بهترین "درمان" برای درد مفاصل معرفی شد

به گزارش مجله خبری نگار، بسیاری سفتی زانو، درد لگن و ناراحتی مزمن را بخش اجتناب‌ناپذیر پیری می‌دانند. با این حال، کارشناسان تأکید می‌کنند که برای آرتروز - شایع‌ترین بیماری مفصلی در سراسر جهان - رویکرد‌های فعلی برای درمان و پیشگیری هنوز با شواهد علمی مطابقت ندارند؛ و به گزارش The Conversation، موثرترین درمان اغلب نادیده گرفته می‌شود: فعالیت بدنی.

آرتروز در حال حاضر بیش از ۵۹۵ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده است و تجزیه و تحلیل جهانی تخمین می‌زند که تعداد بیماران تا سال ۲۰۵۰ می‌تواند به یک میلیارد نفر برسد. افزایش امید به زندگی، سبک زندگی بی‌تحرک و شیوع فزاینده چاقی، این بیماری را به یکی از چالش‌های کلیدی پزشکی قرن بیست و یکم تبدیل کرده است.

تحقیقات در سیستم‌های مراقبت‌های بهداشتی در ایرلند، بریتانیا، نروژ و ایالات متحده نشان می‌دهد که کمتر از نیمی از بیماران مبتلا به آرتروز برای ورزش درمانی یا فیزیوتراپی ارجاع داده می‌شوند. بیش از ۶۰٪ از درمان‌ها با دستورالعمل‌های بالینی مطابقت ندارند و تقریباً ۴۰٪ از بیماران قبل از اینکه درمان‌های غیرجراحی امتحان شوند، به جراح ارجاع داده می‌شوند.

متخصصان تأکید می‌کنند که حرکت نقش کلیدی در سلامت مفاصل دارد. غضروف مفصلی به خودی خود خون‌رسانی ندارد و توسط استرس تغذیه می‌شود. در حین راه رفتن یا ورزش، منقبض می‌شود و "مانند اسفنج عمل می‌کند"، مایع را بیرون می‌دهد و سپس مایع جدید، سرشار از مواد مغذی و روان‌کننده‌های طبیعی را جذب می‌کند.

به همین دلیل است که ایده آرتروز به عنوان یک "ساییدگی و پارگی" ساده مفاصل منسوخ شده است. امروزه، به عنوان یک فرآیند طولانی مدت آسیب و بهبودی در نظر گرفته می‌شود که در آن حرکت منظم به حفظ تعادل کمک می‌کند.

داده‌های مدرن نشان می‌دهند که آرتروز نه تنها بیماری غضروف، بلکه بیماری کل مفصل است: استخوان‌ها، رباط‌ها، عضلات، مایع سینوویال و حتی اعصاب. یکی از نشانه‌های اولیه این بیماری، ضعف عضلانی است که به نوبه خود، خطر پیشرفت بیماری را افزایش می‌دهد. تمرینات تقویتی و عصبی-عضلانی می‌توانند به طور مؤثر این تغییرات را اصلاح کنند.

برنامه‌های تخصصی که با هدف بهبود هماهنگی، قدرت و پایداری مفاصل زانو و لگن انجام می‌شوند، مؤثر بوده‌اند. شرکت‌کنندگان در این برنامه‌ها از کاهش درد و بهبود کیفیت زندگی خود خبر می‌دهند که اثرات آن تا یک سال پس از اتمام برنامه ادامه دارد.

فعالیت بدنی در سطح بیوشیمیایی نیز مفید است. آرتروز نه تنها با فشار مفاصل، بلکه با التهاب مزمن و اختلالات متابولیک نیز مرتبط است. ورزش منظم سطح نشانگر‌های التهابی را کاهش می‌دهد، آسیب سلولی را به حداقل می‌رساند و حتی می‌تواند بر بیان ژن‌های دخیل در ایجاد بیماری تأثیر بگذارد.

در حال حاضر، هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند روند آرتروز را تغییر دهد. تعویض مفصل می‌تواند مؤثر باشد، اما همچنان یک عمل جراحی بزرگ است و برای همه مناسب نیست. بنابراین، متخصصان اصرار دارند که حرکت باید اولین خط درمان باشد و بیمار را در تمام مراحل بیماری همراهی کند.