مشخص شده است که "هورمون عشق" اکسی توسین خاصیت ناخوشایندی دارد

به گزارش مجله خبری نگار، اکسی توسین اغلب «هورمون عشق» نامیده می‌شود، اما یک مطالعه جدید توسط دانشمندان کانادایی نشان داده است که در افرادی که اضطراب رابطه دارند، می‌تواند خاطرات کودکی را منفی‌تر کند.

اکسی‌توسین یک هورمون و پیام‌رسان شیمیایی است که در تولد، تغذیه و پیوند جفتی نقش دارد. مطالعات روی موش‌ها و گوسفندان نشان داده است که این هورمون برای مادران جهت تشخیص فرزندان خود و برای بزرگسالان جهت به خاطر سپردن سایر اعضای گونه خود ضروری است. آزمایش‌های اولیه روی انسان‌ها نشان می‌دهد که این هورمون به طور کلی اعتماد، همکاری و همدلی را افزایش می‌دهد.

با این حال، شواهد جدیدتر به نکته‌ی ظریفی اشاره دارند که به عنوان فرضیه‌ی برجستگی اجتماعی شناخته می‌شود: اکسی‌توسین به عنوان یک تقویت‌کننده‌ی عاطفی عمل می‌کند و اطلاعات اجتماعی را برجسته می‌کند - صرف نظر از اینکه مثبت باشد یا منفی.

محققان دانشگاه مک‌گیل، به رهبری ملیسا شمیرانی و جنیفر‌ای. بارتز، ۷۷ مرد و زن را استخدام کردند. آنها در یک ویزیت اسپری بینی اکسی‌توسین و در ویزیت بعدی دارونما دریافت کردند. نه شرکت‌کنندگان و نه آزمایش‌کنندگان نمی‌دانستند که در یک روز مشخص از کدام اسپری استفاده می‌شود.

پس از اینکه هورمون اثر خود را گذاشت، به شرکت‌کنندگان کلمات مرتبط با دلبستگی ("محافظت"، "ناراحت") نشان داده شد و از آنها خواسته شد تا وقایع خاص دوران کودکی خود را با مادرشان به یاد بیاورند. سپس آزمایش‌کنندگان یک خاطره مثبت و یک خاطره منفی را انتخاب کردند و از آنها خواستند که آنها را با صدای بلند بازگو کنند.

ارزیابان مستقل رونوشت‌ها را خواندند و لحن احساسی را ارزیابی کردند. در شرکت‌کنندگانی که اضطراب دلبستگی بالایی داشتند، اکسی‌توسین باعث شد که آنها در مقایسه با دارونما، مادران خود را با احساسات منفی‌تر و کمتر مثبت توصیف کنند. این نشان می‌دهد که این هورمون ترس‌های عمیق آنها را در مورد روابط افزایش داده است.

شرکت‌کنندگانی که سبک دلبستگی اجتنابی داشتند و معمولاً میل خود را به صمیمیت سرکوب می‌کنند، وقتی در معرض اکسی‌توسین قرار گرفتند، تمایل بیشتری به اشتراک‌گذاری اطلاعات شخصی نشان دادند. این هورمون تمایل تدافعی آنها را برای فاصله گرفتن از افشای جزئیات صمیمی تقویت می‌کرد.

این نتایج فقط مربوط به خاطرات مادران است - از نظر تاریخی، آنها در روانشناسی اولیه به عنوان مراقبان اصلی در نظر گرفته می‌شدند. این مطالعه به این سوال که آیا اکسی‌توسین خاطرات پدران یا سایر مراقبان را تغییر می‌دهد یا خیر، نمی‌پردازد. نمونه مورد مطالعه نسبتاً جوان و عمدتاً سفیدپوست و آسیایی بود، بنابراین ممکن است تصویر در گروه‌های دیگر متفاوت باشد.

همچنین بین ارزیابان انسانی و برنامه‌های تحلیل متن کامپیوتری اختلاف نظر کشف شد: ابزار‌های خودکار اغلب در مدیریت احساسات مختلط معمول در تاریخچه‌های خانوادگی شکست می‌خورند.

اکسی‌توسین یک درمان جهانی برای مشکلات روابط نیست. از آنجا که این هورمون به عنوان تقویت‌کننده ترس‌های اجتماعی از پیش موجود عمل می‌کند، استفاده از آن در درمان ممکن است نیاز به نظارت فردی داشته باشد. بدون راهنمایی مناسب، می‌تواند استرس مخرب را در کسانی که از قبل اضطراب بالایی را در روابط شخصی تجربه می‌کنند، تشدید کند.