دانشمندان تأثیر ممنوعیت تلفن در مدارس را بر روان نوجوانان ارزیابی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، ممنوعیت تلفن همراه در مدارس به عنوان راهی برای کاهش حواس‌پرتی و بهبود سلامت روان نوجوانان در نظر گرفته می‌شود. با این حال، داده‌های جدید نشان می‌دهد که محدودیت‌ها به تنهایی ممکن است برای رسیدگی به مسائل سلامت روان کافی نباشند. مطالعه‌ای روی دانش‌آموزان در ایسلند نشان داد که پس از اعمال ممنوعیت‌ها، هیچ بهبود قابل توجهی در وضعیت آنها مشاهده نشده است. ایزوستیا در مورد یافته‌ها و اینکه چرا محدودیت‌ها لزوماً سلامت نوجوانان را بهبود نمی‌بخشند، گزارش می‌دهد.

این ممنوعیت شاخص‌های سلامت روان را تغییر نداد

مطالعه‌ای که در JAMA Network Open منتشر شد، ارتباط بین ممنوعیت تلفن همراه در مدارس و سلامت روان نوجوانان را بررسی کرد. محققان داده‌های ۲۳۹۳۸ شرکت‌کننده از ۷۰ مدرسه در ایسلند را تجزیه و تحلیل کردند. این نظرسنجی‌ها در سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۳ در بین نوجوانان ۱۳ تا ۱۵ ساله انجام شد.

محققان تغییرات شاخص‌ها را در مدارسی که ممنوعیت استفاده از تلفن همراه در طول روز مدرسه را اجرا کرده بودند با مدارسی که چنین محدودیتی نداشتند، مقایسه کردند. بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳، ممنوعیت‌ها در ۲۲ مدرسه از ۷۰ مدرسه‌ای که در این تجزیه و تحلیل گنجانده شده بودند، اجرا شد. این قوانین می‌توانند تصریح کنند که دانش‌آموزان تلفن‌های هوشمند را در خانه بگذارند، آنها را در کمد‌ها نگهداری کنند یا در کیف مدرسه قرار دهند.

محققان چندین شاخص سلامت روان، از جمله علائم افسردگی و اضطراب، خصومت و بهزیستی روانشناختی را ارزیابی کردند. پس از اعمال محدودیت‌ها، هیچ تغییر قابل توجهی در این پارامتر‌ها در نمونه کلی مشاهده نشد. نتایج تجزیه و تحلیل جداگانه داده‌های مربوط به پسران و دختران نیز مشابه بود.

نویسندگان همچنین بررسی کردند که آیا نتایج بسته به مدت زمان ممنوعیت و سخت‌گیری قوانین نگهداری تلفن همراه متفاوت است یا خیر. این تجزیه و تحلیل‌های اضافی هیچ بهبود مداومی را نشان ندادند. با این حال، این مطالعه ثابت نمی‌کند که محدودیت‌ها نمی‌توانند بر سایر جنبه‌های زندگی مدرسه تأثیر بگذارند: توجه در کلاس، مشارکت در یادگیری و حجم کار معلم به طور جداگانه مورد مطالعه قرار نگرفتند.

یکی از اهداف اصلی این مطالعه، تعیین این بود که آیا محدودیت در استفاده از تلفن هوشمند با تغییرات در شدت علائم افسردگی و اضطراب مرتبط است یا خیر. محققان پس از اعمال ممنوعیت‌ها، هیچ بهبود قابل توجهی در این شاخص‌ها مشاهده نکردند. الگوی مشابهی هنگام ارزیابی خصومت و رفاه روانی مشاهده شد.

محققان همچنین شاخص‌های اجتماعی و رفتاری، از جمله حمایت ادراک‌شده همسالان، استفاده از دستگاه‌های دیجیتال و قلدری را بررسی کردند. این ممنوعیت‌ها با تغییرات قابل توجهی در این زمینه‌ها همراه نبود. به طور خاص، داده‌ها هیچ کاهش مداومی را در قلدری مدرسه یا قلدری سایبری نشان ندادند.

این نتایج به این معنی نیست که تلفن‌های هوشمند هیچ تاثیری بر نوجوانان ندارند یا محدودیت‌های مدرسه بی‌معنی هستند. این مطالعه یک فرضیه خاص را آزمایش کرد: اینکه آیا ممنوعیت تلفن در طول روز مدرسه، سلامت روان و پیامد‌های اجتماعی مرتبط را برای کل گروه دانش‌آموزان بهبود می‌بخشد یا خیر. این مطالعه پاسخ مثبتی به این سوال ارائه نداد.

