دانشمندان ارتباط بین الگو‌های خواب و توانایی کار تا زمان بازنشستگی را ارزیابی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، افرادی که کرونوتایپ شبانه دارند، که معمولاً به عنوان "جغد‌های شب" شناخته می‌شوند، نسبت به "چکامه‌ها" بیشتر احتمال دارد که قبل از رسیدن به سن بازنشستگی استاندارد، با حقوق بازنشستگی از کارافتادگی بازنشسته شوند. این نتیجه توسط محققانی که ۵۶۷۹ نفر از ساکنان فنلاند را به مدت ۱۲ سال دنبال کردند، به دست آمد. شرکت‌کنندگانی که کرونوتایپ شبانه داشتند، تقریباً ۱.۷ برابر بیشتر احتمال داشت که چنین مستمری دریافت کنند. ایزوستیا بررسی می‌کند که چگونه ریتم‌های بیولوژیکی ممکن است با سلامت و طول عمر مرتبط باشند.

چگونه «جغدها» و «چکاوک‌ها» تعیین شدند؟

نتایج در مجله پزشکی شغلی و محیطی منتشر شد. نویسندگان از داده‌های گروه تولد شمال فنلاند در سال ۱۹۶۶، یک مطالعه طولی مبتنی بر جمعیت که در ابتدا شامل ۹۶٪ از کودکان متولد شده در دو استان شمالی این کشور بود، استفاده کردند.

کرونوتایپ، ریتم شبانه‌روزی طبیعی بدن را منعکس می‌کند، از جمله اینکه فرد چه زمانی راحت‌تر از خواب بیدار می‌شود، چه ساعتی بیشترین هوشیاری را دارد و چه زمانی ترجیح می‌دهد کار کند. به طور معمول، تیپ‌های صبحگاهی، اواسط صبح و عصرگاهی وجود دارد.

در سال ۲۰۱۲، وقتی شرکت‌کنندگان ۴۶ ساله شدند، به سؤالاتی در مورد روال و حال خوبشان پاسخ دادند. محققان علاقه‌مند بودند بدانند که آنها چقدر راحت صبح‌ها از خواب بیدار می‌شوند، در نیم ساعت اول پس از بیدار شدن چه احساسی دارند، چه ساعتی را برای کار ترجیح می‌دهند و اینکه آیا خود را یک جغد شب می‌دانند یا یک فرد سحرخیز.

نمونه اولیه شامل ۲۵۹۷ مرد و ۳۰۸۲ زن بود. کرونوتایپ عصرگاهی در ۲۵۳ مرد و ۳۸۱ زن - به ترتیب ۹.۷٪ و ۱۲.۴٪ - شناسایی شد. کرونوتایپ صبحگاهی در ۱۱۸۲ مرد و ۱۳۵۵ زن شناسایی شد. بقیه در یک گروه متوسط ​​طبقه‌بندی شدند.

سپس پاسخ‌ها با داده‌های ثبت‌شده در سامانه ملی اشتغال و بازنشستگی فنلاند مقایسه شد. این امر به ما امکان داد تا پیگیری کنیم که چه کسی برای اولین بار در طول ۱۲ سال آینده مستمری معلولیت دریافت کرده است.

ریسک چقدر تغییر کرد؟

در طول دوره مشاهده، ۱۳۵ مرد و ۲۴۹ زن این نوع مستمری را دریافت کردند - ۵.۲٪ و ۸.۱٪ از کل شرکت‌کنندگان جنسیت مربوطه. این ارقام مربوط به کل نمونه است، نه فقط به "جغد‌های شب". افرادی که در سن ۴۶ سالگی به عنوان کرونوتایپ شب طبقه‌بندی می‌شدند، در ۱۲ سال آینده تقریباً ۱.۷ برابر بیشتر از افرادی که به عنوان کرونوتایپ صبح طبقه‌بندی می‌شدند، در معرض خطر دریافت مستمری از کارافتادگی قرار داشتند. این ارتباط هم برای مردان و هم برای زنان مشاهده شد.

این تفاوت پس از در نظر گرفتن عوامل اجتماعی-اقتصادی، از جمله سطح تحصیلات و نوع شغل، همچنان پابرجا بود. بنابراین، این تفاوت را نمی‌توان صرفاً با این واقعیت توضیح داد که افراد با کرونوتایپ‌های مختلف، شغل‌های متفاوت یا پیشینه‌های تحصیلی متفاوتی دارند.

افزایش ۷۰ درصدی خطر به این معنی نیست که ۷۰ درصد از افراد شب زنده‌دار مستمری دریافت کرده‌اند. این یک مقایسه نسبی با سحرخیزان است که به خودی خود احتمال مطلق را برای یک فرد خاص نشان نمی‌دهد.

محققان تخصیص مستمری معلولیت را بررسی کردند. در فنلاند، این پرداخت‌ها پس از وخامت شدید و طولانی مدت سلامت ارائه می‌شود. بنابراین، نتایج در درجه اول مربوط به حفظ توانایی کار است.

