یک «یاور» غیرمنتظره در محافظت از قلب نامگذاری شده است

به گزارش مجله خبری نگار،یک مطالعه جدید نشان داده است که روابط نزدیک و حمایتی می‌تواند نقش حیاتی در بهبودی افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی عروقی داشته باشد. گنجاندن همراهان بیمار در برنامه‌های توانبخشی قلبی می‌تواند نه تنها سلامت جسمی قلب، بلکه سلامت روان و کیفیت کلی زندگی زوجین را نیز بهبود بخشد. این مطالعه در مجله کانادایی قلب و عروق (CJC) منتشر شده است.

بیماری‌های قلبی عروقی همچنان عامل اصلی مرگ و میر در سراسر جهان است و شواهد فزاینده‌ای نشان می‌دهد که عواقب آن بسیار فراتر از مسائل صرفاً پزشکی است. محققان اثربخشی مداخلات به اصطلاح "جفتی" - برنامه‌هایی که نه تنها بیماران، بلکه همراهان آنها را نیز در توانبخشی درگیر می‌کنند - را تجزیه و تحلیل کردند. این تجزیه و تحلیل نشان داد که در ۷۷ درصد از مطالعات بررسی شده، چنین رویکرد‌هایی منجر به بهبود عوامل خطر شده است: افراد بیشتر احتمال دارد رژیم غذایی سالمی را حفظ کنند، از نظر جسمی فعال‌تر باشند و به توصیه‌های پزشکی بهتر عمل کنند. اثرات مثبتی هم برای سلامت قلب و عروق و هم برای رفاه روانی-عاطفی مشاهده شد.

نویسندگان تأکید می‌کنند که کیفیت رابطه مستقیماً با سلامت قلب و عروق مرتبط است، اما این جنبه در عمل بالینی توجه کمی را به خود جلب کرده است. به گفته هدر تولوچ از موسسه قلب دانشگاه اتاوا، یک رویداد قلبی نه تنها بیمار، بلکه کل زوج را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در حالی که بیماری گاهی اوقات می‌تواند زوجین را به هم نزدیک‌تر کند، اغلب به یک چالش جدی برای رابطه تبدیل می‌شود که با اضطراب، استرس و فرسودگی عاطفی همراه است.

امروزه، اکثر برنامه‌های توانبخشی قلبی صرفاً بر بیمار متمرکز هستند. همراهان بیمار اغلب نقش کلیدی در روند بهبودی دارند: کمک به رژیم غذایی، ایجاد انگیزه برای فعالیت بدنی و نظارت بر مصرف دارو. محققان خاطرنشان می‌کنند که مشارکت شریک زندگی در درمان می‌تواند برای خود بیمار نیز مفید باشد، زیرا عزیزان بیمار اغلب عوامل خطر مشابهی برای بیماری قلبی دارند.

نویسندگان این مطالعه خواستار توسعه یک رویکرد جامع‌تر و خانواده‌محورتر به مراقبت‌های قلبی هستند. آنها به‌طور خاص، اجرای مدل‌های حمایتی گام‌به‌گام در توانبخشی را پیشنهاد می‌کنند که امکان شناسایی به‌موقع مشکلات عاطفی در زوجین و ارجاع بیماران و شرکای آنها به متخصصان مناسب را فراهم می‌کند.

به گفته محققان، مراقبت از قلب نه تنها باید شامل دارو و توانبخشی فیزیکی باشد، بلکه مدیریت روابط را نیز باید شامل شود. این رویکرد می‌تواند سازگاری روانی بهتری را پس از بیماری، تغییرات پایدار در سبک زندگی و در نهایت، بهبود پیامد‌های قلبی عروقی ایجاد کند.