دانشمندان مزیت غیرمنتظره‌ای از هماهنگی ذهنی با دیگران کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، توانایی مغز در "هماهنگ شدن" با ریتم شخص دیگر ممکن است خطر ابتلا به اضطراب، افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه را پس از تجربه رویداد‌های شدید کاهش دهد. این نتیجه‌ای است که دانشمندان اسرائیلی به آن رسیده‌اند، آنها دریافتند افرادی که هماهنگی بین مغزی بالایی دارند، حتی پس از تجربه ترومای شدید، علائم روانی کمتری از خود نشان می‌دهند. این مطالعه در مجله روانپزشکی انتقالی (TP) منتشر شده است.

پیامد‌های روانی رویداد‌های آسیب‌زا - حملات تروریستی، اقدامات نظامی، موقعیت‌های تهدیدکننده زندگی - در افراد مختلف به طور متفاوتی بروز می‌کند. برخی دچار پریشانی طولانی‌مدت و شدید می‌شوند، در حالی که برخی دیگر نسبتاً سریع بهبود می‌یابند. نقش حمایت اجتماعی در این فرآیند به خوبی شناخته شده است، اما مکانیسم‌های بیولوژیکی که ارتباطات اجتماعی را "محافظتی" می‌کنند، هنوز به خوبی شناخته نشده‌اند.

تیمی از محققان به رهبری اودد مایو از دانشگاه حیفا تصمیم گرفتند به اصطلاح همگامی بین مغزی - همزمانی ریتم‌های فعالیت مغزی در افرادی که با یکدیگر تعامل دارند - را مطالعه کنند. این پدیده به عنوان یک نشانگر عصبی-زیستی از تعامل اجتماعی در نظر گرفته می‌شود و نشان می‌دهد که افراد در درک و پیش‌بینی واکنش‌های یکدیگر چقدر خوب عمل می‌کنند.

این مطالعه از این جهت منحصر‌به‌فرد بود که دانشمندان مدت‌ها قبل از وقوع حوادث آسیب‌زا، داده‌هایی در مورد فعالیت مغز شرکت‌کنندگان به دست آورده بودند. این مطالعه شامل ۹۸ بزرگسال بود که تقریباً هجده ماه قبل از شروع درگیری مسلحانه در اسرائیل در یک آزمایش آزمایشگاهی شرکت کرده بودند. آنها به طور تصادفی با غریبه‌ها جفت شدند و از آنها خواسته شد که به مدت پنج دقیقه آزادانه با هم صحبت کنند و همزمان فعالیت مغز آنها را با استفاده از طیف‌سنجی نزدیک به مادون قرمز عملکردی ثبت کنند.

سپس محققان دوباره با این افراد تماس گرفتند. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌هایی را که میزان قرار گرفتن آنها در معرض موقعیت‌های خطرناک را ارزیابی می‌کرد، و همچنین پرسشنامه‌های استاندارد روانشناختی که علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، افسردگی و مشکلات عمومی سلامت روان را ارزیابی می‌کرد، تکمیل کردند.

همانطور که انتظار می‌رفت، سطوح بالاتر تهدید درک شده عموماً با علائم روانی شدیدتری همراه بود. با این حال، این اثر در آن دسته از شرکت‌کنندگانی که قبل از آسیب، در طول یک مکالمه عادی با یک غریبه، هماهنگی بین مغزی بالایی نشان داده بودند، به طور قابل توجهی ضعیف‌تر بود. به عبارت دیگر، با توجه به سطح قابل مقایسه‌ای از تهدید، چنین افرادی از نظر روانی راحت‌تر با استرس کنار آمدند.

به گفته‌ی اودد مایو، این نتیجه به یک مکانیسم عصبی احتمالی برای تاب‌آوری در برابر استرس اشاره دارد: توانایی «احساس کردن با دیگران»، به اشتراک گذاشتن حالات و تجربیات عاطفی، می‌تواند حس اجتماع را تقویت کند و آسیب روانی ناشی از تروما را کاهش دهد. نکته‌ی قابل توجه این است که تأثیر همگام‌سازی بین مغزی حتی پس از در نظر گرفتن احساسات ذهنی نزدیکی اجتماعی نیز ادامه داشت - به این معنی که توانایی بیولوژیکی برای ارتباط با دیگران به عنوان یک عامل محافظتی مستقل ثابت شد.