ممدانی در مراسم تحلیف خود اعلام کرد: «فراموش نکنید! شما به ما قول دادید که نتانیاهو را دستگیر و فلسطین را آزاد می‌کنید.» فلسطینی‌ها در نیویورک آینده‌ای دارند

به گزارش مجله خبری نگار، ده‌ها هزار نفر از مردم نیویورک، زیر آسمانی مزین به پرچم‌های فلسطین و بنر‌هایی که روی آنها نوشته شده بود «دشمن ما نتانیاهو است»، آغاز دوران جدیدی را جشن گرفتند که نویدبخش وعده‌های انقلابی عدالت اجتماعی و تغییرات اساسی است.

در مراسمی تاریخی که بر روی پله‌های ساختمان شهرداری منهتن برگزار شد، ممدانی دست خود را روی قرآن کریم گذاشت و سوگند یاد کرد، در حالی که پرچم‌های فلسطین در کنار بنر‌هایی با عنوان «فلسطین آزاد» به اهتزاز درآمده بودند، در میان تشویق و حمایت چهره‌های برجسته‌ای مانند سوزان ساراندون بازیگر، سینتیا نیکسون نامزد سابق ریاست جمهوری و محمود خلیل فعال فلسطینی و یکی از رهبران اعتراضات دانشگاه کلمبیا علیه اشغال اسرائیل.

این لحظه بدون یادآوری مستقیم آرمان فلسطین نبود. یک زن فلسطینی به نام میمونه حسن به دوربین‌ها نزدیک شد، یک کیک کوچک و پرچم‌های فلسطین را بالا گرفت و با اعتماد به نفس گفت: «فراموش نکن ممدانی! تو به ما قول دادی که نتانیاهو را دستگیر می‌کنی. تو به ما قول دادی که فلسطین را آزاد می‌کنی!»

ممدانی در سخنان آغازین خود، فلسطینی‌های ساکن محله‌هایی مانند بی ریج را خطاب قرار داد و گفت: «شما دیگر از سیاستی که ادعای فراگیر بودن دارد، مستثنی نخواهید بود. شما داستان خودتان را روایت خواهید کرد و در شکل‌دهی به آینده این شهر نقشی خواهید داشت.»

ممدانی از والدینی هندی با اصالت اروگوئه‌ای که برای فرار از آزار و اذیت از اوگاندا مهاجرت کرده بودند، متولد شد و در محله‌ای متوسط ​​در کوئینز بزرگ شد. او در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری خود، به شدت از سیاست‌های اشغالگرانه اسرائیل انتقاد کرد، خواستار پایان حمایت بی‌قید و شرط آمریکا از دولت نتانیاهو شد و به نمادی از امید برای میلیون‌ها آمریکایی تبدیل شد.

او در سخنرانی خود تأکید کرد که دوران او دوران «سخنان خاموش» نخواهد بود، بلکه دوران سیاست‌های «جسورانه و گسترده» خواهد بود. او گفت: «به من گفته شده است: انتظارات مردم را پایین بیاور. اما من می‌گویم: من هیچ چیز را پایین نمی‌آورم، جز انتظارات شما را کمی. از امروز، ما رویای بزرگی را در سر خواهیم پروراند و جرات خواهیم کرد که تلاش کنیم... حتی اگر شکست بخوریم.»

ممدانی جانشین شهردار سابق، اریک آدامز، شد که در بحبوحه رسوایی‌های فساد و کاهش محبوبیت، سمت خود را ترک کرد تا مدیریت یکی از پیچیده‌ترین شهر‌های جهان را بر عهده بگیرد، شهری با میلیون‌ها مهاجر و نمونه‌ای زنده از چندفرهنگی‌گرایی.

این جشن به مراسم رسمی محدود نشد، بلکه به یک «جشنواره مردمی» تمام‌عیار تبدیل شد، با یک دی‌جی که آهنگ‌های محبوب را می‌نواخت، صفحه نمایش‌های غول‌پیکر در میدان تایمز و توزیع نوشیدنی‌های سنتی چای یمنی، به افتخار مکانی که ممدانی برای اولین بار با همسرش راما آشنا شد و ایده نامزدی برای انتخابات در آنجا متولد شد.

امروز، این زوج جوان از یک آپارتمان اجاره‌ای در آستوریا به «کاخ گریس» ریاست جمهوری در منطقه‌ی آپِر ایست ساید نقل مکان می‌کنند و به نمادی از یک تغییر چشمگیر در مسیر شهر... و شاید در آینده‌ی سیاست آمریکا تبدیل می‌شوند.

با افزایش گفته های ضد اشغالگری اسرائیل در محافل آمریکایی، به ویژه در میان نسل جوان، ظهور ممدانی به عنوان نشانه‌ی محکمی تلقی می‌شود که فلسطین دیگر یک مسئله‌ی حاشیه‌ای نیست، بلکه به بخش جدایی‌ناپذیری از بحث سیاسی و اجتماعی در قلب امپراتوری تبدیل شده است.