نویسندگان معتقدند که سلامت ضعیف‌تر در میان برخی از افراد با کرونوتایپ شبانه ممکن است افزایش فراوانی چنین مستمری‌هایی را توضیح دهد. آنها تخمین می‌زنند که تا سن ۵۰ سالگی، مشکلات انباشته شده در برخی از شرکت‌کنندگان ممکن است توانایی آنها برای کار را به طور قابل توجهی محدود کرده باشد.

با این حال، کرونوتایپ شبانه به خودی خود یک تشخیص نیست. این مطالعه به ما اجازه نمی‌دهد نتیجه بگیریم که هر کسی که ترجیح می‌دهد دیر بخوابد و دیر بیدار شود، ناگزیر به بیماری مبتلا می‌شود یا زودتر بازنشسته می‌شود.

خواب و سبک زندگی چه نقشی می‌توانند داشته باشند؟

یک توضیح احتمالی که توسط نویسندگان ارائه شده است، ترکیبی از عادات نامطلوب و اختلال در ریتم‌های بیولوژیکی داخلی است که می‌تواند منجر به مشکلات خواب شود. با این حال، اینها مکانیسم‌های فرضی هستند: ارتباط مشاهده شده ثابت نمی‌کند که آنها علت مستمری بوده‌اند.

علاوه بر این، کرونوتایپ یک جزء ژنتیکی قوی دارد. نویسندگان از داده‌های ژنتیکی استفاده کردند که اساس بیولوژیکی آن را نیز تأیید می‌کند. گزارش BMJ خاطرنشان می‌کند که کرونوتایپ در بزرگسالی نسبتاً پایدار است.

این نکته برای تفسیر نتایج مهم است: شب زنده‌دار بودن را نمی‌توان صرفاً به عادت بیدار ماندن تا دیروقت تقلیل داد. این مطالعه تغییرات طبیعی در ریتم‌های شبانه‌روزی را بررسی می‌کند که ممکن است با الگو‌های خواب، سلامت و شرایط کاری ترکیب شود.

در مورد بهبودی پس از عمل چه چیزی شناخته شده است؟

گروه‌های تحقیقاتی دیگری نیز در حال بررسی رابطه بین کرونوتایپ عصرگاهی و زندگی کاری هستند. مطالعه جداگانه‌ای که توسط دانشگاه فنلاند شرقی در ماه اوت گزارش شد، شامل ۲۲۶۶ فرد در سن کار بود.

افرادی که کرونوتایپ شبانه داشتند، بیشتر احتمال داشت که در بازیابی انرژی پس از کار و تعادل بین کار و زندگی مشکل داشته باشند. علائم و تشخیص‌های سلامت روان نیز شایع‌تر بود، به خصوص در میان شرکت‌کنندگانی که تیپ شبانه‌ی بارزی داشتند.

نویسندگان دریافتند که ارتباط بین کرونوتایپ عصرگاهی و اختلالات اضطرابی می‌تواند به دلیل ریکاوری ناکافی پس از کار و دشواری در ترکیب کار با سایر جنبه‌های زندگی باشد. این یافته‌ها زمینه را برای مطالعه جدید فراهم می‌کنند، اما الگو‌های تخصیص مستمری را مستقیماً توضیح نمی‌دهند: این یافته‌ها شامل نمونه و شاخص‌های متفاوتی هستند.

نقاط قوت مطالعه جدید شامل پیگیری طولانی‌مدت، حجم نمونه بزرگ و گنجاندن افرادی از پیشینه‌های حرفه‌ای و اقتصادی متنوع است. با این حال، این مطالعه همچنان مشاهده‌ای است و رابطه علی و معلولی را اثبات نمی‌کند.

در طول ۱۲ سال، ممکن است سلامت، شرایط کاری و شرایط زندگی شرکت‌کنندگان تغییر کرده باشد. همه این تغییرات را نمی‌توان در تجزیه و تحلیل لحاظ کرد. بنابراین، نمی‌توان نتیجه گرفت که کرونوتایپ عصرگاهی علت مستقیم از دست دادن بهره‌وری بوده است.

محققان خاطرنشان کردند: «افرادی که کرونوتایپ شبانه دارند، بخش قابل توجهی از جمعیت را تشکیل می‌دهند و سلامت و توانایی آنها برای ادامه کار در دوران بازنشستگی، چالش‌هایی را برای توسعه اقتصادی پایدار ایجاد می‌کند.»

نتایج این سوال را مطرح می‌کند که چگونه می‌توان ریتم‌های بیولوژیکی فردی را در نظر گرفت و در عین حال سلامت و بهره‌وری کارگران را حفظ کرد. با این حال، این مطالعه بررسی نکرد که آیا تغییر برنامه یا الگو‌های خواب احتمال دریافت مستمری از کارافتادگی را کاهش می‌دهد یا خیر. برای ارزیابی چنین اقداماتی، تحقیقات بیشتری لازم است.