در غزه هشدار شدیدی در مورد شیوع بیماری همه‌گیر «لپتوسپیروز» صادر شده است... این بیماری چیست، علائم و علل آن چیست؟

به گزارش مجله خبری نگار، زقوت گفت که مقامات پزشکی در حال رصد علائم نگران‌کننده‌ای از شیوع احتمالی لپتوسپیروز، یک بیماری عفونی منتقل شده به انسان از طریق تماس با ادرار موش‌ها و جوندگان هستند که به طرز چشمگیری در مناطق شلوغ آوارگان افزایش یافته است.

او توضیح داد که خطر ابتلا به عفونت زمانی افزایش می‌یابد که آب باران و آب سیلاب آلوده به فضولات جوندگان با آب مخلوط شود، به خصوص هنگامی که با زخم‌های روی پوست تماس پیدا کند.

زقوت تأکید کرد که کودکان آسیب‌پذیرترین گروه هستند، به ویژه آنهایی که پابرهنه در آب آلوده داخل اردوگاه‌های آوارگان بازی می‌کنند.

وی افزود که با توجه به فقدان امکانات آزمایشگاهی لازم در محل به دلیل تخریب زیرساخت‌های بهداشتی در طول جنگ جاری، تیم‌های پزشکی با همکاری سازمان بهداشت جهانی، از تعدادی از مجروحان نمونه‌برداری کرده و آنها را به آزمایشگاه‌های خارج از نوار غزه ارسال کرده‌اند.

او خاطرنشان کرد که ادامه محاصره و ازدحام صد‌ها هزار آواره در شرایط غیربهداشتی و فقدان وسایل پیشگیری، احتمال شیوع بیماری‌های واگیردار را افزایش می‌دهد.

مدیر امداد پزشکی در غزه تأکید کرد که این بخش با یک بحران پیچیده بهداشتی رو‌به‌رو است که مستلزم مداخله فوری بین‌المللی برای جلوگیری از یک فاجعه همه‌گیر جدید است.

«لپتوسپیروز» چیست؟

لپتوسپیروز یک بیماری باکتریایی است که از اواخر قرن نوزدهم شناخته شده است و ظهور آن از نظر تاریخی با محیط‌های غیربهداشتی، سیل، جنگ و بلایای طبیعی مرتبط دانسته شده است.

این بیماری توسط نوعی باکتری اسپیروکتی ایجاد می‌شود که در ادرار حیوانات آلوده، عمدتاً موش‌ها و جوندگان، زندگی می‌کند و به همین دلیل در مراحل اولیه با نام‌هایی مانند «تب مرداب» و «بیماری فاضلاب» شناخته می‌شد.

این بیماری از طریق تماس با آب یا خاک آلوده به ادرار جوندگان به انسان منتقل می‌شود، به خصوص اگر باکتری از طریق زخم یا شکاف پوست یا از طریق غشا‌های مخاطی وارد شود.

این بیماری معمولاً از فردی به فرد دیگر منتقل نمی‌شود، اما در اردوگاه‌های پرجمعیت آوارگان، جایی که آب باران و سیل با فاضلاب مخلوط می‌شود و اقدامات پیشگیرانه اولیه وجود ندارد، به سرعت شیوع می‌یابد.

علائم بیماری

علائم این بیماری معمولاً طی یک دوره پنج تا چهارده روزه شروع می‌شوند و در ابتدا شبیه علائم آنفولانزا مانند تب، سردرد، درد عضلانی، خستگی عمومی و قرمزی چشم هستند.

در برخی موارد، علائم ممکن است بدتر شوند و شامل زردی، اختلالات کبدی و کلیوی، خونریزی داخلی یا مشکلات تنفسی شوند که در صورت عدم تشخیص و درمان زودهنگام، بیماری را جدی کرده و در برخی موارد شدید، بالقوه کشنده است.

کودکان و گروه‌های آسیب‌پذیر، به‌ویژه در محیط‌هایی که دچار فروپاشی زیرساخت‌های بهداشتی و شیوع جوندگان هستند، بیشترین حساسیت را به عفونت دارند. این امر، این بیماری را به شاخصی جدی از وخامت شرایط بهداشت عمومی تبدیل می‌کند و مداخله پیشگیرانه فوری را قبل از تبدیل شدن به یک بیماری همه‌گیر گسترده، ضروری می‌سازد.

این بیماری در محیط‌هایی که از نظر بهداشتی و زیست‌محیطی دچار مشکل هستند، مانند مناطقی که دچار سیل و باران‌های شدید، اختلاط فاضلاب با آب باران، شیوع جوندگان و سیستم‌های بهداشت عمومی ضعیف هستند، شیوع بیشتری دارد و این امر مناطق آوارگی، بلایا و جنگ‌ها را به محیطی مساعد برای شیوع آن تبدیل می‌کند.

لپتوسپیروز با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود و تشخیص زودهنگام برای جلوگیری از عوارض ضروری است، اگرچه موارد شدید نیاز به بستری شدن در بیمارستان و مراقبت‌های ویژه دارند.