کوئنتین تارانتینو حاضر نیست برای مادرش خانه یا ماشین بخرد؛ دلیل این تصمیم عجیب چیست؟

به گزارش مجله خبری نگار، بسیاری از افراد رؤیا دارند که پس از ثروتمند شدن، وام مسکن والدینشان را تسویه کنند یا برای آنها خانه و ماشین بخرند؛ اما کوئنتین تارانتینو، کارگردان برنده دو جایزه اسکار، تصمیم متفاوتی گرفته است. او گفته مادرش، کانی زاستوپیل، هرگز حتی یک پنی از ثروتی را که به دست آورده دریافت نخواهد کرد.

ریشه این تصمیم به زمانی برمی‌گردد که تارانتینو تنها ۱۲ سال داشت. مادرش پس از آنکه معلمان از بی‌توجهی او به درس‌ها شکایت کردند، از علاقه‌اش به فیلمنامه‌نویسی انتقاد کرد و تلاش‌های او برای نویسندگی را به تمسخر گرفت.

تارانتینو در پادکست «دِ مومنت» با اجرای برایان کوپلمن، ماجرای آن روز را تعریف کرد. به گفته او، مادرش در میانه سرزنش‌هایش با لحنی کنایه‌آمیز گفت که دوران این «حرفه نویسندگی» کوچک به پایان رسیده است.

تارانتینو به یاد آورد که همان لحظه با خودش عهد کرد: «وقتی نویسنده موفقی شدم، حتی یک پنی از موفقیتم نصیبت نخواهد شد. نه برایت خانه‌ای می‌خرم، نه هزینه تعطیلاتت را می‌دهم و نه یک کادیلاک برایت تهیه می‌کنم. هیچ‌چیز نصیبت نمی‌شود، چون آن حرف را زدی.»

او می‌گوید به این قول پایبند مانده است. تارانتینو تاکنون برای مادرش خانه یا خودرو نخریده، هرچند یک استثنا را پذیرفته و گفته است زمانی که مادرش با مشکل مالیاتی اداره درآمد داخلی آمریکا (IRS) مواجه شده بود، به او کمک کرده است.

کوپلمن در این گفت‌و‌گو پیشنهاد کرد که شاید انتقاد مادرش به‌جای متوقف کردن او، انگیزه‌ای برای اثبات توانایی‌هایش و رسیدن به موفقیت شده باشد. بااین‌حال، تارانتینو از موضع خود عقب‌نشینی نکرد و گفت: «حرف‌هایی که به فرزندانتان می‌زنید، پیامد‌هایی دارند. یادتان باشد وقتی درباره چیزی که برای فرزندتان اهمیت دارد با لحنی طعنه‌آمیز صحبت می‌کنید، حرف‌هایتان بی‌نتیجه نمی‌مانند.»

با وجود این اختلاف، مادر تارانتینو نیز در شکل‌گیری شخصیت و مسیر زندگی او نقش داشته است. کانی زاستوپیل در سال ۱۹۶۳، زمانی که تنها ۱۶ سال داشت، در ناکسویل ایالت تنسی فرزندش را به دنیا آورد و در حالی که به‌عنوان پرستار کار می‌کرد، او را به‌تنهایی بزرگ کرد.

پس از نقل مکان خانواده به لس‌آنجلس، مادر تارانتینو به او اجازه داد فیلم‌هایی را تماشا کند که معمولاً برای مخاطبان بزرگسال ساخته شده بودند؛ از جمله فیلم‌های «دانش جسمانی» و «رهایی». همسر وقت مادرش، کرتیس زاستوپیل، که نوازنده موسیقی بود، نیز او را به نمایش فیلم‌ها می‌برد.

تارانتینو در ۱۴سالگی فیلمنامه‌ای نوشته بود و مادرش در ۱۶سالگی به او اجازه داد مدرسه را ترک کند، به شرط آنکه شغلی پیدا کند. او ابتدا در یک سینما به‌عنوان مسئول سالن مشغول به کار شد و سپس پنج سال در فروشگاه فیلم «ویدئو آرشیوز» فعالیت کرد؛ جایی که دانش سینمایی‌اش را گسترش داد.

او بعد‌ها درباره مسیر حرفه‌ای خود گفته بود: «وقتی از من می‌پرسند به مدرسه فیلم‌سازی رفته‌ام یا نه، می‌گویم نه، من به تماشای فیلم‌ها رفتم.»

تارانتینو با ساخت آثاری همچون «سگ‌های انباری»، «داستان عامه‌پسند»، مجموعه «بیل را بکش» و «جانگوی زنجیرگسسته» به یکی از شناخته‌شده‌ترین کارگردانان هالیوود تبدیل شد و دو جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی را برای فیلم‌های «داستان عامه‌پسند» و «جانگوی زنجیرگسسته» دریافت کرد.

او در مسائل مالی دیگر نیز محتاطانه رفتار می‌کند. تارانتینو از سال ۱۹۹۶ در همان خانه خود در لس‌آنجلس زندگی کرده و تا مدت‌ها پس از رسیدن به موفقیت مالی، خانه‌ای جدید نخریده بود.

او حتی به الی راث، کارگردان هالیوودی، توصیه کرده است که پس از موفقیت زودهنگام برای خرید خانه عجله نکند و تا زمانی که توان پرداخت کامل هزینه آن را ندارد، از خرید ملک بپرهیزد. تارانتینو معتقد است که هزینه‌های سنگین مسکن ممکن است فرد را در موقعیتی قرار دهد که مجبور شود برای پرداخت اقساط خانه تصمیم‌های شغلی بگیرد، نه بر اساس علاقه و اهداف حرفه‌ای خود.

بااین‌حال، داستان رابطه مالی او با مادرش همچنان به همان قول دوران کودکی بازمی‌گردد؛ قولی که تارانتینو پس از گذشت دهه‌ها و با وجود رسیدن به ثروت و شهرت، می‌گوید قصد ندارد آن را زیر پا بگذارد.