زندگی روی سیاره سرخ به عضلات آسیب میزند!

به گزارش مجله خبری نگار/گجت نیوز،فهرست مطالب عضلات برای حفظ قدرت به گرانش نیاز دارند تعیین میزان گرانش موردنیاز برای انسان چشم انداز پژوهش‌های آینده تحلیل رفتن عضلات بدن از عوارض جدی زندگی روی مریخ مطالعه‌ای که به تازگی در Science Advances منتشر شد، دقیقا به این پرسش پاسخ داده است. پژوهشگران موش‌ها را در ایستگاه فضایی در معرض سطوح مختلف گرانش مصنوعی قرار داده و واکنش عضلات آنها را بررسی کردند. نتایج نشان داد که سطح ۰.۶۷ g (۶۷ درصد گرانش زمین) یک نقطه بحرانی است و هر سطح گرانشی پایین‌تر از این مقدار موجب تحلیل رفتن عضلات می‌شود. گرچه موش‌ها انسان نیستند، اما لوری پلاتز اسنایدر، رئیس دانشکده کینزیولوژی دانشگاه میشیگان و دانشمند ارشد پیشین پروژه فیزیولوژی ورزش و اقدامات مقابله‌ای ناسا، تأکید می‌کند که این مطالعه همچنان بسیار هیجان انگیز است. او در گفت‌وگویی توضیح داد که آزمایش‌هایی که روی جوندگان انجام می‌شود در انسان‌ها یا بسیار دشوار است یا غیرممکن؛ بنابراین، یافته‌های این مطالعه ارزش قابل توجهی دارند. بیشتر بخوانید کشف تازه مریخ نورد ناسا از حیات احتمالی حشرات و خزندگان روی سیاره سرخ ناسا تصاویری از تار‌های عنکبوت در مریخ منتشر کرد که دانشمندان را شوکه کرده است! عضلات برای حفظ قدرت به گرانش نیاز دارند مارک شلهامر، استاد جراحی گوش، حلق و بینی دانشگاه جانز هاپکینز و دانشمند ارشد پیشین برنامه تحقیقات انسانی ناسا، توضیح می‌دهد که موش‌ها در حال حاضر یکی از بهترین مدل‌ها برای بررسی تأثیرات بلندمدت ریزگرانش بر عضلات هستند. استفاده از این مدل‌ها به پژوهشگران امکان می‌دهد اثرات فیزیولوژیکی ریزگرانش را در طول زمان به شکل عملی و کنترل شده مطالعه کنند. ۲۴ موش حاضر در این مطالعه در مارس ۲۰۲۳ به ایستگاه فضایی بین المللی منتقل شدند. خدمه ایستگاه با استفاده از سانتریفیوژ MARS سازمان هوافضای ژاپن، موش‌ها را به مدت حداکثر ۲۸ روز در شرایط گرانش متفاوت قرار دادند. در آوریل ۲۰۲۳، ۲۳ موش سالم به زمین بازگشتند و پژوهشگران آنها را کالبدشکافی کردند تا تغییرات در قدرت چنگ زدن و نشانه‌های تحلیل عضلانی را مورد بررسی قرار دهند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که حتی گرانش نسبتا پایین ۰.۳۳ نیز توانسته از تحلیل کامل عضلات جلوگیری کند، هرچند ساختار الیاف عضلانی در موش‌ها دستخوش تغییراتی شده است. در مقابل، در سطح ۰.۶۷ هیچ نشانه‌ای از تحلیل عضلات، افت قدرت یا تغییر در ساختار الیاف عضلانی مشاهده نشد. علیرغم اینکه نمی‌توان این نتایج را مستقیما به انسان‌ها تعمیم داد، اما این داده‌ها یک هشدار مهم به همراه دارند: گرانش موجود در ماه و مریخ احتمالا برای حفظ سلامت عضلانی فضانوردان در مأموریت‌های طولانی مدت کافی نیست، زیرا هر دو بسیار پایین‌تر از آستانه ۰.۶۷ قرار دارند. برای مقایسه، گرانش ماه حدود ۰.۱۷ و گرانش مریخ حدود ۰.