دانشمندان ارتباطی بین حفظ تناسب اندام و خطر ابتلا به افسردگی کشف کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، داشتن تناسب اندام در دوران کودکی و نوجوانی با کاهش خطر افسردگی در بزرگسالی مرتبط دانسته شده است. ایزوستیا در مورد چگونگی ارتباط تناسب اندام در سنین پایین با سلامت روان در سنین بالاتر گزارش می‌دهد.

تناسب اندام دوران کودکی: ارتباط ۳۰ سال بعد

این مطالعه توسط محققان دانشگاه تاسمانی و دانشگاه آدلاید انجام شد که بیش از ۳۰ سال شرکت‌کنندگان را دنبال کردند. بیش از ۱۰۰۰ نفر که در سال ۱۹۸۵ بین ۷ تا ۱۵ سال سن داشتند، در این تحلیل شرکت کردند. این مطالعه در مجله اختلالات عاطفی (JAD) منتشر شد.

آمادگی جسمانی شرکت‌کنندگان در دوران کودکی و نوجوانی با استفاده از چندین آزمون ارزیابی شد. استقامت قلبی-تنفسی با استفاده از دویدن ۱.۶ کیلومتر ارزیابی شد و قدرت عضلانی با استفاده از پرش طول در حالت ایستاده اندازه‌گیری شد. گروه کوچک‌تری نیز آزمایش‌هایی روی دوچرخه ثابت و قدرت گرفتن اجسام را تکمیل کردند.

بیش از ۳۰ سال بعد، زمانی که شرکت‌کنندگان ۳۶ تا ۴۹ ساله بودند، محققان ارزیابی کردند که آیا آنها در طول زندگی خود افسردگی را تجربه کرده‌اند یا خیر. برای این منظور، آنها از مصاحبه تشخیصی سازمان بهداشت جهانی استفاده کردند.

استقامت شاخص اصلی بود

محققان ثابت‌ترین ارتباط را با خطر ابتلا به افسردگی در آینده، تناسب اندام قلبی-تنفسی یافتند. این به توانایی بدن در تأمین اکسیژن به عضلات در طول فعالیت بدنی طولانی مدت اشاره دارد.

قوی‌ترین و ثابت‌ترین ارتباط در مطالعه ما مربوط به استقامت قلبی-تنفسی بود، که استقامتی است که شما از طریق فعالیت‌هایی که شما را به نفس نفس زدن می‌اندازند، ایجاد می‌کنید.

بنابراین، نتایج برای شاخص‌های مرتبط با استقامت بیشترین سازگاری را داشتند. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که این داده‌ها فرصتی را برای بررسی ارتباط بین آمادگی جسمانی اولیه و سلامت روان در دهه‌های بعد فراهم می‌کند. با این حال، این مطالعه سطح خاصی از آمادگی جسمانی مورد نیاز برای کاهش خطر افسردگی را نشان نمی‌دهد.

نه تنها استقامت، بلکه قدرت نیز مورد آزمایش قرار گرفت

دانشمندان علاوه بر آمادگی قلبی تنفسی، آمادگی عضلانی شرکت‌کنندگان را نیز ارزیابی کردند. یکی از آزمایش‌های اصلی، پرش طول ایستاده بود که برای ارزیابی قدرت عضلانی استفاده شد. آزمایش‌های اضافی شامل تمرین با دوچرخه ثابت و اندازه‌گیری قدرت گرفتن اجسام بود، اما تنها تعداد کمی از شرکت‌کنندگان این آزمایش‌ها را انجام دادند. محققان در درجه اول بر روی معیار‌های ترکیبی آمادگی جسمانی دوران کودکی تمرکز کردند.

متعاقباً، بارزترین و ثابت‌ترین ارتباط با افسردگی نه برای همه ویژگی‌های فیزیکی به طور یکسان، بلکه در درجه اول برای استقامت قلبی تنفسی مشاهده شد. این نشان دهنده تفاوت بین اجزای فردی آمادگی جسمانی است، اما این مطالعه مشخص نمی‌کند که چرا معیار‌های استقامت به طور مداوم با افسردگی بعدی مرتبط بوده‌اند.

ارتباط بین آمادگی قلبی تنفسی در دوران کودکی و خطر ابتلا به افسردگی در زنان نیز قوی‌تر بود. محققان این یافته را جداگانه ذکر کردند، اما هیچ نتیجه‌گیری در مورد علت خاص این تفاوت نکردند. برای بررسی این موضوع، تحقیقات بیشتری لازم است و عوامل دیگری که ممکن است به طور همزمان بر آمادگی قلبی تنفسی در دوران کودکی و سلامت روان در بزرگسالی تأثیر بگذارند، در نظر گرفته می‌شوند.

افسردگی یک بیماری چند عاملی است، به این معنی که هیچ عامل واحدی به تنهایی خطر ابتلا به آن را توضیح نمی‌دهد. فعالیت بدنی ممکن است بخشی از تصویر کلی باشد.

تناسب اندام به عنوان علت ذکر نشده است؛ این ارتباط هنوز مورد بررسی قرار نگرفته است.

نویسندگان تأکید می‌کنند که یافته‌ها از این ادعا که تناسب اندام ضعیف در دوران کودکی مستقیماً باعث افسردگی در بزرگسالی می‌شود، پشتیبانی نمی‌کنند. سلامت روان می‌تواند تحت تأثیر عوامل متعددی باشد که نمی‌توان آنها را به طور کامل به یک شاخص واحد از تناسب اندام تقلیل داد. بنابراین، محققان به طور خاص بر رابطه بین شرایط ثبت شده در دوره‌های مختلف زندگی تمرکز می‌کنند.

اگرچه نمی‌توانیم با اطمینان بگوییم که فعالیت بدنی ناکافی در دوران کودکی منجر به افسردگی در بزرگسالی می‌شود، اما یافته‌ها نشان می‌دهد که فعالیت بدنی در دوران کودکی ممکن است برای مواردی بیش از صرفاً سلامت جسمی مفید باشد.

محققان قصد دارند به مطالعه مکانیسم‌های احتمالی که ممکن است تناسب اندام اولیه را با سلامت روان در دهه‌های بعد مرتبط کنند، ادامه دهند.