دانشمندان از ارتباط بین افسردگی و توجه کودکان به چهره‌های غمگین خبر دادند

به گزارش مجله خبری نگار، کودکانی که مادرانشان افسردگی را تجربه کرده بودند، با بدتر شدن علائم افسردگی خودشان، مدت بیشتری روی چهره‌های غمگین تمرکز می‌کردند. این نتیجه‌ای بود که محققان دانشگاه ورمونت، پس از مشاهده ۲۴۲ کودک و مادرانشان طی دو سال، به آن دست یافتند. ایزوستیا در مورد چگونگی ارتباط سابقه خانوادگی افسردگی با ویژگی‌های توجه در کودکان گزارش می‌دهد.

غم و اندوه شروع به جلب توجه کودکان کرد

این مطالعه شامل ۲۴۲ کودک و مادرانشان بود. محققان خانواده‌ها را به مدت دو سال تحت نظر داشتند و هر شش ماه یکبار علائم افسردگی کودکان و توجه آنها به حالات چهره عاطفی را ارزیابی می‌کردند.

برای انجام این کار، به کودکان جفت چهره‌هایی با حالات مختلف - خنثی، شاد، غمگین یا عصبانی - نشان داده شد. محققان با استفاده از فناوری ردیابی چشم، مدت زمانی را که کودکان به هر تصویر نگاه می‌کردند، ثبت کردند. این مطالعه در مجله روانپزشکی و علوم بالینی (JPCS) منتشر شد.

در کودکانی که مادرانشان سابقه اختلال افسردگی اساسی داشتند، افزایش علائم افسردگی با افزایش دامنه توجه به چهره‌های غمگین مرتبط بود.

هرچه کودکان در معرض خطر، تجربیات افسردگی بیشتری را تجربه کنند، بیشتر توانایی خود را برای پرت کردن حواسشان از وقایع غم انگیز اطرافشان از دست می‌دهند.

در کودکانی که مادرانشان سابقه افسردگی نداشتند، محققان الگوی متفاوتی را کشف کردند. با افزایش علائم افسردگی، آنها بیشتر به چهره‌های غمگین نگاه نمی‌کردند. در عوض، کودکان این گروه توجه کمتری به حالات چهره شاد نشان می‌دادند. محققان توجه به نشانه‌های عاطفی مثبت را یک عامل بالقوه محافظتی می‌دانند.

بنابراین، ارتباط بین علائم افسردگی و ویژگی‌های توجه بسته به اینکه آیا مادر سابقه اختلال افسردگی اساسی داشته است یا خیر، متفاوت بود.

نویسندگان این مطالعه ادعا نمی‌کنند که کاهش توجه به چهره‌های شاد مستقیماً باعث بدتر شدن خلق و خو می‌شود. آنها الگوی کشف شده را یکی از ویژگی‌های همراه با تغییرات در علائم افسردگی می‌دانند.

دانشمندان تغییرات را در طول زمان ردیابی کرده‌اند

مطالعات قبلی ارتباط بین افسردگی و چگونگی درک فرد از حالات چهره عاطفی را نشان داده‌اند. با این حال، هنوز مشخص نیست که کدام یک اول اتفاق می‌افتد: آیا تغییرات در توجه با افزایش علائم افسردگی همراه است یا اینکه خود تغییرات توجه مقدم بر آنها هستند.

در مطالعه جدید، محققان هر دو معیار را چندین بار در طول دو سال ارزیابی کردند. این امر به آنها اجازه داد تا تغییرات در علائم افسردگی را با تغییرات بعدی در توجه و برعکس مقایسه کنند.

ما رابطه بین سوگیری توجه و علائم افسردگی و چگونگی پیش‌بینی متقابل آنها در مراحل مختلف مطالعه را بررسی کردیم، که به ویژه نوآورانه است و قبلاً انجام نشده است.

بنابراین، نویسندگان توانستند رابطه بین این شاخص‌ها را در طول زمان مطالعه کنند، اما داده‌های به‌دست‌آمده به خودی خود ثابت نمی‌کنند که ویژگی‌های توجهی باعث علائم افسردگی می‌شوند.

سابقه افسردگی مادر، عامل مهمی در تمایز دو گروه از کودکان بود. شرکت‌کنندگانی که چنین سابقه خانوادگی داشتند، علائم افسردگی بیشتری را نشان دادند که با توجه بیشتر به چهره‌های غمگین همراه بود. محققان معتقدند که کودکان ممکن است در تعاملات مادرانشان بیشتر با ابراز غم مواجه شده باشند و این امر باعث می‌شود چنین نشانه‌های عاطفی بیشتر قابل توجه باشند.

با این حال، گیر تأکید می‌کند که این تنها یکی از تفاسیر ممکن از نتایج است. این مطالعه مستقیماً بررسی نکرده است که چگونه تعاملات کودکان با مادرانشان توجه آنها را به ابراز احساسات شکل می‌دهد. بنابراین، نویسندگان سابقه خانوادگی افسردگی را به عنوان عاملی مرتبط با تفاوت در پاسخ‌های کودکان می‌دانند، نه به عنوان یک علت اثبات شده برای رفتار مشاهده شده.

دانشمندان به نظارت بر کودکان ادامه خواهند داد

محققان قصد دارند به نظارت بر شرکت‌کنندگان ادامه دهند تا مشخص کنند که آیا ویژگی‌های توجهی که کشف کرده‌اند با توسعه بعدی افسردگی مرتبط است یا خیر.

نوجوانی برای نویسندگان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در این دوره است که بسیاری از عوامل آسیب‌پذیری مرتبط با سلامت روان همچنان در حال توسعه هستند، بنابراین مشاهده طولانی‌مدت می‌تواند به درک چگونگی تغییر علائم افسردگی و الگو‌های توجه کمک کند.

بیشتر آسیب‌پذیری‌هایی که ما روی آنها تمرکز می‌کنیم، در این دوره هنوز در حال تکامل هستند. شما می‌توانید مشکلات را همزمان با توسعه آنها شناسایی کنید، نه اینکه آنها را تنها پس از شکل‌گیری و تثبیت شدنشان مطالعه کنید.

بنابراین، نتایج فعلی ارتباط بین علائم افسردگی، سابقه خانوادگی افسردگی و توجه به ابراز احساسات را توصیف می‌کنند، اما به ما اجازه نمی‌دهند که از قبل پیش‌بینی کنیم کدام کودکان بعداً به افسردگی مبتلا می‌شوند.