دانشمندان زندگی در نزدیکی منبع آلودگی آب را با یک بیماری نادر مغزی مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، آلودگی محیطی ممکن است عاملی مرتبط با ایجاد بیماری‌های عصبی باشد. دانشمندان دریافته‌اند افرادی که در نزدیکی تأسیسات صنعتی آلوده‌کننده آب زندگی می‌کنند، بیشتر در معرض ابتلا به یک اختلال حرکتی نادر به نام فلج فوق هسته‌ای پیشرونده هستند. با این حال، محققان تأکید می‌کنند که یافته‌های آنها رابطه علت و معلولی مستقیمی را اثبات نمی‌کند. ایزوستیا در مورد آلاینده‌هایی که دانشمندان مورد مطالعه قرار داده‌اند و یافته‌های آنها گزارش می‌دهد.

نزدیک مراکز صنعتی

مطالعه‌ای که در مجله Neurology منتشر شده است، ارتباط احتمالی بین زندگی در نزدیکی تأسیسات آلوده‌کننده آب و ابتلا به فلج فوق هسته‌ای پیشرونده (PSP) را بررسی می‌کند. این اختلال عصبی نادر بر حرکت تأثیر می‌گذارد و با گذشت زمان منجر به اختلال پیشرونده می‌شود.

دانشمندان بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر از ساکنان بریتانیا را تا ۲۵ سال پیگیری کردند. در طول این مدت، ۲۲۱ شرکت‌کننده مبتلا به PSP تشخیص داده شدند. برای مقایسه، محققان افرادی را که از نظر سن و جنس با افراد سالم مطابقت داشتند، با گروه کنترل تطبیق دادند: برای هر مورد، ۱۰ شرکت‌کننده در گروه کنترل وجود داشت.

محققان سپس آدرس‌های محل سکونت شرکت‌کنندگان را که در سال ۲۰۰۷ ثبت شده بود، با مکان‌های تأسیسات صنعتی که انتشار آلاینده‌ها را در آب گزارش کرده بودند، مقایسه کردند. این مطالعه شش دسته از ترکیبات را در نظر گرفت: فلزات سنگین، حلال‌های کلردار، آلاینده‌های آلی پایدار، آفت‌کش‌ها، سایر آلاینده‌های آلی و سایر آلاینده‌های معدنی. افرادی که کمتر از یک سال در آن آدرس زندگی کرده بودند، در این تجزیه و تحلیل لحاظ نشدند.

حدود یک سوم از شرکت‌کنندگانی که بعداً مبتلا به PNP تشخیص داده شدند، در فاصله ۴.۸ کیلومتری از یک تأسیسات صنعتی مرتبط با آلودگی آب زندگی می‌کردند. این نسبت در گروه کنترل حدود یک چهارم بود. با این حال، نزدیکی به یک تأسیسات صنعتی لزوماً به این معنی نیست که فرد در معرض ماده خاصی در سطوح خطرناک قرار گرفته است.

محققان مهم‌ترین تفاوت‌ها را برای چهار دسته از آلاینده‌ها یافتند. پس از در نظر گرفتن سن، جنسیت و سطح تحصیلات، زندگی در نزدیکی تأسیسات انتشار آفت‌کش‌ها با ۶۶٪ افزایش خطر نسبی PNPs مرتبط بود. برای آلاینده‌های معدنی، این افزایش ۶۰٪، برای سایر ترکیبات آلی، ۵۲٪ و برای فلزات سنگین، ۳۸٪ بود.

آفت‌کش‌های مورد بررسی در این مطالعه شامل آترازین، سیمازین و دیورون بودند. در میان آلاینده‌های معدنی، محققان فسفر، نیتروژن و فلوراید را بررسی کردند. دسته دیگر ترکیبات آلی شامل بنزن، اتیل بنزن و تولوئن بود، در حالی که فلزات سنگین مورد بررسی شامل سرب، جیوه و کادمیوم بودند.

همچنین در نسبت شرکت‌کنندگانی که در نزدیکی چنین تأسیساتی زندگی می‌کردند، تفاوت‌هایی مشاهده شد. شانزده درصد از شرکت‌کنندگان مبتلا به PNP در نزدیکی تأسیساتی که آفت‌کش‌ها را منتشر می‌کردند، زندگی می‌کردند، در حالی که این رقم در گروه کنترل ۱۱ درصد بود. برای آلاینده‌های معدنی، این میزان به ترتیب ۳۸ درصد و ۲۸ درصد بود. سی و شش درصد از شرکت‌کنندگان مبتلا به این بیماری در نزدیکی تأسیساتی که سایر ترکیبات آلی را منتشر می‌کردند، زندگی می‌کردند، در حالی که این رقم در گروه کنترل ۲۸ درصد بود. برای فلزات سنگین، این نسبت ۳۸ درصد و ۳۱ درصد بود.

