دانشمندان منابع پروتئین را با سطح تستوسترون در مردان مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، تستوسترون نقش حیاتی در بدن مردان ایفا می‌کند: به حفظ بافت ماهیچه و استخوان کمک می‌کند و بر عملکرد جنسی تأثیر می‌گذارد. سطح آن می‌تواند تحت تأثیر سن، وزن بدن و سبک زندگی قرار گیرد، اما رابطه بین سطح هورمون و عوامل غذایی فردی به طور کامل مورد مطالعه قرار نگرفته است. دانشمندان فنلاندی کشف کرده‌اند که مصرف پروتئین حیوانی و گیاهی روابط متفاوتی با سطح تستوسترون خون دارد. ایزوستیا در مورد تفاوت‌هایی که محققان کشف کرده‌اند و اینکه چرا برای نتیجه‌گیری در مورد تأثیر رژیم غذایی بر سلامت مردان خیلی زود است، گزارش می‌دهد.

چگونه ارتباط بین تغذیه و تستوسترون مورد مطالعه قرار گرفت

مطالعه‌ای توسط محققان دانشگاه فنلاند شرقی در مجله بین‌المللی علوم غذایی و تغذیه (IJFSN) منتشر شد. نویسندگان از داده‌های مطالعه‌ی در حال انجام Kuopio در مورد عوامل خطر بیماری عروق کرونر قلب استفاده کردند. این تجزیه و تحلیل شامل ۲۵۴۶ مرد ۴۲ تا ۶۰ ساله ساکن شرق فنلاند بود.

رژیم غذایی شرکت‌کنندگان با استفاده از دفترچه‌های غذایی چهار روزه که توسط مردان بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹ تکمیل شده بود، ارزیابی شد. محققان با استفاده از این داده‌ها، میزان پروتئین مصرفی و منابع آن را تعیین کردند. از نمونه‌های خون برای اندازه‌گیری سطح تستوسترون کل و همچنین گلوبولین متصل شونده به هورمون جنسی (SHBG) استفاده شد. SHBG به هورمون‌های جنسی در خون متصل می‌شود و بر سطح تستوسترون کل تأثیر می‌گذارد.

سپس این مردان بر اساس میزان مصرف پروتئین به چهار گروه تقسیم شدند. دانشمندان سطح هورمونی شرکت‌کنندگان را با بالاترین و پایین‌ترین میزان مصرف پروتئین حیوانی و گیاهی مقایسه کردند. تجزیه و تحلیل آماری، سن، شاخص توده بدنی و سایر عوامل غذایی، سبک زندگی و سلامتی را که می‌توانستند با نتایج مرتبط باشند، در نظر گرفت.

شاخص‌ها بین مردان چه تفاوتی داشت؟

شرکت‌کنندگانی که بیشترین میزان مصرف پروتئین حیوانی را داشتند، غلظت کل تستوسترون آنها به طور متوسط ​​۱.۲ نانومول در لیتر کمتر از افرادی بود که کمترین میزان مصرف را داشتند. برای پروتئین گیاهی، رابطه معکوس مشاهده شد: در گروه با بالاترین میزان مصرف، غلظت به طور متوسط ​​۱.۱ نانومول در لیتر بیشتر از گروه با کمترین میزان مصرف بود.

محققان الگو‌های مشابهی را برای SHBG یافتند. مصرف بیشتر پروتئین حیوانی منجر به غلظت پایین‌تر SHBG شد، در حالی که مصرف بیشتر پروتئین گیاهی منجر به غلظت بالاتر SHBG شد. در نشریه علمی اصلی همچنین اشاره شده است که نسبت بالاتر پروتئین حیوانی به گیاهی در رژیم غذایی با سطح پایین‌تر تستوسترون کل و SHBG مرتبط است.

