دانشمندان نقش خانواده را در آزار جسمی کودکان بررسی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، کودک آزاری جسمی اغلب از دید افراد خارجی پنهان می‌ماند، زیرا در خانه رخ می‌دهد. یک مطالعه جدید توسط محققان استرالیایی نشان داده است که در بیشتر موارد، عاملان این خشونت اعضای خانواده هستند و خشونت اغلب قبل از رسیدن کودک به ۱۰ سالگی آغاز می‌شود. نویسندگان این مطالعه معتقدند که برای جلوگیری از چنین موقعیت‌هایی، باید توجه بیشتری به حمایت والدین و پیشگیری زودهنگام صورت گیرد. ایزوستیا در مورد اینکه چه کسی اغلب مرتکب کودک آزاری جسمی می‌شود و چرا محققان خواستار تجدید نظر در رویکرد‌های پیشگیری از آن هستند، بحث می‌کند.

خشونت اغلب در خانواده رخ می‌دهد

محققان به رهبری دانشگاه کرتین در استرالیا داده‌های مطالعه‌ی بدرفتاری با کودکان در استرالیا را تجزیه و تحلیل کردند. این نمونه شامل اطلاعات مربوط به ۸۵۰۳ استرالیایی ۱۶ سال به بالا بود که ۲۶۲۳ نفر از آنها در کودکی مورد آزار جسمی قرار گرفته بودند. این مطالعه در مجله‌ی Child Maltreatment (CM) منتشر شد.

محققان اشکال مختلف خشونت توسط بزرگسالان، از مشت زدن، لگد زدن و کتک زدن کودکان گرفته تا کتک زدن، ضربات به سر و صورت، خفه کردن و سوزاندن را بررسی کردند.

طبق این مطالعه، اعضای خانواده در ۸۵ درصد موارد گزارش‌شده‌ی آزار جسمی، عامل خشونت بوده‌اند. خشونت در مراکز نگهداری، ۴ درصد موارد را تشکیل می‌دهد و ۵ درصد دیگر هم در خانه و هم در مراکز نگهداری رخ داده است. در میان جوانان استرالیایی ۱۶ تا ۲۴ ساله، از هر چهار نفر، یک نفر گزارش داده است که در کودکی توسط یکی از اعضای خانواده مورد آزار جسمی قرار گرفته است.

محققان دریافتند که در یک سوم موارد سوءاستفاده جسمی که قبل از ۱۰ سالگی تجربه شده است، هر دو والدین به عنوان عاملان شناخته شده‌اند. همچنین مشارکت هر دو والدین با شروع زودهنگام و طولانی‌ترین سابقه سوءاستفاده مرتبط بود. بسته به جنسیت قربانیان نیز تفاوت‌هایی مشاهده شد. در میان بازماندگان مرد سوءاستفاده جسمی در دوران کودکی، مواردی که در آن پدر به تنهایی عامل بوده است، دو برابر مواردی بوده است که در آن مادر به تنهایی عامل بوده است.

همچنین مردان به طور قابل توجهی بیشتر احتمال داشت که خشونت فیزیکی را در موسسات گزارش دهند. نویسندگان این مطالعه اظهار داشتند که این ممکن است نشان دهد که پسران در گذشته بیشتر احتمال داشت که در محیط‌های موسساتی، شیوه‌های تنبیهی را تجربه کرده باشند. نتایج نشان می‌دهد که پیشگیری از خشونت باید نه تنها موقعیت‌های موجود در مدارس، سازمان‌های مذهبی و سایر موسسات، بلکه زمینه خانوادگی را نیز در نظر بگیرد.

چرا حمایت اولیه والدین مهم است

مونیکا مادزوسکا، دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه کرتین و نویسنده اصلی این مطالعه، خاطرنشان کرد که تلاش‌ها برای جلوگیری از آزار جسمی کودکان باید فراتر از مؤسسات باشد و بیشتر بر خانواده‌ها تمرکز شود. او خاطرنشان کرد که تمرکز استرالیا بر کودک آزاری در مؤسسات به پیشرفت در این زمینه کمک کرده است، اما اکثر این موارد در خانواده‌ها رخ می‌دهد.

تمرکز موارد خشونت در اوایل کودکی نشان می‌دهد که اقدامات پیشگیرانه و مداخله زودهنگام باید از همان ابتدا به خانواده‌ها ارائه شود، زمانی که حمایت می‌تواند بسیار حیاتی باشد. افزایش توجه ملی به حمایت از والدین و خانواده‌ها برای جلوگیری از خشونت فیزیکی و سایر اشکال بدرفتاری با کودکان بسیار مهم است.

او همچنین بر اهمیت برنامه‌های فرزندپروری مبتنی بر شواهد، کاهش بار خانواده‌ها و ایجاد محیطی که کودکان بتوانند با خیال راحت به دنبال کمک باشند، تأکید کرد.

از «این یک مسئله خانوادگی است» تا یک مشکل جهانی: جهان در حال تغییر دیدگاه‌های خود در مورد خشونت خانگی است

عواقب آن می‌تواند تا آخر عمر ادامه داشته باشد.

دیوید لارنس، استاد دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه کرتین و نویسنده همکار این مطالعه، خاطرنشان کرد که آزار جسمی کودکان همچنان یک مشکل جدی بهداشت عمومی در سراسر جهان است. این امر با عواقب نامطلوب مادام العمر برای سلامت روانی، جسمی و اجتماعی همراه است.

آنچه پشت در‌های بسته اتفاق می‌افتد می‌تواند بر سلامت و رفاه کودک در طول زندگی‌اش تأثیر بگذارد، بنابراین جلوگیری از آزار جسمی باید یک اولویت ملی در حوزه سلامت عمومی باشد.

نویسندگان معتقدند که پیشگیری از خشونت نه تنها مستلزم واکنش به حوادثی است که قبلاً رخ داده است، بلکه کمک به خانواده‌ها به صورت پیشگیرانه، کاهش عوامل استرس‌زا و اطمینان از اینکه کودکان فرصت دارند تا با خیال راحت آنچه را که اتفاق می‌افتد گزارش دهند، نیز ضروری است.