دانشمندان فواید جدیدی برای عسل کشف کردند

به گزارش مجله خبری نگار، محققان می‌گویند که این ماده شیرین جایگزینی برای دارو‌های ضد میکروبی سنتی ارائه می‌دهد که در مواجهه با مقاومت رو به رشد، به طور فزاینده‌ای بی‌اثر می‌شوند. آنها می‌افزایند که برای شناسایی و تعیین کمیت ترکیباتی که به عسل خواص ضد میکروبی و بهبود زخم می‌دهند، کار بیشتری لازم است تا آن را قابل اعتمادتر و استانداردتر کنیم.

عسل در درجه اول به دلیل خواص ضد باکتریایی خود، که ناشی از توانایی آن در تولید پراکسید هیدروژن و وجود سایر ترکیبات فعال، از جمله فنول‌ها، دفنسین-۱ و متیل گلیوکسال است، به صورت موضعی روی زخم‌ها استفاده می‌شود.

اسیدیته و دسترسی کم به آب نیز به خواص درمانی عسل کمک می‌کند و ویسکوزیته آن یک مانع رطوبتی مؤثر بین محل زخم و محیط خارجی ایجاد می‌کند.

محققان گزارش داده‌اند که انواع زخم‌ها، مانند سوختگی‌ها، تروما و زخم‌های مزمن، با عسل درمان شده‌اند. مزیتران، اولین خط تولید شامل عسل دارویی در بریتانیا، در سال ۲۰۰۵ در منچستر راه‌اندازی شد. در طول سال‌ها، شرکت‌های دیگر نیز از این روند پیروی کرده‌اند و تحقیقات اخیر بر استفاده از عسل در کاربرد‌های مهندسی بافت متمرکز شده است.

موادی مانند نانوفیبر‌های الکتروریسی شده، هیدروژل‌ها، کرئوژل‌ها، فوم‌ها، فیلم‌ها، پودرها، سیمان‌ها و بیوفیلم‌ها برای ساخت داربست‌های مبتنی بر عسل استفاده شده‌اند. برخی مطالعات نشان داده‌اند که چگونه باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک می‌توانند در صورت استفاده همزمان با عسل، نسبت به آنتی‌بیوتیک‌ها حساس‌تر شوند.

فعالیت ضدمیکروبی عسل همچنین شامل توانایی کشتن یا کند کردن گسترش قارچ‌ها و ویروس‌ها می‌شود. با این حال، استفاده از عسل با پانسمان‌های زخم معمولی محدودیت‌هایی مانند جذب از طریق پانسمان، نفوذ ضعیف به محل زخم و اثر ضدمیکروبی کوتاه مدت را به همراه دارد. با این وجود، تولیدکنندگان پانسمان‌های آغشته در تلاشند تا مکانیسم‌های تحویل خود را برای افزایش اثربخشی مواد بهبود بخشند.

جوئل یوبانکی ملیس، دانشمند ارشد و محقق تحصیلات تکمیلی در دانشگاه منچستر، می‌گوید: "عسل خواص ضدمیکروبی هیجان‌انگیزی دارد و از زمان‌های قدیم در طب سنتی برای درمان زخم‌ها استفاده می‌شده است. "

او اضافه می‌کند: «مصریان باستان از آن برای درمان زخم‌ها استفاده می‌کردند و در کتاب مقدس و قرآن نیز اشارات مستقیمی به مصرف عسل وجود دارد. ترکیبات موجود در عسل، مجموعه‌ای از مواد ضدمیکروبی و احیاکننده بالقوه را ارائه می‌دهند که می‌توانند برای مبارزه با مقاومت آنتی‌بیوتیکی و کمک به بهبود بافت‌ها مورد استفاده قرار گیرند.»

ملیس ادامه می‌دهد: «اما اگرچه این ذخایر ترکیبات موجود در عسل ممکن است ارزش پزشکی عظیمی داشته باشند، تحقیقات بیشتری برای درک بیشتر در مورد نحوه عملکرد آنها و نحوه رساندن مؤثر، ایمن و استاندارد آنها به زخم‌ها مورد نیاز است.»

او افزود: «دانستن نوع و ترکیب عسل مورد استفاده در انواع مختلف زخم‌ها، کیفیت تحقیقات را نیز بهبود می‌بخشد. این امر به دانشمندان این امکان را می‌دهد که از مکانیسم‌های ضدمیکروبی و درمانی عسل نهایت استفاده را ببرند و همچنین ممکن است به ما اجازه دهد تا این عناصر را به صورت مصنوعی در عسل تکثیر کنیم - موادی با الهام از طبیعت که می‌توانند با پیشرفت‌های فعلی در تکنیک‌های مهندسی بافت مورد استفاده قرار گیرند. این امر خطرات پردازش را از نظر استریلیزاسیون، ذخیره‌سازی، حمل و نقل، احراز هویت و ایمنی کاهش می‌دهد.»

به گفته ملیس، یک چیز قطعی است: «افزایش مقاومت جهانی در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها، توسعه درمان‌های جدید را به عنوان جایگزین‌هایی برای مبارزه با عفونت هدایت می‌کند.» او گفت: «ما معتقدیم عسل در این امر نقش دارد. افرادی که نگران زخم خود هستند، نباید بدون مشورت با پزشک، خوددرمانی با عسل را انجام دهند.»