مشخص شده است که چگونه تمایل اولیه به بچه‌دار شدن بر میزان شادی در آینده تأثیر می‌گذارد

به گزارش مجله خبری نگار، یک تیم بین‌المللی از محققان کشف کرده‌اند که چگونه اهداف زندگی که در اوایل زندگی تعیین می‌کنیم، بر رفاه ما در مراحل بعدی زندگی تأثیر می‌گذارد. این مطالعه در میان والدین و کسانی که تصمیم به بچه‌دار شدن ندارند، انجام شده است. این کار در مجله روانشناسی و پیری (P&A) منتشر شده است.

اهداف زندگی نقش کلیدی در شکل‌دهی احساسات، افکار و رفتار فرد در طول زندگی دارند. طبق نظریه‌های رشد طول عمر، افراد آرزو‌های خود را بر اساس انتظارات اجتماعی و شرایط شخصی تنظیم می‌کنند. تحقیقات قبلی نشان داده است که عدم دستیابی به اهداف مهم زندگی، مانند والدین شدن، می‌تواند بر رفاه تأثیر منفی بگذارد.

مطالعه جدید نویسندگان با هدف درک این موضوع انجام شد که آیا آرزوی والدین شدن در دهه بیست زندگی با تفاوت در مسیر‌های رفاه در میانسالی، به ویژه برای کسانی که هرگز والدین نشده‌اند، مرتبط است یا خیر.

محققان مطالعه‌ای را روی ۵۶۲ نفر انجام دادند. شرکت‌کنندگان از اوایل بزرگسالی، سنین ۱۸ تا ۳۰ سالگی، تا میانسالی پیگیری شدند: ۴۰ سال برای زنان و ۵۰ سال برای مردان. برای به حداقل رساندن تفاوت‌ها بین کسانی که صاحب فرزند شدند و کسانی که نشدند، محققان از تطبیق گرایش استفاده کردند. این به آنها اجازه داد تا دو گروه متعادل را با هم مقایسه کنند: ۲۸۱ والدین و ۲۸۱ فرد بدون فرزند، با کنترل عواملی مانند درآمد، تحصیلات، اشتغال، وضعیت تأهل و رفاه اولیه.

شرکت‌کنندگان، رفاه ذهنی خود را در هشت دسته ارزیابی کردند: رضایت از زندگی (شامل رضایت از سلامت، کار و خانواده)، سلامت روان، احساسات مثبت و منفی و تنهایی. آنها همچنین اهمیت نه هدف زندگی در سن ۲۰ سالگی را با تأکید ویژه بر آرزو‌های والدین شدن و موفقیت شغلی ارزیابی کردند. این اهداف اولیه زندگی در زمینه رفاه در میانسالی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. این مطالعه تقریباً ۲۵ موج جمع‌آوری داده‌ها را در بر گرفت که آن را به یکی از بزرگترین و طولانی‌ترین مطالعات در این زمینه تبدیل می‌کند.

به طور متوسط، بزرگسالان دارای فرزند و بدون فرزند، مسیر‌های رفاه مشابهی را در بزرگسالی نشان دادند. با این حال، برخی تفاوت‌های جالب نیز پدیدار شد. بزرگسالان جوانی که والدین نشده بودند، سطح بالاتری از سلامت روان و احساسات منفی کمتری نسبت به کسانی که فرزند داشتند، گزارش کردند. با این حال، آنها همچنین گزارش دادند که احساسات مثبت کمتری را تجربه می‌کنند و احساس تنهایی بیشتری می‌کنند.

با گذشت زمان، این تفاوت‌ها از بین رفت و هر دو گروه در میانسالی مسیر‌های مشابهی از رفاه را نشان دادند. یکی از جالب‌ترین یافته‌ها این بود که کسانی که در دهه بیست زندگی خود بسیار والدین‌گرا بودند، اما هرگز پدر یا مادر نشدند، در میانسالی سلامت روان، شناختی و رفاه عاطفی بدتری را تجربه کردند.

به گفته محققان، یافته‌های این مطالعه پیچیدگی تعامل بین اهداف زندگی و رفاه را برجسته می‌کند و نشان می‌دهد که شادی بلندمدت تحت تأثیر نحوه تعیین و تنظیم اهداف افراد در طول زندگی‌شان قرار دارد.