دانشمندان سرطان دوران کودکی را با اضطراب و افسردگی در بزرگسالی مرتبط می‌دانند

به گزارش مجله خبری نگار، تقریباً نیمی از بازماندگان سرطان دوران کودکی در بزرگسالی علائم بالینی قابل توجهی از افسردگی را تجربه کردند و بیش از ۴۰٪ دچار اضطراب و خستگی شدید شدند. این یافته‌های محققانی است که ۱۳۲ بزرگسال را که سرطان زودرس را تجربه کرده بودند، مورد مطالعه قرار دادند. ایزوستیا در مورد چالش‌های روانی و شناختی که آنها سال‌ها بعد با آن مواجه می‌شوند، گزارش می‌دهد.

تقریباً نیمی از بزرگسالان افسردگی را تجربه کرده‌اند

محققان ۱۳۲ فرد ۱۸ تا ۴۰ ساله را که از سرطان دوران کودکی جان سالم به در برده بودند، مورد مطالعه قرار دادند. چهل و نه درصد از شرکت‌کنندگان علائم بالینی قابل توجه افسردگی و ۴۱ درصد علائم اضطراب را گزارش کردند.

۴۳ درصد دیگر از شرکت‌کنندگان خستگی شدید را گزارش کردند و ۲۸ درصد مشکلات شناختی را تجربه کردند. محققان نه تنها وجود علائم فردی، بلکه میزان تأثیر آنها بر زندگی روزمره بزرگسالان را نیز ارزیابی کردند.

این مطالعه نشان داد که عواقب یک بیماری شدید که در دوران کودکی تجربه شده است، حتی پس از پایان مرحله اصلی بیماری می‌تواند ادامه یابد. نتایج در مجله مراقبت‌های حمایتی در سرطان (SCC) منتشر شد.

دهه‌ها پیش، تمام کودکانی که به سرطان خون حاد مبتلا می‌شدند، جان خود را از دست می‌دادند. امروزه، ما موفق به نجات جان بیش از ۹۰٪ از آنها شده‌ایم. این واقعیت که می‌توانیم جان بسیاری را نجات دهیم، موفقیت بزرگی در پزشکی است.

علائم اضطراب در بین شرکت‌کنندگان در مطالعه رایج بود و در ۴۱٪ از بزرگسالان مشاهده شد. علائم افسردگی حتی شایع‌تر بود و تقریباً در نیمی از افراد مورد بررسی مشاهده شد.

کاملاً مشخص است که بسیاری از بازماندگان سرطان دوران کودکی در مراحل بعدی زندگی با انواع مشکلات سلامتی رو‌به‌رو می‌شوند، اما این واقعیت که بسیاری از این کودکان در بزرگسالی با مشکلات سلامت روان مواجه می‌شوند، کشف جدیدی است.

محققان شاخص‌های به‌دست‌آمده را با داده‌های جمعیت عمومی نروژ مقایسه کردند. این مقایسه به آنها اجازه داد تا وضعیت شرکت‌کنندگان را نه تنها به‌صورت فردی، بلکه نسبت به افرادی در همان جامعه که سرطان دوران کودکی را تجربه نکرده بودند، ارزیابی کنند.

نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که پیامد‌های روانی ممکن است به چیزی بیش از خود تشخیص مربوط باشد. درمان طولانی‌مدت، بستری شدن در بیمارستان، اختلال در سبک زندگی و نیاز به اقدامات پزشکی در سنین پایین، همگی می‌توانند بر وضعیت فرد تأثیر بگذارند.

خستگی و مشکلات حافظه نیز ادامه داشت

علاوه بر اضطراب و افسردگی، دانشمندان وضعیت جسمی و شناختی شرکت‌کنندگان را نیز بررسی کردند. چهل و سه درصد از افراد مورد بررسی، خستگی شدید و ۲۸ درصد مشکلات عملکرد شناختی را گزارش کردند.

چنین مشکلاتی می‌توانند در زندگی روزمره به صورت مشکلاتی در تمرکز، حفظ کردن یا انجام همزمان چند کار بروز کنند. برای بزرگسالان، این می‌تواند بر مدرسه، محل کار و سایر فعالیت‌های روزمره تأثیر بگذارد.

این عملکرد‌ها همچنین برای تنظیم احساسات و افکار بسیار مهم هستند. این بدان معناست که فرد ممکن است کمتر بتواند با افکار منفی کنار بیاید و بنابراین در برابر ابتلا به اضطراب و افسردگی آسیب پذیرتر باشد.

محققان معتقدند که در نظر گرفتن این علائم در کنار سلامت روان مهم است. خستگی زیاد و اختلال شناختی می‌توانند با اضطراب و افسردگی همراه باشند و بر کیفیت زندگی تأثیر بیشتری بگذارند.

بیشتر شرکت‌کنندگان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد، شایع‌ترین نوع سرطان دوران کودکی، بودند. این بیماری بین سنین ۲ تا ۵ سالگی، زمانی که کودکان هنوز در مراحل اولیه رشد بودند، تشخیص داده شد.

درمان به طور متوسط ​​​​تقریباً دو سال طول کشید. در طول سال اول، بسیاری از شرکت‌کنندگان بخش قابل توجهی از وقت خود را در بیمارستان گذراندند و تحت مراقبت‌های ویژه و اقدامات پزشکی منظم قرار گرفتند. این نشان دهنده یک بیماری بود که در اوایل کودکی تجربه شده بود. محققان فرض کردند که این تجربه می‌تواند نه تنها بر سلامت جسمی، بلکه بر رشد روانی و شناختی در سال‌های بعد نیز تأثیر گذاشته باشد.

دانشمندان خواستار ادامه نظارت بر بزرگسالان شدند

محققان خاطرنشان می‌کنند که این یافته‌ها بر نیاز به پیگیری طولانی‌مدت بازماندگان سرطان دوران کودکی تأکید می‌کند. حتی سال‌ها پس از اتمام درمان، برخی از بزرگسالان همچنان علائمی را تجربه می‌کنند که می‌تواند بر زندگی روزمره آنها تأثیر بگذارد.

با این حال، این مطالعه محدودیت‌هایی دارد. این مطالعه شامل ۱۳۲ فرد ۱۸ تا ۴۰ ساله بود، بنابراین نتایج را نمی‌توان به طور خودکار به همه بازماندگان سرطان دوران کودکی تعمیم داد.

علاوه بر این، این مطالعه شیوع علائم را در یک گروه خاص نشان می‌دهد، اما به خودی خود به ما اجازه نمی‌دهد تا مشخص کنیم کدام عوامل خاص دوران کودکی منجر به ایجاد اضطراب، افسردگی، خستگی یا مشکلات شناختی در بزرگسالی شده است. نویسندگان معتقدند که برای تعیین این موضوع، تحقیقات بیشتر و مشاهده طولانی مدت مورد نیاز است.