سفید بودن کره چشم مهم‌تر از حد تصور شما!

پژوهش‌ها نشان می‌دهد سفید بودن بخش زیادی از کره چشم، نقشی مهمی در موفقیت تکاملی و روابط اجتماعی انسان‌ها داشته است.

به گزارش مجله خبری نگار/ایلنا،رنگ آبی، سبز یا قهوه‌ای چشم‌ها معمولا نخستین چیزی است که هنگام نگاه کردن به چهره افراد توجه ما را جلب می‌کند. اما آنچه چشم انسان را از چشم تقریبا همه پستانداران دیگر متمایز می‌کند، نه رنگ عنبیه بلکه بخش سفیدرنگ اطراف آن است؛ ناحیه‌ای که «صلبیه» یا سفیدی چشم نام دارد.

در بیشتر حیوانات، چشم‌ها تیره‌رنگ هستند و تشخیص جهت نگاه آنها چندان آسان نیست. اما در انسان، تضاد میان صلبیه سفید و مردمک تیره باعث می‌شود جهت نگاه به‌سرعت قابل تشخیص باشد. همین تفاوت ظاهرا کوچک، سال‌هاست توجه دانشمندان را به خود جلب کرده است.

نخستین تلاش جدی برای توضیح این ویژگی به سال ۱۹۹۷ بازمی‌گردد؛ زمانی که شیرو کوشیما، زیست‌شناس ژاپنی، چشم‌های نزدیک به نیمی از گونه‌های نخستی شناخته‌شده را بررسی کرد. او به این نتیجه رسید که تنها انسان‌ها دارای صلبیه‌ای کاملا نمایان و روشن هستند. کوشیما به این نتیجه رسید که این ویژگی به انسان‌ها کمک می‌کند راحت‌تر متوجه شوند دیگران به چه چیزی نگاه می‌کنند و در نتیجه ارتباط مؤثرتری برقرار کنند.

پیگیری جهت نگاه دیگران در زندگی اجتماعی اهمیت زیادی دارد. این توانایی می‌تواند توجه افراد را به یک موضوع مشترک جلب کند، درک متقابل را افزایش دهد و حتی به ایجاد اعتماد و پیوند‌های اجتماعی کمک کند. از آنجا که زبان همیشه شفاف و بدون ابهام نیست، نگاه می‌تواند به‌عنوان ابزاری سریع و مؤثر برای انتقال پیام عمل کند.

این ایده در سال ۲۰۰۷ توسط مایکل توماسلو، روان‌شناس آمریکایی، گسترش یافت و به نظریه‌ای با عنوان «فرضیه چشم همکار» تبدیل شد. بر اساس این نظریه، سفیدی چشم‌ها در فرایند همکاری میان انسان‌ها نقش مهمی داشته است.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری