دانشمندان پنهان کردن علائم ADHD را با خستگی مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، بیش از ۹۰٪ از بزرگسالان مبتلا به اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) که در این مطالعه شرکت کردند، گزارش دادند که سعی می‌کنند ویژگی‌های رفتاری خود را در موقعیت‌های اجتماعی پنهان کنند. محققان دریافتند که نظارت مداوم بر واکنش‌های خود می‌تواند با خستگی، اضطراب و مشکلات در درک خود و روابط مرتبط باشد. مقاله ایزوستیا بررسی می‌کند که چرا افراد مبتلا به ADHD علائم و پیامد‌های خود را پنهان می‌کنند.

پنهان کردن علائم ADHD طاقت‌فرسا بود

این مطالعه توسط محققان دانشگاه سیمون فریزر در کانادا انجام شد. این مطالعه شامل ۲۰۲ بزرگسال مبتلا به ADHD بود که به سؤالاتی در مورد دلایل، روش‌ها و پیامد‌های پنهان کردن بیماری خود پاسخ دادند. ۱۸۵ نفر یا ۹۱.۶٪ گزارش دادند که درگیر استتار اجتماعی شده‌اند. این مطالعه در مجله Research in Neurodiversity منتشر شده است.

اختلال بیش فعالی/کمبود توجه (ADHD) یک اختلال عصبی-رشدی است که عمدتاً با مشکلات مداوم در توجه، بیش فعالی و تکانشگری همراه است که می‌تواند در زندگی روزمره و فعالیت‌های حرفه‌ای فرد اختلال ایجاد کند.

دانشمندان استتار را به عنوان تلاش‌های آگاهانه و پرزحمت برای کنترل و تغییر رفتار طبیعی، افکار و واکنش‌های عاطفی به منظور مطابقت با هنجار‌های اجتماعی و ظاهر شدن به عنوان یک فرد عادی تعریف می‌کنند. این امر نه تنها در محل کار یا مدرسه، بلکه در وسایل حمل و نقل عمومی، با خانواده و حتی در تنهایی نیز می‌تواند رخ دهد.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می‌کنند که چنین رفتاری ممکن است توسط افراد به عنوان راهی برای کسب پذیرش، احساس تعلق و امنیت عاطفی تلقی شود. با این حال، پنهان کردن مداوم ویژگی‌های ADHD به منابع شناختی قابل توجهی نیاز دارد.

شرکت‌کنندگان در مطالعه چندین روش استتار را شرح دادند. آنها ممکن است ویژگی‌های رفتاری خاص خود را پنهان کنند و وانمود کنند که بیشتر با انتظارات دیگران مطابقت دارند، واکنش‌های طبیعی را سرکوب کنند یا مشکلات را با تلاش بیشتر جبران کنند.

برای مثال، افراد مجبور بودند دائماً بر بلندی صدای گفتار خود نظارت داشته باشند، از قطع کردن حرف دیگران خودداری کنند، اظهارات تکانشی خود را مهار کنند یا رفتار خود را از قبل برنامه‌ریزی کنند. این مطالعه همچنین نشان داد که شرکت‌کنندگان در محیط‌های حرفه‌ای، گروه‌های بزرگ، مکان‌های عمومی، روابط نزدیک و هنگام تعامل با غریبه‌ها از تغییر قیافه استفاده می‌کردند.

یکی از دلایل، تمایل به «عادی» به نظر رسیدن و دلیل دیگر، تمایل به دوست داشته شدن توسط دیگران بود. شرکت‌کنندگان همچنین از تلاش‌هایی برای جلوگیری از واکنش‌های منفی، قضاوت و تبعیض خبر دادند.

تلاش برای «معمولی» به نظر رسیدن منجر به خستگی می‌شود

مشخص شد که سرکوب مداوم واکنش‌های طبیعی با طیف وسیعی از عواقب مرتبط است. در این مطالعه، ۴۵.۱٪ از شرکت‌کنندگان تجربه خود را به عنوان خستگی توصیف کردند و ۴۷.۵٪ از آنها عواقب سلامت روان را گزارش دادند. برخی از شرکت‌کنندگان خستگی شدید پس از تعاملات اجتماعی، افزایش اضطراب و نیاز به بهبودی از موقعیت‌های اجتماعی را گزارش کردند. برخی دیگر احساس عدم اصالت و عدم اطمینان در مورد هویت خود را توصیف کردند.

ماسک زدن همچنین بر عملکرد‌های شناختی تأثیر گذاشت: ۲۲.۸٪ از شرکت‌کنندگان گزارش دادند که این کار در عملکرد آنها در سایر وظایف اختلال ایجاد می‌کند، زیرا بخش قابل توجهی از توجه و منابع ذهنی آنها صرف نظارت بر رفتار خودشان می‌شود.

استتار اجتماعی ممکن است به شرکت‌کنندگان در حفظ روابط و دستیابی به اهداف عملی کمک کرده باشد. برخی گزارش دادند که این امر باعث شده است که دوست‌یابی، حفظ شغل یا کسب فرصت‌های جدید برایشان آسان‌تر شود.

با این حال، تغییر مداوم رفتار خود می‌تواند همزمان احساس نزدیکی با دیگران را کاهش دهد. ۶۴.۴٪ از شرکت‌کنندگان کاهش احساس نزدیکی و ارتباط با دیگران را گزارش کردند - این رایج‌ترین پیامد در میان مضامین شناسایی شده توسط محققان بود.

برخی از شرکت‌کنندگان همچنین گزارش دادند که به دلیل استرس مداوم، کمتر ارتباط برقرار می‌کنند. تلاش‌ها برای جلوگیری از پنهان کردن ویژگی‌های ADHD گاهی منجر به درگیری یا پایان روابط خاص می‌شد.

محققان خواستار کاهش فشار بر افراد مبتلا به ADHD شده‌اند

نویسندگان این مطالعه معتقدند که نتایج نشان می‌دهد که نه تنها باید به تظاهرات بیرونی ADHD توجه کرد، بلکه باید به تلاش‌هایی که فرد برای پنهان کردن آنها انجام می‌دهد نیز توجه داشت. به گفته محققان، مشکلات مربوط به تمرکز یا تنظیم احساسات در برخی موارد ممکن است نه تنها به خود بیماری، بلکه به خودکنترلی مداوم نیز مربوط باشد.

با این حال، نویسندگان صرفاً پیشنهاد نمی‌کنند که افراد را مجبور به کنار گذاشتن استتار کنند. آنها معتقدند که ایجاد شرایطی که نیاز به سازگاری مداوم با دیگران را کاهش دهد، مهم‌تر است. این شامل یک محیط قابل پیش‌بینی‌تر در مدرسه و محل کار، درک شدن از سوی عزیزان و کاهش فشار اجتماعی می‌شود. محققان همچنین خاطرنشان می‌کنند که یافته‌های آنها مبتنی بر گزارش‌های شخصی شرکت‌کنندگان است، بنابراین منعکس‌کننده تجربیات خودشان از استتار است و به طور خودکار به همه بزرگسالان مبتلا به ADHD تعمیم داده نمی‌شود.