هنگام تفسیر نتایج، در نظر گرفتن طراحی مطالعه مهم است. محققان به جای مشاهده نوجوانان یکسان در کل دوره، داده‌های سه موج نظرسنجی را تجزیه و تحلیل کردند. علاوه بر این، سلامت روان بر اساس پاسخ‌های خودگزارش‌شده ارزیابی شد، نه تشخیص‌های بالینی. بنابراین، نتایج، تغییرات درون گروه‌های مطالعه را توصیف می‌کنند و امکان نتیجه‌گیری در مورد هر دانش‌آموز را فراهم نمی‌کنند.

یکی از دلایل احتمالی برای عدم تأثیر قابل توجه این است که ممنوعیت تلفن‌های هوشمند تنها بر بخشی از زندگی روزمره نوجوانان تأثیر می‌گذارد. سلامت روان به عوامل مختلفی از جمله روابط خانوادگی و همسالان، محیط مدرسه و ویژگی‌های فردی بستگی دارد. بنابراین، تغییر یک قانون لزوماً منجر به تغییرات قابل توجه در سلامت روان نمی‌شود.

این مطالعه همچنین هیچ تغییر قابل توجهی در حمایت ادراک‌شده از همسالان نشان نداد. این مهم است، زیرا یکی از مزایای فرضی این ممنوعیت، ایجاد شرایطی برای تعاملات رو در رو بیشتر بین دانش‌آموزان بود. با این حال، خود داده‌ها تأیید نکردند که این محدودیت‌ها منجر به بهبود قابل توجه در این شاخص شده است.

سوال دیگر این است که آیا این ممنوعیت واقعاً استفاده کلی از دستگاه‌های دیجیتال را کاهش می‌دهد یا خیر. این مطالعه هیچ تغییر قابل توجهی در زمان استفاده از صفحه نمایش که توسط خود دانش‌آموزان گزارش شده بود، نشان نداد، اما محققان داده‌های عینی در مورد مدت زمانی که نوجوانان در مدرسه صرف استفاده از تلفن‌های هوشمند می‌کنند، نداشتند. بنابراین، نمی‌توان به طور قطعی نتیجه گرفت که این محدودیت‌ها رفتار دانش‌آموزان را در طول کلاس تغییر نداده است.

علاوه بر این، قوانین مدرسه از نظر شدت و نحوه‌ی اجرای آنها متفاوت بود. حتی یک ممنوعیت رسمی، رعایت یکسان توسط همه دانش‌آموزان را تضمین نمی‌کند. این مطالعه به ما اجازه نمی‌دهد تعیین کنیم که کدام نوع خاص از محدودیت‌ها در تغییر رفتار یا رفاه نوجوانان مؤثرتر خواهد بود.

این برای قوانین مدرسه چه معنایی دارد؟

نویسندگان این مطالعه نتیجه گرفتند که ممنوعیت استفاده از تلفن همراه در مدارس، در صورت اجرا به تنهایی، ممکن است برای بهبود قابل توجه سلامت روان نوجوانان در سطح جمعیت کافی نباشد. این بدان معنا نیست که مدارس باید محدودیت‌ها را کنار بگذارند: این مطالعه تمام اثرات آموزشی احتمالی چنین اقداماتی را ارزیابی نکرده و تمام شرایط استفاده از تلفن‌های هوشمند را پوشش نداده است.

این مطالعه محدودیت‌هایی دارد. تصمیم برای اعمال این ممنوعیت توسط خود مدارس گرفته شده است، نه محققان، بنابراین ممکن است گروه‌ها از نظر محیط مدرسه و سایر ویژگی‌ها متفاوت بوده باشند. اگرچه محققان تعدادی از تفاوت‌ها را بین مدارس در نظر گرفته‌اند، اما نمی‌توان تأثیر عوامل ناشناخته را به طور کامل رد کرد. همچنین نتایج می‌تواند تحت تأثیر تغییرات گسترده‌تر در زندگی نوجوانان بین این نظرسنجی‌ها قرار گرفته باشد.

محققان خاطرنشان می‌کنند که ممکن است اقدامات جامع‌تری برای بهبود سلامت روان دانش‌آموزان مورد نیاز باشد. به طور خاص، می‌توان محدودیت‌هایی را برای تلفن‌های همراه در کنار برنامه‌های پیشگیری از قلدری، حمایت از روابط مثبت همسالان و آموزش استفاده مسئولانه از فضای دیجیتال در نظر گرفت. با این حال، اثربخشی این رویکرد‌ها باید جداگانه ارزیابی شود.

بنابراین، این مطالعه هیچ ارتباط معناداری بین ممنوعیت تلفن همراه در مدارس و بهبود سلامت روان در میان نوجوانان ایسلندی پیدا نکرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که اثربخشی چنین اقداماتی را نمی‌توان صرفاً با این واقعیت که محدودیت‌ها اعمال می‌شوند ارزیابی کرد؛ لازم است تغییرات خاصی که قرار است به دست آورند و اینکه آیا این تغییرات واقعاً رخ می‌دهند یا خیر، در نظر گرفته شود.