورد‌های علمی سنجید. او در کنار نبوغ علمی، دغدغه‌ای اجتماعی داشت و برای باورهایش هزینه داد؛ حتی وقتی این هزینه، زندان، شکنجه و در نهایت بخشیدن جانش بود.

نام زهرا زندی‌زاده امروز یادآور دختری است که می‌توانست تمام عمرش را صرف کشف ناشناخته‌های علم کند، اما در روزگار خودش، مسئولیت دیگری را هم بر دوش گرفت؛ مسئولیتی که او را از کلاس درس به میدان مبارزه کشاند و نامش را در شمار زنان مبارز تاریخ معاصر ایران قرار داد.