با این حال، هیچ ارتباطی با PNP‌ها برای دو دسته دیگر مورد مطالعه - حلال‌های کلردار و آلاینده‌های آلی پایدار - یافت نشد. درصد افزایش خطر نشان داده شده، شاخص‌های نسبی هستند، نه احتمال ابتلا به این بیماری برای یک فرد خاص. خود این بیماری، از جمله در میان افرادی که در نزدیکی تأسیسات صنعتی زندگی می‌کنند، همچنان نادر است.

آنچه در مورد این بیماری شناخته شده است

فلج فوق هسته‌ای پیشرونده (PSP) به گروهی از بیماری‌های نورودژنراتیو معروف به پارکینسونیسم آتیپیک تعلق دارد. این بیماری می‌تواند با اختلالاتی در تعادل، راه رفتن و حرکات چشم همراه باشد. برخی از علائم آن شبیه علائم بیماری پارکینسون است، اما PSP معمولاً سریع‌تر پیشرفت می‌کند و به درمان پاسخ متفاوتی می‌دهد.

علل ایجاد این بیماری هنوز مشخص نیست. بنابراین، دانشمندان در حال مطالعه عوامل خطر بالقوه مختلف، از جمله عوامل محیطی، هستند. مطالعه جدید این مطالعات را با بررسی فاصله بین محل سکونت شرکت‌کنندگان و تأسیسات صنعتی که میزان انتشار گاز‌های گلخانه‌ای را گزارش می‌دهند، تکمیل می‌کند، نه اندازه‌گیری مستقیم میزان قرار گرفتن در معرض آلاینده‌ها.

این رویکرد به ما امکان می‌دهد الگو‌های آماری را در گروه‌های بزرگی از افراد شناسایی کنیم، اما به ما اجازه نمی‌دهد دقیقاً مشخص کنیم که هر شرکت‌کننده چه موادی و به چه مقدار مصرف کرده است. حتی اگر کسی در نزدیکی یک مرکز زندگی می‌کرد، این لزوماً به این معنی نیست که در معرض یک آلاینده خاص قرار گرفته یا دوز خاصی از آن را دریافت کرده است.

بنابراین، نتایج به ما اجازه نمی‌دهد نتیجه‌گیری کنیم که یک آفت‌کش یا فلز سنگین خاص باعث PNP می‌شود. آنها به ارتباط احتمالی بین عوامل محیطی و احتمال تشخیص اشاره می‌کنند که باید در مطالعات بیشتر تأیید شود.

دانشمندان همچنین شواهدی یافتند که نشان می‌دهد ارتباط بین خطر ابتلا به PNP و نزدیکی به تأسیسات صنعتی با افزایش فاصله ضعیف می‌شود - این تجزیه و تحلیل فواصل تا تقریباً ۹.۷ کیلومتر را در نظر گرفت. علاوه بر این، مدت زمانی که فرد در نزدیکی تأسیسات آلاینده زندگی می‌کرده است نیز می‌تواند در این امر نقش داشته باشد. با این حال، این مشاهدات فاصله ایمن دقیقی یا زمان لازم برای توسعه بیماری را تعیین نمی‌کنند.

این مطالعه محدودیت‌های دیگری نیز دارد. محققان اطلاعات کاملی در مورد سابقه کاری شرکت‌کنندگان نداشتند، بنابراین قادر به ارزیابی میزان مواجهه احتمالی با آلاینده‌ها در محل کار نبودند. علاوه بر این، بسیاری از تأسیسات انواع مختلفی از مواد را منتشر می‌کردند که جداسازی تأثیر هر آلاینده را دشوار می‌کند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که آلاینده‌های آب محیطی به طور بالقوه در ایجاد فلج فوق هسته‌ای پیشرونده نقش دارند. برای تأیید این یافته‌ها، تحقیقات بیشتری لازم است، اما این یافته، گامی رو به جلو در درک عواملی است که احتمال ابتلا به PSP را افزایش می‌دهند.

این محقق تأکید کرد که خطر کلی ابتلا به PNP صرف نظر از محل زندگی فرد، همچنان پایین است. نویسندگان معتقدند که قبل از نتیجه‌گیری قطعی‌تر در مورد نقش آلودگی آب در ابتلا به این بیماری، لازم است عوامل خطر احتمالی بیشتر مورد مطالعه قرار گیرند.