یک نوآوری جدید پزشکی ممکن است به رنج بیماران دیابتی با تزریق انسولین پایان دهد

یک تیم تحقیقاتی بین‌المللی از یک فناوری پزشکی نوآورانه رونمایی کرده است که می‌تواند درمان دیابت را متحول کند و راه را برای از بین بردن نیاز به تزریق روزانه انسولین هموار کند.

به گزارش مجله خبری نگار، این نوآوری جدید به یک ایمپلنت هوشمند متکی است که به لطف فناوری نوآورانه "سپر کریستالی" خود، به عنوان یک پانکراس مصنوعی در بدن بیمار عمل می‌کند و آن را به یک داروی زنده و بادوام تبدیل می‌کند. پس از کاشت، دستگاه به طور مداوم سطح گلوکز را حس می‌کند، به طور خودکار انسولین تولید می‌کند و مقدار مناسب را در زمان مناسب، بدون نیاز به مداخله بیمار یا استفاده از پمپ‌ها یا تزریق‌های خارجی، آزاد می‌کند.

این پیشرفت، راه‌حلی برای یکی از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی درمان‌های سلولی برای دهه‌ها ارائه می‌دهد: رد پیوند توسط سیستم ایمنی. محققان، به رهبری استادیار شادی فرح از دانشکده مهندسی شیمی در تکنیون - موسسه فناوری اسرائیل، با موفقیت کریستال‌های درمانی طراحی کرده‌اند که از ایمپلنت در برابر شناسایی سیستم ایمنی محافظت می‌کند، از تلقی آن به عنوان یک جسم خارجی جلوگیری می‌کند و عملکرد کارآمد آن را برای سال‌های متمادی تضمین می‌کند.

آزمایش‌های انجام شده روی مدل‌های موش و نخستی‌سانان غیرانسانی، اثربخشی این فناوری را در تنظیم سطح گلوکز و حفظ حیات و عملکرد سلول نشان داده است، که این امر احتمال انتقال آن به آزمایش‌های بالینی روی انسان در آینده را افزایش می‌دهد.

توسعه این مفهوم در سال ۲۰۱۸ و در طول دوره فوق دکترای فرح در دانشگاه MIT و بیمارستان کودکان بوستون، تحت نظارت پروفسور دنیل اندرسون و پروفسور رابرت لانگر، یکی از پیشگامان برجسته مهندسی بافت در جهان، آغاز شد.

امروزه، تیم تحقیقاتی کار خود را در آزمایشگاه فرح در تکنیون، با همکاری تعدادی از موسسات برجسته آمریکایی، از جمله موسسه فناوری ماساچوست، دانشگاه هاروارد، دانشگاه ماساچوست، بیمارستان کودکان بوستون و دانشکده پزشکی دانشگاه جان هاپکینز، ادامه می‌دهد.

اهمیت این فناوری تنها به درمان دیابت محدود نمی‌شود، زیرا محققان امکان تطبیق آن را برای درمان طیف وسیعی از بیماری‌های مزمن که نیاز به ارائه مداوم درمان‌های بیولوژیکی دارند، مانند بیماری‌های متابولیک و ژنتیکی، تأیید می‌کنند.

اگر این ایمپلنت از نظر بالینی موفق باشد، انتظار می‌رود که مفهوم درمان را متحول کند و از اتکا به دارو‌های مکرر به سمت سیستم‌های درمانی خودتنظیم‌کننده که به طور مداوم از درون بدن کار می‌کنند، حرکت کند.

نتایج این مطالعه در مجله Science Translational Medicine منتشر شده است.

منبع: مدیکال اکسپرس

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری