دانشمندان استرس مزمن را با تغییرات در حافظه و توجه مرتبط دانسته‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، محققان دانشکده پزشکی دانشگاه ویک فارست بررسی کردند که چگونه استرس مزمن و حمایت اجتماعی با تغییرات در عملکرد شناختی در افراد بالای ۵۰ سال مرتبط است. این تجزیه و تحلیل تفاوت‌هایی را در توجه، حافظه و مهارت‌های زبانی بسته به جنسیت و قومیت شرکت‌کنندگان نشان داد. ایزوستیا در مورد چگونگی ارتباط استرس با تغییرات در عملکرد مغز با افزایش سن گزارش می‌دهد.

آنچه آزمایش نشان داد

این مطالعه شامل ۳۸۷۳ فرد ۵۰ سال به بالا با میانگین سنی ۶۴.۸ سال بود. هیچ‌کدام از آنها در شروع تجزیه و تحلیل به زوال عقل مبتلا نبودند. این مطالعه در مجله Alzheimer's & Dementia منتشر شده است.

تقریباً ۷۸٪ از شرکت‌کنندگان هیچ اختلال شناختی نداشتند، در حالی که ۲۲٪ دیگر اختلال شناختی خفیف داشتند. محققان استرس مزمن و حمایت اجتماعی درک شده را با استفاده از پرسشنامه ارزیابی کردند و سپس تقریباً هر دو سال یکبار تغییرات در عملکرد شناختی را پیگیری کردند.

این آزمون‌ها توجه، حافظه، مهارت‌های زبانی و عملکرد‌های اجرایی - به طور خاص، برنامه‌ریزی، سازماندهی اقدامات و حل مسئله - را ارزیابی کردند. سطوح بالاتر استرس مزمن با تفاوت در میزان کاهش در شاخص‌های فردی مرتبط بود.

زنان واکنش متفاوتی نشان دادند

در زنان، سطوح بالای استرس مزمن در مقایسه با مردان با کاهش چشمگیرتری در توجه و مهارت‌های زبانی همراه بود. نویسندگان چندین حوزه از عملکرد شناختی را اندازه‌گیری و تغییرات آنها را در طول ویزیت‌های بعدی زیر نظر گرفتند. این توجه و زبان بود که تفاوت‌های مرتبط با جنسیت را نشان داد.

عوامل استرس‌زای مزمن گزارش‌شده توسط شرکت‌کنندگان شامل مشکلات مالی، حجم کاری، مشکلات ارتباطی، شرایط سلامتی و مسئولیت‌های مراقبتی بود.

علاوه بر این، سطح کلی استرس گزارش شده در گروه مورد مطالعه نسبتاً پایین بود. بنابراین، نتایج به‌دست‌آمده نشان‌دهنده تفاوت‌ها در نمونه خاص است، نه اینکه بتوان نتیجه گرفت که تأثیر یکسانی در همه افراد مشاهده می‌شود.

چگونه استرس با حافظه مرتبط است؟

هنگام مقایسه شرکت‌کنندگان لاتین‌تبار و غیرلاتین‌تبار، الگوی متمایزی پدیدار شد. در میان گروه اول، سطوح بالاتر استرس مزمن با کاهش حافظه شدیدتری همراه بود. این رابطه با الگوی یافت شده در میان زنان متفاوت بود، جایی که تغییرات در درجه اول بر توجه و عملکرد‌های زبانی تأثیر می‌گذاشت.

محققان زوال شناختی را نه به عنوان یک شاخص واحد، بلکه به عنوان ترکیبی از چندین فرآیند بررسی کردند. این رویکرد نشان داد که رابطه با استرس می‌تواند در حوزه‌های شناختی مختلف خود را نشان دهد و بین گروه‌های جمعیتی متفاوت باشد.

میشل‌ام. میلکه، استاد اپیدمیولوژی و پیشگیری در دانشکده پزشکی دانشگاه ویک فارست و نویسنده اصلی این مطالعه

رابطه بین استرس و تغییرات شناختی ممکن است برای افراد مختلف متفاوت باشد، اما شواهد دلگرم‌کننده‌ای در مورد مزایای حمایت اجتماعی از خانواده، دوستان و جامعه ما برای همه وجود دارد.

چگونه حمایت اجتماعی به حفظ توجه کمک می‌کند؟

عامل دیگری - حمایت اجتماعی - با کاهش آهسته‌تر توجه مرتبط بود. شرکت‌کنندگانی که در ابتدای مطالعه سطوح بالاتری از حمایت اجتماعی را گزارش کردند، با گذشت زمان کاهش کمتری در این عملکرد نشان دادند.

این ارتباط صرف نظر از جنسیت و نژاد شرکت‌کنندگان ادامه داشت. علاوه بر این، حمایت اجتماعی و استرس مزمن عوامل مستقلی بودند: وجود حمایت اجتماعی قوی، ارتباط بین سطوح بالای استرس و زوال شناختی را از بین نبرد.

یافته‌های ما نشان می‌دهد که استرس مزمن و حمایت اجتماعی ممکن است عوامل مهمی باشند که هنگام بررسی پیری سالم مغز باید در نظر گرفته شوند.

محققان حمایت اجتماعی ادراک‌شده را ارزیابی کردند - یعنی میزانی که یک فرد احساس می‌کند افراد مهمی دارد که می‌تواند روی آنها حساب کند. به طور متوسط، این شاخص نیز در بین شرکت‌کنندگان بسیار بالا بود.

بنابراین، نتایج به ما اجازه نمی‌دهد نتیجه بگیریم که ارتباطات اجتماعی به طور کامل از عملکرد‌های شناختی در برابر اثرات استرس محافظت می‌کنند. آنها رابطه جداگانه‌ای را بین سطح حمایت و پویایی توجه نشان می‌دهند.

آیا محافظت از مغز امکان‌پذیر است؟

به گفته نویسندگان این مطالعه، مطالعات آینده باید بررسی کنند که آیا برنامه‌هایی برای کاهش استرس مزمن و تقویت ارتباطات اجتماعی معنادار می‌توانند به حفظ عملکرد شناختی در دوران پیری کمک کنند یا خیر.

ارتباطات اجتماعی و استرس جنبه‌هایی از زندگی روزمره هستند که ممکن است قابل تغییر باشند. تحقیقات آینده به تعیین اینکه آیا برنامه‌هایی با هدف کاهش استرس مزمن یا تقویت شبکه‌های حمایتی قابل توجه می‌توانند به حفظ عملکرد شناختی با افزایش سن افراد کمک کنند، کمک خواهد کرد.

نتایج، رابطه‌ی علّی بین استرس و کاهش حافظه، توجه یا مهارت‌های زبانی را اثبات نمی‌کند. مشاهده به ما امکان می‌دهد تا ارتباطات آماری را شناسایی کنیم، اما مشخص نمی‌کند که آیا یک عامل باعث عامل دیگر می‌شود یا خیر.