دموکرات یا جمهوری‌خواه؛ چرا سیاست آمریکا علیه ایران تغییر نمی‌کند؟

به گزارش مجله خبری نگار، نتایج انتخابات کنگره، فراتر از پیش‌بینی‌های قبلی رقم خورد و رئیس‌جمهور آمریکا، مجلس نمایندگان و سنا را با هم از دست داد. اتفاقی که پیش‌ازاین، ۲۰ سال قبل در زمان جورج بوش رقم خورده بود.

اگرچه چنین نتیجه‌ای به‌وضوح، شکست ترامپ و جمهوری خواهان به دلیل آغاز جنگ علیه ایران است. اما برای تهران و اساس دشمنی‌های واشنگتن، تفاوتی میان جمهوری‌خواه و دموکرات نیست. حتی در موضوع جنگ‌طلبی و استفاده از گزینه نظامی هم در این خصوص، تفاوت عمیقی وجود ندارد؛ بلکه بر سر تاتیک‌هاست.

«جنگ عراق» و «جنگ لیبی»، ۲ مصداق مهم از سیاست‌های آمریکاست که اولی در دوره جمهوری‌خواهان و دومی در یک دولت دموکرات به وقوع پیوست.

عراق

دولت جمهوری‌خواه بوش پسر دستور بزرگ‌ترین لشکرکشی قرن را صادر کرد و همسایگان شرقی و غربی ایران توسط ارتش آمریکا اشغال شدند. علی‌الظاهر رژیم صدام ۲۱ روزه سرنگون شد، اما اشغال ۸ سال به طول انجامید. اگر محور مقاومت و زمین‌گیر شدن در باتلاق عراق نبود، دولت بوش به‌شدت مشتاق بود که تانک‌های آبرامز آمریکایی، تهران را هم فتح کنند.

سودان

سال ۲۰۰۹ حزب دموکرات دوباره به کاخ سفید بازگشت. اکنون نوبت دولت دموکرات است که اهداف جهانی آمریکا را محقق کند. اوباما ظاهراً دستور هیچ لشکرکشی را صادر نکرد، اما راهبرد او در کاخ سفید منجر به تضعیف برنامه اتمی ایران، نابودی دو کشور سوریه و لیبی، تجزیه سودان و بستر‌سازی برای بزرگ‌ترین جنگ اروپا بعد از جنگ جهانی دوم، یعنی جنگ اوکراین شد.

سودان در سال ۱۳۸۹ تجزیه شد. «مصطفی عثمان اسماعیل» مشاور «عمرالبشیر» رئیس‌جمهور وقت سودان گفت: «آمریکا در ابتدا مدعی وحدت سودان بود. سپس به حمایت از جدایی‌طلبان جنوب پرداخت و هم‌اکنون نیز به دنبال تجزیه کشورمان است.»

لیبی

در ماجرای موج تظاهرات داخلی لیبی، اوضاع این کشور در سال ۲۰۱۱ بحرانی شد. آمریکا و ناتو به بهانه نجات غیرنظامیان لیبی از دست حکومت قذافی، عملیات «طلوع ادیسه» (Operation Odyssey Dawn) را طراحی کردند. این طرح با ائتلاف نیرو‌های آمریکا، انگلستان و فرانسه اجرا شد. طی این عملیات، بمباران‌های هوایی شدید صورت گرفت. لیبی که پیش‌ازاین در مذاکره با آمریکا خود را خلع سلاح کرده بود؛ نتوانست در برابر تجاوز نیرو‌های خارجی ایستادگی کند.

به گزارش نیروی هوایی آمریکا، در مارس ۲۰۱۱، اسکادران بمب‌افکن ۳۴ آمریکا، مأموریت گرفت تا هم‌زمان با سایر نیرو‌های ناتو، به لیبی حمله کند. توماس براک، مدیر وقت این اسکادران می‌گوید: «در کمتر از ۴۲ ساعت از زمان اطلاع‌رسانی، مهمات جمع‌آوری شد و همه هواپیما‌ها بارگیری شدند و جت‌ها در حالت پرتاب بودند. در این عملیات از بمب‌های ۲ هزار پوندی استفاده شد.»

اسرائیل، مؤلفه‌ای ثابت میان جمهوری‌خواه و دموکرات

موضوع دیگر علاوه بر جنگ‌طلبی و تجاوزگری در هر دو حزب آمریکا، مؤلفه ثابت حمایت از اسرائیل است. اگر ترامپ، هم‌راستا با خواست صهیونیست‌ها حاضر به جنگ شد، اوباما نیز در همین راستا تحریم‌های فلج‌کننده را طراحی کرد.

در ۷ اکتبر ۲۰۲۴، یعنی در دولت بایدن و یک سال پس از عملیات طوفان الاقصی نوشت: «آمریکا از ۷ اکتبر گذشته تاکنون، رکورد ۱۷.۹ میلیارد دلار کمک نظامی به اسرائیل را ثبت کرد.» بایدن همچنین با صراحت تاکید کرد که من یک صهیونیست هستم و حتی اگر اسرائیل وجود نداشت، خودم آن را ایجاد می‌کردم.

تفاوت جمهوری‌خواه و دموکرات، بیشتر در نوع کلام و بیان آنهاست. فردی مثل ترامپ صراحتاً از ایران تحت عنوان ملت تروریست یاد می‌کند. نمی‌گوید رهبر تروریست است، نمی‌گوید دولت تروریست است بلکه صریحاً ملت ایران را تروریست می‌داند.

اما یک دموکرات، بدون گفتن چنین کلماتی، همواره به دنبال نفاق و شقاق داخلی و یارگیری از یک قشر علیه قشر دیگر است؛ تا بتوانند جامعه را درگیر کنند. به همین دلیل است که در دوره دموکرات، سیل جوایز و عناوین به سمت ایرانی‌تباران برانداز سرازیر می‌شود. از اسکار گرفته تا صلح نوبل.

امید به احزاب آمریکایی ممنوع

رهبر انقلاب در پیام امروز خود به مناسبت ۱۳ آبان فرمودند: «اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابه‌جایی‌های حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند یا تصور می‌کنند با امتیاز دادن به آمریکا می‌توانند او را از دشمنی بـا ملت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباه‌اند.»