۳۸ است. بیشتر بخوانید آیا مریخ خانه اول انسان‌ها بوده است؟ ادعای جنجالی روسیه: سفر به مریخ در ۳۰ روز با موتور پلاسما واقعی شد تعیین میزان گرانش موردنیاز برای انسان جالب است بدانید که پژوهش‌های لوری پلاتز اسنایدر که انسان‌ها را در پرواز‌های سهموی برای مدت کوتاهی در معرض ریزگرانش قرار داد، محدوده‌ای مشابه بین ۰.۵ تا ۰.۷۵ را به عنوان آستانه‌ای حیاتی شناسایی کردند. تحقیقات بیشتر مشخص خواهد کرد که آیا این تنها یک همزمانی است یا نشان می‌دهد که آستانه ۰.۶۷ برای انسان‌ها نیز از اهمیت واقعی برخوردار است. با این حال، او معتقد است که این یافته می‌تواند یک نقطه شروع محکم برای مطالعات آینده باشد. مارک شلهامر نیز با این دیدگاه موافق است. به باور او، قبل از مشاهده این مطالعه، فکر می‌کردم که ما تقریبا هیچ اطلاعی نداریم که انسان‌ها به چه میزان گرانش نیاز دارند تا تحلیل عضلانی در فضا متوقف یا کند شود؛ بنابراین، این مطالعه به طور قابل توجهی به تعیین این مقدار کمک می‌کند. هر دو کارشناس تأکید کردند که شناخت آستانه گرانش حیاتی به دانشمندان کمک می‌کند تا بفهمند آیا گرانش ماه و مریخ برای حفظ سلامت فضانوردان کافی است یا خیر. این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا ناسا برنامه دارد از طریق پروژه آرتمیس یک پایگاه دائمی روی ماه بسازد و در آینده انسان‌ها را به مریخ بفرستد. بیشتر بخوانید حیات در مریخ ۵۰ سال پیش کشف شد و هیچ‌کس از آن باخبر نبوده است! ساخت شهر روی ماه؛ هدف جدید اسپیس ایکس پیش از سفر به مریخ چشم انداز پژوهش‌های آینده مارک شلهامر توضیح داد که ما هنوز نمی‌دانیم که آیا حضور در ماه با یک ششم گرانش زمین یا در مریخ با سه هشتم گرانش زمین، برای جلوگیری از تحلیل استخوان‌ها، عضلات و دیگر بخش‌های بدن کافی خواهد بود یا خیر و واقعا امیدواریم که این میزان گرانش کافی باشد، در غیر این صورت، باید تجهیزات ورزشی را برای مأموریت‌های طولانی همراه خود داشته باشید. علاوه بر این، شناخت این آستانه می‌تواند به دانشمندان کمک کند تا مشخص کنند چه میزان گرانش مصنوعی برای مأموریت‌های فضایی طولانی مدت بیشترین کارایی را دارد و آیا ناسا می‌تواند شدت برنامه‌های ورزشی مقابله‌ای برای فضانوردانی که در معرض ریزگرانش – چه طبیعی و چه مصنوعی – قرار دارند را کاهش دهد یا خیر! او امیدوار است پژوهش‌های آینده نه تنها آستانه ۰.۶۷ را در انسان‌ها تأیید و دقیق‌تر کنند، بلکه بررسی کنند که این آستانه برای تحلیل استخوان چگونه متفاوت است، چگونه ورزش می‌تواند آن را تغییر دهد و در نهایت پیامد‌های عملی این یافته‌ها چه خواهد بود. به باور او، چنین مطالعاتی می‌تواند ما را بیش از هر زمان دیگری به ایجاد یک حضور پایدار انسانی در ماه، مریخ و حتی فراتر از آن نزدیک کند. بیشتر بخوانید اعتراف دانشمندان به شکست نظریه‌های حیات باستانی در مریخ! چمدان‌ها را برای مریخ بسته‌ایم، اما آیا برای «بچه‌دار شدن» در فضا آماده‌ایم؟