شلوغ‌ترین کلاس دنیا، روی دیوار‌های شهر

به گزارش مجله خبری نگار، اگر عاشق ادبیات باشید، احتمالاً رویای حضور در چنین قابی را در سر پرورانده‌اید؛ پله‌های دانشکده ادبیات دانشگاه تهران را که بالا می‌روید، در امتداد یکی از راهرو‌ها به نقطه‌ای می‌رسید که جاذبه‌ی کلمات، آدم‌ها را سر جایشان میخکوب کرده است. صحنه‌ای که هیچ شباهتی به یک کلاس درس معمولی ندارد؛ اینجا بیشتر یک پناهگاه است، خلوتگاهی پرهیاهو برای پناه بردن به آغوش شعر. پیر و جوان، دانشجوی مهندسی یا رهگذری تشنه‌ی کلمه، روی صندلی‌ها، کف سرد زمین و حتی در چارچوب در و راهرو؛ شانه‌به‌شانه نشسته‌اند تا طنین صدای مردی را بشنوند که تجسم زنده و تپنده‌ی زبان پارسی است. اینجا شلوغ‌ترین کلاس دنیاست (تیتری که سال ۹۸ بعد از حضور در کلاس درس او منتشر کردیم) وعده‌گاهی که هر دلداده‌ای آرزو دارد دست‌کم یک‌بار در هوای آن نفس بکشد و پای مکتب محمدرضا شفیعی کدکنی زانو بزند.

امروز، روز پاسداشت شعر و ادب پارسی و روز بزرگداشت شهریارِ شیرین‌سخن است. درست در همین روز‌ها که تقویم‌ها ما را به یاد اصالت و ریشه‌هایمان می‌اندازند، اتفاقی در گوشه‌ای از پایتخت رقم خورد؛ تصویری از کلاس استاد شفیعی کدکنی بر بلندای دیوارنگاره‌ی میدان جهاد (فاطمی) نشست. تماشای این تصویر در میان هیاهوی ماشین‌ها، دود، ترافیک و روزمرگی‌های یک میدان شلوغ شهری، تلنگر است.

این کار، از آن دست اتفاقات خوب و مبارکی است که باید بار‌ها تکرار شود، چرا که ما برای زنده ماندنِ روحِ جمعی‌مان به این نام‌ها و این چهره‌ها احتیاج داریم. ما نیازمندیم که قهرمانانِ واقعیِ اندیشه و کلمه را هر روز ببینیم. اینکه برای قدردانی و بزرگداشت مفاخرمان، منتظر نمانده‌ایم تا فقدانی تلخ رخ دهد و پس از آن به مرثیه‌سرایی عادت کنیم، نشانه‌ای از بلوغ فرهنگی است. شهریار با غزل‌های نابش در حافظه‌ی ما جاودانه شد و شفیعی کدکنی امروز، در زمانِ حیاتتش، ستونِ استوارِ خیمه‌ی فرهنگ و ادبیات ماست و باید تا هست، قدرش را بر صدر نشاند.

ما به دیدن چهره‌هایی، چون شفیعی کدکنی نیاز داریم تا در غبار روزمرگی‌ها، ریشه‌هایمان را از یاد نبریم. نقش بستن تصویر او بر دیوار شهر، یادآور این است که در لابه‌لای دغدغه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی، هنوز هم می‌توان به ادبیات پناه برد و کلمات اصالت خود را از دست نداده‌اند. این قاب، در واقع ادای احترامی است به تمام کسانی که چراغ زبان و فرهنگ ما را روشن نگه داشته‌اند. حالا به بهانه روز شعر و ادب پارسی، استادِ شلوغ‌ترین کلاس دنیا، کلاس درسش را به وسعت یک شهر گسترش داده است. این دیوارنگاره فرصتی است تا به یاد بیاوریم دارایی‌های حقیقی ما همین نام‌های بزرگ فرهنگی هستند و باید تا زمانی که سایه‌شان بر سر ماست، قدر حضورشان را بیشتر بدانیم.

منبع: فرهیختگان-عاطفه جعفری