با این حال، این به تفاوت‌های بین گروه‌های شرکت‌کننده اشاره دارد، نه به تغییرات در سطح هورمونی همان فرد پس از تغییرات رژیم غذایی. این مطالعه تأثیر افزایش مصرف پروتئین گیاهی یا کاهش مصرف پروتئین حیوانی بر سطح تستوسترون را بررسی نکرده است. بنابراین، ارقام به‌دست‌آمده روابط آماری شناسایی‌شده را توصیف می‌کنند، اما به ما اجازه پیش‌بینی پاسخ‌های فردی به غذا‌های خاص را نمی‌دهند.

محصولات لبنی و منابع گیاهی پروتئین

تجزیه و تحلیل‌های بیشتر نشان داد که منابع پروتئینی مختلف در یک دسته غذایی واحد، ارتباط متفاوتی با سطوح هورمونی دارند. مصرف بیشتر پروتئین لبنی با کاهش سطح تستوسترون کل و SHBG مرتبط بود. پروتئین گوشت با کاهش سطح SHBG مرتبط بود، اما محققان هیچ ارتباط آماری معنی‌داری با سطح تستوسترون کل پیدا نکردند.

برای غذا‌های گیاهی، نتایج بسته به منبع متفاوت بود. مصرف بیشتر پروتئین از سبزیجات و سایر منابع گیاهی، به استثنای غلات، با سطح تستوسترون کل بالاتر مرتبط بود. این بدان معنا نیست که همه غذا‌های گیاهی رابطه یکسانی با سطح هورمونی دارند: این مطالعه دسته‌های مختلف پروتئین را به طور جداگانه بررسی کرد و نتایج متفاوت بود.

نویسندگان همچنین تستوسترون آزاد - کسری از هورمون که به پروتئین‌های حامل متصل نشده است - را تجزیه و تحلیل کردند. طبق انتشار اولیه، غلظت آن با نسبت پروتئین حیوانی به گیاهی رابطه معکوس و با مصرف پروتئین گیاهی از منابع غیر غلات رابطه مثبت داشت. بنابراین، محققان نه تنها تستوسترون کل، بلکه سایر پارامتر‌های مربوط به گردش هورمون جنسی را نیز ارزیابی کردند.

چرا نتایج، تأثیر رژیم غذایی بر هورمون‌ها را اثبات نمی‌کنند؟

علیرغم تفاوت‌های آماری معنادار، خود نویسندگان آنها را نسبتاً کوچک می‌دانند. به گفته میکا وین-الیس، محقق دانشگاه فنلاند شرقی، این مطالعه نمی‌تواند مشخص کند که آیا این تفاوت‌ها برای سلامت معنادار هستند یا خیر.

یک محدودیت مهم در طراحی این مطالعه نهفته است: این یک مطالعه مقطعی بود که در آن محققان به جای ردیابی اثرات مداخلات غذایی هدفمند، داده‌های غذایی و هورمونی را مقایسه کردند. این رویکرد امکان تشخیص ارتباط بین دو ویژگی را فراهم می‌کند، اما ثابت نمی‌کند که یکی باعث دیگری می‌شود. سایر عوامل غذایی یا متابولیکی می‌توانند بر نتایج تأثیر گذاشته باشند، حتی پس از در نظر گرفتن تعدادی از عوامل اضافی.

علاوه بر این، خاطرات غذایی شرکت‌کنندگان به سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹ برمی‌گردد و گروه مورد مطالعه شامل مردان میانسال ساکن در یک منطقه واحد از فنلاند بود. بنابراین، نتایج را نمی‌توان به طور خودکار به مردان در سنین دیگر، با رژیم‌های غذایی متفاوت یا از کشور‌های دیگر تعمیم داد. نویسندگان تأکید می‌کنند که این داده‌ها نمی‌توانند تعیین کنند که آیا انتخاب منبع پروتئین مستقیماً بر تولید تستوسترون یا اثرات هورمون در بدن تأثیر می‌گذارد یا خیر. برای رسیدن به چنین نتیجه‌گیری‌هایی، تحقیقات بیشتری لازم است.