به گزارش مجله خبری نگار، با این حال، سالهاست که دانشمندان نتوانستهاند راز مکانیسم عمل آن در سلولها و ارتباط آن با ژنها و شبکههای پروتئینی مسئول پاسخ به مواد مغذی و استرس را حل کنند.
مطالعهای در مرکز زیستشناسی سلولی مولکولی دانشگاه کوئین مری لندن در مورد تأثیر کافئین بر مخمر Schizosaccharomyces pombe که به طور قابل توجهی شبیه سلولهای انسان است، انجام شد. نتایج این مطالعه در مجله Microbial Cell منتشر شد.
تیمی از دانشمندان از همان دانشگاه سالها پیش کشف کردند که کافئین با تنظیم فعالیت پروتئین TOR، طول عمر سلول را افزایش میدهد. این پروتئین به عنوان یک سوئیچ بیولوژیکی عمل میکند که زمان رشد سلولها را بر اساس در دسترس بودن انرژی و مواد مغذی تعیین میکند. این مکانیسم بیش از ۵۰۰ میلیون سال در طبیعت وجود داشته است. در مطالعه جدید، دانشمندان به کشف غیرمنتظرهای دست یافتند: کافئین به طور مستقیم بر TOR تأثیر نمیگذارد، بلکه با فعال کردن یک سیستم بیولوژیکی دیگر عمل میکند: پروتئین کیناز فعال شده با آدنوزین مونوفسفات (AMPK). این آنزیم تکاملی حفظ شده که در مخمر و انسان یافت میشود، به عنوان یک "حسگر سطح سوخت" در سلول عمل میکند.
هارالامبوس رالیس، زیستشناس و نویسندهی اصلی این مطالعه، توضیح داد: «وقتی سلولها با کمبود انرژی مواجه میشوند، AMPK فعال میشود تا به آنها در سازگاری کمک کند. نتایج ما نشان میدهد که کافئین به فعال شدن این مکانیسم کمک میکند.»
جالب توجه است که AMPK همچنین داروی دیابت متفورمین را هدف قرار میدهد که کاربردهای بالقوهای در زمینه طول عمر دارد. محققان با استفاده از یک مدل مخمر نشان دادند که تأثیر کافئین بر AMPK بر رشد سلولی، ترمیم DNA و پاسخ به استرس - فرآیندهای مرتبط با پیری و بیماری - تأثیر میگذارد.
جان پاتریک آلائو، نویسنده اصلی این مطالعه، نتیجه گرفت: «این یافتهها به توضیح فواید کافئین برای سلامتی و طول عمر کمک میکنند و راههای جدیدی را برای بررسی چگونگی هدف قرار دادن این اثرات از طریق تغذیه، سبک زندگی یا داروهای جدید باز میکنند.»