به گزارش مجله خبری نگار، به گفته پزشکان، ذاتالریه در ۳ تا ۱۰ درصد موارد به عنوان عارضه ایمونوتراپی رخ میدهد و میزان مرگ و میر آن تا ۳۵ درصد است. این التهاب یک عارضه جانبی استفاده از مهارکنندههای ایست بازرسی ایمنی است و میتواند ناشی از عوامل مختلفی از جمله تأثیر سیستم ایمنی بر سلولهای تومور باشد.
ایمونوتراپی با استفاده از مهارکنندههای PD-۱ و PD-L۱ با هدف مهار مکانیسمهایی است که سلولهای تومور برای دفاع از خود در برابر سیستم ایمنی استفاده میکنند. با این حال، این فرآیند میتواند منجر به واکنشهای خودایمنی، از جمله ذاتالریه شود که بر ریهها تأثیر میگذارد و در بسیاری از موارد نیاز به مداخله پزشکی دارد.
عوامل خطر اصلی برای ذاتالریه شامل بیماریهای مزمن ریه مانند بیماری بینابینی ریه، سیگار کشیدن و استفاده از ایمونوتراپی همراه با سایر درمانها است. برخی از انواع سرطان، به ویژه کارسینوم سلول کلیوی، نیز در مقایسه با سایر انواع تومورها با خطر بالاتر ذاتالریه همراه هستند.
این بیماری از طریق سیتیاسکن برای تشخیص اسکلروز در بافت ریه، علاوه بر آنالیز لاواژ برونکوآلوئولار که به رد بیماریهای عفونی کمک میکند، تشخیص داده میشود. در صورت تأیید ذاتالریه، تنظیم درمان برای جلوگیری از بدتر شدن وضعیت بیمار ضروری میشود.
منبع: روزنامه ایزوستیا