یک روانشناس در مورد تأثیر نگرش‌های مدرسه بر اضطراب بحث کرد

به گزارش مجله خبری نگار، قوانین و نمرات مدرسه می‌توانند نگرش‌هایی را شکل دهند که فرد تا بزرگسالی با خود به همراه دارد و سال‌ها پس از فارغ‌التحصیلی نیز به استفاده از آنها ادامه می‌دهد. برخی از این نگرش‌ها به آنها کمک می‌کند تا سازماندهی شوند و به اهداف خود برسند، اما برخی دیگر باعث اضطراب، ترس از شکست و تمایل مداوم به برآورده کردن انتظارات دیگران می‌شوند. اینزا تسیکو، روانشناس داوطلب بنیاد خیریه انکولوژیکا، این موضوع را به ایزوستیا گفت.

به گفته این متخصص، یکی از رایج‌ترین نگرش‌ها این است که اشتباه را به عنوان یک شکست جدی تلقی کنیم. در مدرسه، یک پاسخ اشتباه اغلب منجر به نمره پایین‌تر می‌شود که می‌تواند این ایده را در کودک تثبیت کند که هر اشتباهی به معنای شکست است. در بزرگسالی، این می‌تواند خود را در ترس از پذیرفتن چالش‌های جدید، کاوش در مسیر‌های ناشناخته یا تصمیم‌گیری‌های دشوار نشان دهد.

تسیکو به یک مثال عملی از یک مدیر ارشد اشاره کرد که به دلیل ترس از شکست از پروژه‌های جدید اجتناب می‌کرد. به گفته این روانشناس، این زن خاطرنشان کرد که هنوز هم اشتباهات را از دریچه تجربیات مدرسه‌اش می‌بیند. افراد موفق نیز اشتباه می‌کنند، اما آنها را نه به عنوان مدرکی دال بر بی‌کفایتی خود، بلکه به عنوان فرصتی برای تنظیم اعمال خود و کسب تجربه جدید می‌دانند.

این متخصص گفت: «یک باور رایج دیگر این است که نمرات، ارزش یک فرد را تعیین می‌کنند. در محیط‌های مدرسه، دانش‌آموزان با نمرات بالا اغلب به عنوان موفق‌تر تلقی می‌شوند، در حالی که نمرات ضعیف می‌توانند با فقدان توانایی مرتبط باشند. در بزرگسالی، این منطق می‌تواند منجر به درک دردناکی از انتقاد، طرد شدن و شکست شود. فرد شروع به درک یک اشتباه واحد نه به عنوان یک موقعیت خاص، بلکه به عنوان تأییدی بر «حقارت» خود می‌کند.»

مقایسه با دیگران و وابستگی به تایید

سیستم مدرسه همچنین می‌تواند عادت مقایسه مداوم خود با دیگران را در ما ایجاد کند. رتبه‌بندی‌ها، نمرات، مسابقات و دستاورد‌ها به ما می‌آموزند که عملکرد خود را از طریق موفقیت‌های دیگران ارزیابی کنیم. در بزرگسالی، این مدل به حقوق، شغل، ظاهر، روابط و جایگاه اجتماعی نیز سرایت می‌کند.

با این حال، این سیستم مقایسه هیچ نقطه پایانی ندارد، زیرا همیشه کسی با درآمد، موقعیت یا تعداد دستاورد‌های بالاتر وجود خواهد داشت. به گفته تسیکو، مقایسه مداوم به منبع تنش درونی و نارضایتی از خود تبدیل می‌شود.

طرز فکر دیگری با انتظار تأیید بیرونی مرتبط است. بسیاری از کودکان نه تنها برای سرگرمی، بلکه برای نمرات خوب، تحسین معلم یا تمایل به برآورده کردن انتظارات والدین نیز درس می‌خوانند. در بزرگسالی، این می‌تواند خود را در تمایل به انتخاب حرفه "درست"، مطابقت با ایده‌های دیگران در مورد موفقیت و اجتناب از تصمیماتی که ممکن است حمایت دیگران را جلب نکند، نشان دهد.

چرا بزرگسالان احساسات خود را پنهان می‌کنند و از درخواست کمک می‌ترسند؟

به گفته این روانشناس، مدرسه همچنین می‌تواند این ایده را تقویت کند که احساسات قوی باید کنترل شوند و نشان داده نشوند. کودک یاد می‌گیرد که قطع کردن حرف دیگران، بحث کردن، واکنش بیش از حد نشان دادن یا نشان دادن عصبانیت در کلاس ممنوع است. با گذشت زمان، این می‌تواند به عادت پنهان کردن احساسات خود تبدیل شود.

در بزرگسالی، فرد ممکن است از صحبت کردن در مورد مشکلات خودداری کند، سعی کند همه چیز را به تنهایی حل کند و حتی در شرایط دشوار نیز به دنبال حمایت نباشد.

در همین راستا، این باور وجود دارد که درخواست کمک نشانه ضعف است. به گفته تسیکو، عادت مدرسه برای حل مستقل مشکلات، گاهی اوقات به معنای واقعی کلمه به بزرگسالی نیز منتقل می‌شود. در نتیجه، افراد مسئولیت‌های بیش از حدی را بر عهده می‌گیرند، وظایف را واگذار نمی‌کنند و فقط زمانی که وضعیت بحرانی می‌شود، درخواست کمک می‌کنند.

یکی دیگر از طرز فکر‌های رایج، نیاز به انجام همه کار‌ها ابتدا و تنها پس از آن استراحت کردن است. به گفته این روانشناس، قانون مدرسه مبنی بر «اول تکالیف، بعد بازی» می‌تواند در بزرگسالی به یک تأخیر مداوم در بهبودی تبدیل شود.

این متخصص توضیح داد: «با این حال، کار و وظایف روزمره تقریباً هیچ‌وقت به‌طور کامل انجام نمی‌شوند. در نتیجه، افراد یا به‌ندرت استراحت می‌کنند یا حتی در اوقات فراغت خود احساس گناه می‌کنند. استراحت پاداشی برای بهره‌وری نیست، بلکه شرط لازم برای حفظ بهره‌وری و سلامت روان است.»

در عین حال، مدرسه مهارت‌های مفیدی را نیز آموزش می‌دهد: توانایی برنامه‌ریزی، کار تیمی، رعایت ضرب‌الاجل‌ها و واگذاری وظایف. مشکل خود مهارت‌ها نیستند، بلکه این است که آنها می‌توانند نگرش‌هایی را با خود حمل کنند که دیگر در بزرگسالی به آنها کمکی نمی‌کند.

به گفته این روانشناس، تغییر چنین عادت‌هایی می‌تواند به تدریج انجام شود: مهم است که توجه کنید چه زمانی الگو‌های رفتاری قدیمی عود می‌کنند و سعی کنید به شیوه‌ای جدید عمل کنید.