دانشمندان ورزش منظم را با کاهش خطر افسردگی مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، ورزش منظم با کاهش خطر ابتلا به اختلالات اضطراب و افسردگی در دانشجویان دانشگاه مرتبط بود. علاوه بر این، فراوانی ورزش نسبت به شدت یا مدت آن، رابطه‌ی پایدارتری با سلامت روان داشت. این موضوع در مجله‌ی PLOS One در ۱۹ آگوست گزارش شد.

چگونه مطالعه انجام شد؟

محققان از داده‌های «بررسی ملی سلامت و رفاه دانشجویان نروژی» استفاده کردند. در مرحله اول، آنها داده‌های ۵۳،۳۶۲ دانشجوی ۱۸ تا ۳۵ ساله را بررسی کردند. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که چند وقت یکبار ورزش می‌کنند، با چه شدتی، جلسات آنها چقدر طول می‌کشد و چند ساعت در هفته از نظر جسمی فعال هستند.

یک سال بعد، ۱۰۴۶۰ دانشجو با استفاده از پرسشنامه استاندارد CIDI ۵.۰ خودارزیابی را تکمیل کردند. محققان وجود علائم افسردگی اساسی و اختلال اضطراب فراگیر را ارزیابی کردند. در محاسبات، سن، شاخص‌های اجتماعی-جمعیتی و سطوح پایه پریشانی روانی در نظر گرفته شد.

رایج‌ترین برنامه‌ی ورزشی، دو تا سه بار در هفته ورزش بود: ۳۸٪ از زنان و ۳۳.۸٪ از مردان گزارش دادند که این کار را انجام می‌دهند. فعالیت بدنی روزانه توسط ۱۷.۵٪ از دانشجویان دختر و ۲۰.۵٪ از دانشجویان پسر گزارش شد. تقریباً ۸ تا ۱۰٪ از پاسخ‌دهندگان گزارش دادند که به ندرت ورزش می‌کنند یا اصلاً ورزش نمی‌کنند.

معلوم شد که نظم و ترتیب از بار کاری مهم‌تر است

در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که روزانه ورزش می‌کردند، زنانی که به ندرت ورزش می‌کردند یا کاملاً غیرفعال بودند، ۱۵٪ خطر نسبی تعدیل‌شده بیشتری برای ابتلا به اختلال اضطراب یا افسردگی داشتند. در میان مردان، این تفاوت به ۳۳٪ رسید.

ثابت‌ترین رابطه برای فراوانی ورزش یافت شد. شدت و مدت ورزش رابطه کمتری با نتایج داشتند و بر اساس جنسیت متفاوت بودند. در زنان، شدت کم ورزش با افزایش خطر ابتلا به اختلالات مرتبط بود، در حالی که در مردان، مدت زمان کوتاه ورزش عامل مهم‌تری بود.

همه حرکات یکسان نیستند: کار فیزیکی با خطر زوال عقل مرتبط است

دانش‌آموزانی که به آستانه‌ی ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی در هفته که در این مطالعه تعیین شده بود، نرسیده بودند، احتمال بیشتری داشت که معیار‌های تشخیصی اضطراب یا افسردگی را داشته باشند. پس از در نظر گرفتن عوامل مخدوش‌کننده، خطر نسبی آنها در بین زنان ۱۰٪ و در بین مردان ۱۷٪ بیشتر بود.

خطر ابتلا به اختلالات با افزایش زمان کل ورزش کاهش یافت، اما مزایای اضافی آن به تدریج کمتر شد. در میان زنان، کمترین خطر در تقریباً پنج تا شش ساعت ورزش در هفته مشاهده شد. برای مردان، کاهش خطر حتی با حجم فعالیت بالاتر نیز ادامه یافت، اگرچه این ارتباط پس از تعدیل نتایج به طور قابل توجهی ضعیف‌تر شد.

نویسندگان خاطرنشان کردند: «نتایج ما نشان می‌دهد دانش‌آموزانی که مرتباً در فعالیت بدنی شرکت می‌کنند، در طول زمان خطر کمتری برای ابتلا به اختلالات روانی رایج دارند.»

چرا ورزش را نمی‌توان به عنوان یک درمان مستقل در نظر گرفت؟

این مطالعه ثابت نمی‌کند که ورزش به طور خاص از اضطراب یا افسردگی جلوگیری می‌کند. این مطالعه مشاهده‌ای بود و شرکت‌کنندگان فعالیت بدنی خود را گزارش کردند. علاوه بر این، ارزیابی‌ها به صورت آنلاین انجام شد، نه در طول مصاحبه بالینی حضوری.

دانشمندان همچنین رابطه معکوس را رد نکردند: افرادی که از قبل مشکلات روانی دارند، ممکن است کمتر ورزش کنند. پس از در نظر گرفتن پریشانی روانی اولیه، ارتباط بین فعالیت و اختلالات بعدی کاهش یافت، اگرچه روند‌های اصلی همچنان پابرجا بود.

نویسندگان نتیجه گرفتند که فعالیت‌های قابل دسترس و منظم می‌توانند بخشی از یک سیستم حمایتی گسترده‌تر از سلامت روان برای دانش‌آموزان باشند. تأکید باید بر یک برنامه‌ی پایدار باشد که افراد بتوانند در درازمدت آن را حفظ کنند، نه بر ورزش شدید.