از «کودک دشمن است» تا تهدید به کوچ اجباری؛ ادبیات نفرت در سیاست اسرائیل

به گزارش مجله خبری نگار، «هر کودک، هر نوزاد در غزه، یک دشمن است.» این جمله موشه فیگلین، چهره سیاسی صهیونیست شاید یکی از صریح‌ترین بیان‌های ذهنیتی باشد که در آن، حتی کودکان فلسطینی هم از حق بی‌گناهی محروم می‌شوند. اما این جمله تنها نمونه نیست. در میان اظهارات شماری از سیاستمداران و نمایندگان کنست رژیم صهیونیستی که حالا با رای شهرک نشینان قرار است روی کرسی‌ها بنشینند، بار‌ها با سخنانی روبه‌رو می‌شویم که از توجیه کشتار غیرنظامیان و گرسنگی دادن به مردم تا اخراج اجباری فلسطینیان و نابودی خانه‌هایشان امتداد پیدا می‌کند.

میکی زوهار گفته: «ما هیچ سرزمینی را اشغال نکرده‌ایم. این سرزمین متعلق به ماست... غزه هم مال ماست.»

موشه سعاده هم گفته: «امروز همه می‌گویند که نابودی تمام مردم غزه امری بدیهی است.» این اظهارات، در کنار ادعا‌های مشابه درباره مالکیت بر سرزمین و انکار حقوق فلسطینیان، پرسشی اساسی مطرح می‌کنند: وقتی یک ملت از حق تعیین سرنوشت محروم شود و نابودی جمعی آن در گفتار سیاسی عادی جلوه کند، چه چیزی مانع تبدیل این زبان به سیاست عملی خواهد شد؟

دودی امسالم با ادعای اینکه «در غزه تقریبا هیچ آدم بی‌گناهی وجود ندارد»، مرز میان مسئولیت فردی و مجازات جمعی را زیر پا می‌گذارد. او همچنین در اشاره به حکم‌های بازداشت دیوان کیفری بین المللی برای نتانیاهو و دیگر مقامات صهیونیست گفته: «حالا که به هرحال ما را مجرم می‌دانند، پس چه بهتر که برای قطع کامل جریان ورود غذا به غزه هم پیش برویم.» حالا مسئله دیگر صرفا یک موضع تند سیاسی نیست؛ بلکه حمایت از محروم‌سازی یک جمعیت غیرنظامی از نیاز‌های حیاتی است؛ اقدامی که بسته به شرایط و شواهد می‌تواند نقض جدی حقوق بین‌الملل بشردوستانه و مصداق جنایت جنگی باشد.

شلومو کارعی هم در پاسخ به پرسشی درباره چگونگی وادار کردن فلسطینیان به ترک غزه، از جنگ سخن گفته؛ آن هم در چارچوب بحثی که شامل استفاده از زور، گرسنگی و ایجاد شرایط دشوار برای واداشتن مردم به خروج می‌شد. گیلا گملیئل هم گفته: «غزه را برای زندگی انسان‌ها غیرقابل‌سکونت خواهیم کرد تا مردم آنجا را ترک کنند؛ سپس همین کار را در کرانه باختری انجام خواهیم داد.» این سخنان، تصویری از سیاستی ارائه می‌دهند که به جای همزیستی و رعایت حقوق مردم، بر فشار برای کوچ اجباری تکیه دارد.

الی کوهن گفته: «غزه، خودِ شهر غزه، باید درست شبیه رفح به نظر برسد؛ همانطور که آن را به تلی از آوار تبدیل کردیم.» تسوی سوکوت هم خواستار پیروزی شده که شامل اشغال بخشی از نوار غزه، تخریب خانه‌ها، الحاق آن و تاسیس شهرک‌های اسرائیلی باشد. این مواضع، صرفا درباره شکست یک نیروی نظامی نیستند؛ بلکه از تخریب محیط زندگی مردم و تغییر وضعیت سرزمینی سخن می‌گویند که ساکنان غیرنظامی آن حق دارند در برابر مجازات جمعی و جابه‌جایی اجباری مورد حمایت قانون قرار گیرند.

امیخای الیاهو، خواستار حمله هسته‌ای به غزه شده و فلسطینیان را حیوانات انسانی خوانده است. او همچنین از حمله با شمشیر مرگ و فقدان سخن گفته است. وقتی یک مقام سیاسی، جمعیتی را از دایره انسانیت بیرون می‌راند و از سلاحی با پیامد‌های فاجعه‌بار علیه منطقه‌ای پرجمعیت حرف می‌زند، این پرسش جدی مطرح می‌شود که چنین زبانی چه تاثیری بر محدودیت‌های اخلاقی و سیاسی استفاده از خشونت می‌گذارد.

مئیر رگو هم گفته: «در نوار غزه هیچ فرد بی‌گناه یا غیرمرتبطی وجود ندارد.» میراو بن‌آری گفته: «کودکان غزه خودشان باعث شدند این بلا بر سرشان بیاید.» این جملات نمونه‌هایی از منطق خطرناکی هستند که در آن، قربانیان به جای برخورداری از حمایت، مسئول رنجی معرفی می‌شوند که بر آنها تحمیل شده است.

الموگ کوهن، گفته: «ماه رمضان، بهترین زمان برای کشتن آنهاست... وقتی روزه‌اند، وقتی خسته و از پا افتاده‌اند؛ باید استخوان‌هایشان را خرد کنیم.» یتسحاک واسرلاف گفته است: «نوزادان [غزه‌ای]را بقاپید و «سرشان را به صخره‌ها بکوبید». چنین سخنانی، نشانه‌هایی از عادی سازی خشونت علیه انسان‌هایی هستند که باید از حمله عمدی و رفتار غیرانسانی مصون باشند.

مواضع مطرح شده به غزه محدود نمی‌شوند. یتسحاک کرویزر گفته: «هیچ راهی جز اخراج مردم و پاک‌سازی تمام منطقه تا رود لیتانی وجود ندارد؛ باید آن را از غیرنظامیان لبنانی پاک کنیم.» میری رگو هم درباره جنوب لبنان گفته: «ما در حال اقدام برای با خاک یکسان کردن کل منطقه هستیم تا مانع بازگشت ساکنان آن شویم.» این اظهارات، نگرانی‌هایی جدی درباره جابه‌جایی اجباری غیرنظامیان و تخریب اموال غیرنظامی ایجاد می‌کنند؛ اقداماتی که مشروعیت آنها را نمی‌توان صرفا با ادعا‌های امنیتی تضمین کرد.