۵ فیلم ترسناک جذاب و دیدنی برای کسانی که به ژانر وحشت علاقه‌ای ندارند

در گزارش زیر ۵ فیلم ترسناک فوق العاده جذاب و متفاوت را معرفی می‌کنیم.

به گزارش مجله خبری نگار، همه ما در موقعیتی بوده ایم که سعی کرده ایم نشان دهیم شجاع و نترس بوده و فیلم‌هایی را تماشا کنیم که آدرنالین را در خون ما تزریق کرده و به شکل سنتی ترس و وحشت را تجربه کنیم، اما همه ما علاقه‌ای به منبع اصلی این چنین حسی، یعنی فیلم ترسناک، نداریم. برخی فیلم‌های ترسناک شکنجه‌ای پر از خشونت و خونریزی را دوست دارند، برخی دیگر جامپ اسکر و نیم خیز ماندن روی صندلی شان را می‌پسندد و برخی دیگر هیچکدام را.

دسته سوم از ما کسانی هستند که به دنبال تجربه‌ای واقعی و روایت محور هستند در حالی که وحشت و ترس به شکلی هنرمندانه با دقت و نکته سنجی بیشتری در روایتی اکشن جریان دارد. این که تعدادی از افراد به ژانر وحشت و فیلم‌های ترسناک علاقه ندارند به معنای این نیست که ترسیدن را نیز دوست ندارند. به همین دلیل در ادامه مطلب ۱۰ فیلم ترسناک فوق العاده جذاب و متفاوت را به این افراد معرفی می‌کنیم که دید آن‌ها به نسبت به این ژانر را تغییر خواهد داد.

۵-بی خوابی (۲۰۰۲)

فیلم «بی خوابی» (Insomnia) داستان کارآگاهی به نام ویل دورمر (آل پاچینو) را روایت می‌کند که در جستجوی یافتن قاتل بیرحم یک دختر جوان خود را در مرکز یک بازی ذهنی مرگبار می‌یابد. او رفته رفته به اعماق شکنجه روانی کشیده می‌شود، آن هم در مبارزه‌ای که عمدتاً توسط دشمن او و قاتل داستان، با بازی رابین ویلیامز، دیکته می‌شود. ارزش قدرت بازیگری در این فیلم بسیار قابل توجه است و طرفداران سینما با هر علاقه و اشتهایی چیزی برای خوش آمدن در فیلم کمتر مورد توجه قرار گرفته کریستوفر نولان خواهند یافت. با سود بردن از یک داستان قوی به عنوان سنگ زیربنا، سبک روایی «بی خوابی» بدین معناست که برای احساس ترس و نیم خیز شدن روی صندلی تان نیازی به انتظار برای دیدن صحنه‌ای خاص ندارید.

با به تصویر کشیدن نبرد اراده و هدف در مقابل نبرد برای زنده ماندن، هنر استفاده از دیالوگ‌های بسیار قوی، این فیلم یک شاهکار تمام معناست که تاثیری تکان دهنده بر مخاطب دارد. در یک هنرنمایی ترسناک و بی سابقه، رابین ویلیامز نقش شخصیتی را بازی می‌کند که طوفانی بی نظیر از پیچیدگی و ناآرامی در داستان ایجاد می‌کند. با یک قیاقه خشک و بی احساس، ویلیامز به شکلی استادانه توانسته توازن هویت سادیستی شخصیت خود را در کنار حسی نافذ از احساس خطر و آسیب پذیری برقرار کند. این رویکرد حساب شده او در تعامل با دیگران است که با طرز تفکر و ذهنیت مخاطب فیلم بازی می‌کند، در حالی که به ندرت ظرفیت واقعی شرارت خود را بروز می‌دهد، همزمان همواره میل مرعوب کننده خود برای کنترل دیگران را به نمایش می‌گذارد.

دیدن اینکه این بازیگر خارق العاده سینمای کمدی توانسته چنین بی نقص نقش یک شخصیت سایکوپات شرور و به شکل واقعی ترسناک را بازی کند، بدون شک باعث خواهد شد که به فکر فرو رفته و ناخواسته از ترس به سراغ چیزی برای پنهان شدن پشت آن بروید. «بی خوابی» یک شاهکار واقعی در زمینه روایت داستان است که تصورات شما را به مرحله‌ای دیوانه کننده خواهد برد.

۴ - ۳۰ روز شب (۲۰۰۷)

اگر چه در روی کاغذ یک داستان ساده به نظر می‌رسد، اما «۳۰ روز شب» (۳۰ Days of Night) با نقبی عمیق به احساسات انسانی، دل شکستگی و شخصیت درونی افراد شما را شگفت زده خواهد کرد. دیوید اسلید، کارگردان فیلم، همچنین نهایت تلاش خود را انجام داده که تصاویر و سرنخ‌هایی را در اختیار مخاطب قرار دهد که به ندرت در دیگر فیلم‌های ژانر وحشت دیده می‌شود. به عنوان فیلمی که از کلیشه‌های معمول ژانر وحشت فاصله می‌گیرد، «۳۰ روز شب» شهری دوردست در آلاسکا را به تصویر می‌کشد که گرفتار همان عنوان بامسمای ۳۰ روز شب می‌شود.

در طول این ۳۰ روز تاریک، شهر آن‌ها مورد حمله گروهی از خون آشام‌های خشن و گرسنه قرار می‌گیرد که سعی می‌کنند تا آنجا که می‌توانند طعمه‌های بیشتری بدست آورده و تغذیه بیشتری نمایند. اکثریت جمعیت شهر در همان ابتدای این آشوب جانشان را از دست می‌دهند و تنها کلانتر شهر (جاش هارتنت) و گروهی کوچک با پنهان شدن سعی دارند تا پایان ۳۰ روز تاریکی زنده بمانند. در جریان فیلم، داستان ترسناکی که مخاطب را در فضای تنگ و تاریکش به وحشت می‌اندازد بیشتر و بیشتر در هیجان و ترس پیش می‌رود، در حالی که شخصیت‌های اصلی داستان سعی دارند همچنان از دست گروهی وحشت انگیز از خون آشام‌های تشنه به خون زنده مانده و سعی در پیدا کردن غذا و پناهگاه امن دارند.

برخلاف دیگر فیلم‌های ترسناک اسلشر و با انتخاب هوشمندی و نکته سنجی به جای خشونت، «۳۰ روز شب» به میزان زیادی روی شخصیت و شرایط روحی شخصیت‌های داستان تمرکز دارد که تحول باورپذیر طرز فکر و شرایط فیزیکی آن‌ها را در گذر روز‌ها را امکان پذیر می‌سازد. هر یک از شخصیت‌ها وقت کافی دارد تا خود واقعی اش را به نمایش گذاشته و تاثیر خاص و محسوس خود را در روایت داشته باشد. سبک کارگردانی جذاب اسلید، استفاده از نور و حرکت آرام داستان، در ترکیب با بازی خارق العاده هارتنت در نقش اول داستان باعث شده که «۳۰ روز شب» یک گزینه ضروری برای تماشا، به ویژه برای کسانی که به فیلم‌های روایت محور علاقه دارند، باشد. در شرایطی که نبرد برای برتری به بالاترین حد خود می‌رسد، فیلم هیچگاه مرکزیت خود در تمرکز بر روی اوج شخصیت‌ها را از دست نداده و همزمان به مخاطب یادآوری می‌کند که هیچ کسی در هیچ لحظه‌ای در امان نیست.

۳ - سکوت (۲۰۱۶)

در شرایطی که کتابخانه‌ای همواره در حال توسعه از محتوا‌های بصری در اختیار سینمادوستان قرار می‌گیرد، دست یافتن به یک فرضیه داستانی منحصربفرد و یک روایت متمایز بسیار دشوار است. اما «سکوت» (Hush) یک داستان منحصربفرد را با تصویرسازی جذاب از یک شخصیت که به وضوح در مقابل یک موضوع آسیب پذیر است روایت می‌کند. این فیلم داستان مدی را بازگو می‌کند، نویسنده ناشنوایی که توانایی صحبت کردن نیز ندارد و در خانه‌ای تنها در میان جنگل کار می‌کند. لوکیشن دورافتاده خانه او یک فضای خیره کننده از سکوت و آرامش را ایجاد کرده و این موضوع نیز نقش مهمی در سرگرم کردن مخاطب و غرق کردن بیشتر او در ماجرا‌های فیلم ارائه می‌کند.

«سکوت» مستقیماً با این ایده وارد می‌شود که قدرت تجسم و استفاده تحریک آمیز از ابزار‌های جایگزین برای ساختن تعلیق بدون صدا می‌تواند به یک سبک روایت بسیار قوی منتهی شود. در سراسر فیلم، موارد متعددی از لحظات جذاب و تازه‌ای وجود دارد که از نرم‌های فیلم ترسناک فاصله می‌گیرد و مخاطب را از سکانس‌های قابل پیش بینی همیشگی که بسیاری از فیلم‌های این ژانر را دچار خود کرده دور می‌سازد. خود مدی نیز شخصیتی است که به طرز باورنکردنی قابل درک و همزادپنداری است، نه از این لحاظ که همه مانند او در معرض این خطر قرار داریم، بلکه از این جهت که همه ما عاجزانه در جستجوی بخشی از چیزی هستیم که او دارد، رهایی از سروصدای آزار دهنده دنیای بیرون.

تماشای شخصیتی که علیرغم داشتن شرایط جسمانی دشوار چنین زندگی راحت و رشک برانگیزی دارد، کسی که به وضوح از چیزی که دیگران عادی و معمولی می‌دانند سود می‌برد چنان جذاب است که مدی را به شخصیتی بسیار حیرت انگیز و دوست داشتنی تبدیل می‌سازد. «سکوت» ابتدا یک فیلم شخصیت محور است و بعد یک فیلم ترسناک، فیلمی که چیز‌های زیادی را در مورد شخصیت اصلی داستان افشا کرده و چیزی تازه و تمرکزی بیش از هر چیز بر تقلا‌ها و تلاش‌های او به عنوان یک انسان است. «سکوت» یک فیلم فوق العاده و تکان دهنده است که شکنندگی را در مقابل قدرت قرار می‌دهد. توانایی فیلم در انتقال تنش بدون نیاز به خشونت دستاوردی است که از درک بالا و هوشمندی کارگردان نشات می‌گیرد.

۲ - ۱۲۷ ساعت (۲۰۱۰)

در شرایط عادی، «۱۲۷ ساعت» (۱۲۷ Hours) می‌توانست داستان تکان دهنده و ناخوشایندی در مورد گزینه‌های یک مرد برای زنده ماندن پس از افتادن در درون یک شکاف سنگی باشد. با این وجود، دنی بویل، کارگردان فیلم، توانسته در به تصویر کشیدن بی نقص این ماجرای خطرناک که یک داستان کاملاً واقعی است کاری خارق العاده از خود نشان دهد. در فیلم، جیمز فرانکو نقش آرون رالستون را بازی می‌کند، کوهنوردی که خود را به مدت ۵ روز گرفتار در زیر یک تکه سنگی می‌یابد، تا اینکه در تصمیمی از روی درماندگی، دستش که زیر تکه سنگ گیر کرده را قطع کرده و با بدنی که از قبل به اندازه کافی ضعیف شده، از دره خود را بالا کشیده و جانش را نجات می‌دهد.

فیلم در نشان دادن درماندگی این موقعیت بسیار فوق العاده عمل کرده و مخاطب می‌توانید به شکلی واقعی احساس ترس، وحشت و انزوای فرانکو را در طول داستان حس و باور کند. فرانکو نیز در نقش خود بسیار خوب ظاهر شده و در شرایطی که با شخصیت او ارتباطی واقعی و عمیق برقرار می‌کنید، احساسات و شرایط روحی و جسمی او در هر لحظه از داستان رابه خوبی حس خواهید کرد. احساساتی که بازی فرانکو ارائه می‌دهد، در کنار سرعت روایت ماجرا‌ها یک دستاورد بزرگ است که در این فیلم بدست می‌آید. در هر نقطه از داستان، مخاطب به طور کامل رالستون را حس می‌کند به طوری که رفته رفته به این فکر می‌افتد که چه کار‌های دیگری می‌شد برای نجات او انجام داد.

۱- در علفزار بلند (۲۰۱۹)

در همراهی با فضای متنوعی که در این فهرست وجود دارد، فیلم ترسناک «در علفزار بلند» (In the Tall Grass) تازه‌ترین فیلم ما در فهرست حاضر است که توسط نتفلیکس تهیه شده و احساس جذابی که در اکشن و نورپردازی آن وجود دارد این فیلم را در نگاه مخاطبان به یک فیلم بسیار زیبا و دیدنی تبدیل کرده است. بکی و کال خواهر و برادری هستند که در کنار جاده توقف کرده و صدای فریادی برای کمک از یک پسر بچه آن‌ها را به سمت علفزار می‌کشاند. از آن به بعد است که فیلم «در علفزار بلند» از لحاظ رنگ و جزییاتش بسیار زیبا جلوه می‌کند، اما در حالی که اتفاقات یکی پس از دیگری رخ داده، اسرار عیان شده و شخصیت‌های داستان پیچش‌های زمانی را تجربه می‌کنند و وحشت وجودشان را فرا می‌گیرد، با یک فیلم ترسناک روبرو می‌شویم.

ماجرای فیلم خیلی زود شکل می‌گیرد، اما سطحی قوی از آزار دهندگی برای مخاطب در تمام طول فیلم برقرار است که باعث می‌شود هیچگاه احساس امنیت نداشته باشند. کارگردان فیلم، وینچنزو ناتالی، با استادی شخصیت‌های داستان خود را به شکلی به نمایش می‌گذارد که مخاطب را اغوا می‌سازد جزییات بیشتری در مورد انگیزه‌ها و داستان‌های مربوط به گذشته آن‌ها بداند. همچنین وی فضایی را در فیلم خود ایجاد می‌کند که مخاطب ناچار می‌شود هر بخش از صفحه نمایش را با دقت تحت نظر داشته باشد، زیرا مشخص نیست که خطر بعدی از کدام جهت خواهد بود.

سطح آماده باش و هوشیاری در ترکیب با توازن زیرکانه لحظات عصبی کننده و موارد ترسناک بدین معناست که «در علفزار بلند» همواره شما را روی لبه صندلی تان نیم خیز نگه خواهد داشت، حتی در سکانس‌های آرام‌تر فیلم. «در علفزار بلند» فیلمی است که به توجه دقیق و عمیق برای درک داستان پیچیده اش نیاز دارد، فیلمی خیره کننده و جذاب برای آن‌هایی که به دنبال تجربه ترس واقعی بدون دیدن وحشت کلیشه‌ای این ژانر هستند.

منبع: روزیاتو