آیا می‌توان عشق را با قرص «درمان» کرد؟

یکی از شماره‌های مجله آمریکایی اخلاق زیستی در سال ۲۰۱۳ به جنبه‌های اخلاقی استفاده از «قرص‌های عشق» اختصاص داده شد - واقعیتی که، همانطور که مجله پاپیولار مکانیکس گزارش می‌دهد، مورد استقبال برگزارکنندگان جایزه طعنه‌آمیز ایگ نوبل قرار گرفت. اما آیا این طعنه مناسب است؟ گذشته از همه اینها، «قرص‌های عشق» کاربرد‌های واقعی در دنیای مدرن خواهند داشت.

به گزارش مجله خبری نگار، یکی از شماره‌های مجله آمریکایی اخلاق زیستی در سال ۲۰۱۳ به جنبه‌های اخلاقی استفاده از «قرص‌های عشق» اختصاص داده شد - واقعیتی که، همانطور که مجله پاپیولار مکانیکس گزارش می‌دهد، مورد استقبال برگزارکنندگان جایزه طعنه‌آمیز ایگ نوبل قرار گرفت. اما آیا این طعنه مناسب است؟ گذشته از همه اینها، «قرص‌های عشق» کاربرد‌های واقعی در دنیای مدرن خواهند داشت.

در همه زمان‌ها، این باور وجود داشته است که عشق را می‌توان با یک بیماری مقایسه کرد. برای مثال، شکسپیر در غزل‌های خود در این مورد نوشته است. علم مدرن تأیید می‌کند که فرآیند‌های مشاهده شده در مغز یک فرد عاشق، تفاوت چندانی با فرآیند‌های مشاهده شده در بیماری‌های کاملاً جدی ندارد. به طور خاص، تظاهرات نوروفیزیولوژیکی عشق شبیه اختلال وسواس فکری-عملی است.

با این حال، عشق پیچیده‌تر از هرگونه وسواس یا اجبار است. به گفته هلن فیشر، انسان‌شناس آمریکایی، عشق بر اساس سه مؤلفه اصلی بنا شده است: وسواس، اشتیاق جنسی و دلبستگی. وسواس شبیه علائم اختلال وسواس فکری-عملی است، اما سایر «عناصر سازنده عشق» ماهیت متفاوتی دارند.

دانستن اینکه کدام نواحی مغز مسئول اجزای مختلف عشق هستند، می‌تواند به هدف قرار دادن آنها با دارو کمک کند تا به قول معروف، عشق را درمان کنند. نیازی به ساختن معجون معجزه‌آسا نیست - مهارکننده‌های ساده و انتخابی بازجذب سروتونین همراه با آنتاگونیست‌های گیرنده مواد افیونی کافی خواهند بود. دارو‌های کاهش فشار خون و درمان‌های مردمی رایج مانند الکل نیز می‌توانند مؤثر باشند.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری