دانشمندان ارتباط بین ورزش و بیماری پارکینسون را شناسایی کرده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، بیماری پارکینسون نه تنها بر حرکت، بلکه بر حافظه و تفکر نیز تأثیر می‌گذارد. محققان افراد مبتلا به این بیماری را تحت نظر قرار دادند و دریافتند که سطوح بالاتر فعالیت بدنی با تغییرات کمتر در عملکرد شناختی و علائم حرکتی مرتبط است. با این حال، این مطالعه ثابت نمی‌کند که ورزش به تنهایی پیشرفت بیماری را کند می‌کند. ایزوستیا در مورد چگونگی ارتباط سطح فعالیت بدنی با تغییرات در شرایط بیماران گزارش می‌دهد.

حافظه با سرعت‌های مختلفی تغییر می‌کرد

این مطالعه در مجله Neurology منتشر شد. دانشمندان دانشگاه سینسیناتی داده‌های ۲۹۴ فرد مبتلا به بیماری پارکینسون خفیف تا متوسط ​​را تجزیه و تحلیل کردند. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۶۶ سال بود و آنها تا هفت سال تحت نظر بودند.

بیماری پارکینسون یک اختلال مزمن و پیشرونده سیستم عصبی است که در آن نورون‌های تولیدکننده دوپامین به تدریج دچار اختلال عملکرد می‌شوند. این امر باعث علائم حرکتی از جمله کندی حرکت، سفتی عضلات، لرزش در حالت استراحت و مشکلات تعادل می‌شود. در حالی که هیچ درمان کاملی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد، دارو، فعالیت بدنی و سایر مداخلات می‌توانند به مدیریت علائم و حفظ کیفیت زندگی کمک کنند.

شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌هایی را تکمیل کردند که ارزیابی می‌کرد چقدر در هفته به فعالیت بدنی در محل کار، خانه و در اوقات فراغت اختصاص می‌دهند. محققان آنها را به سه گروه تقسیم کردند: فعالیت کم (تا چهار ساعت در هفته)، فعالیت متوسط ​​ (چهار تا هشت ساعت) و فعالیت زیاد (بیش از هشت ساعت).

شرکت‌کنندگان تحت آزمون‌های سالانه حافظه و تفکر و همچنین معایناتی برای ارزیابی شدت علائم حرکتی قرار گرفتند. حداکثر امتیاز برای آزمون عملکرد شناختی ۳۰ امتیاز بود؛ امتیاز پایین‌تر نشان‌دهنده کاهش حافظه و تفکر بود.

تفاوت در اعداد قابل توجه بود

در گروهی که کمترین فعالیت بدنی را داشتند، نمرات آزمون شناختی به طور متوسط ​​سالانه ۰.۴۷۸ امتیاز کاهش یافت. در گروه نسبتاً فعال، کاهش سالانه ۰.۰۹۰ امتیاز و در فعال‌ترین گروه، تنها ۰.۰۰۷ امتیاز بود. بنابراین، میانگین نمرات حافظه و تفکر در شرکت‌کنندگانی که بیش از هشت ساعت فعالیت بدنی در هفته گزارش کرده بودند، در طول دوره مشاهده عملاً بدون تغییر باقی ماند.

محققان همچنین علائم حرکتی را در مقیاسی از ۰ تا ۱۳۲ امتیاز ارزیابی کردند که نمرات بالاتر نشان دهنده اختلال شدیدتر بود. در شروع مطالعه، میانگین نمره برای شرکت کنندگان ۲۳ امتیاز بود.

در گروه کم‌فعالیت، شدت علائم حرکتی به طور متوسط ​​سالانه ۰.۱۴۳ امتیاز افزایش یافت. در گروه با فعالیت متوسط، این امتیاز سالانه ۰.۲۲۵ امتیاز و در گروه با فعالیت بالا، ۰.۷۸۳ امتیاز کاهش یافت. ارتباط بین فعالیت بیشتر و وخامت کمتر در شاخص‌های شناختی و حرکتی پس از در نظر گرفتن سن، جنسیت و مدت بیماری همچنان پابرجا بود.

به گفته‌ی ریو دونگ وو، نویسنده‌ی اصلی این مطالعه، فعالیت بدنی ممکن است با تغییرات کندتر در عملکرد حرکتی و شناختی در بیماری پارکینسون مرتبط باشد.

فواید بالقوه فعالیت بدنی برای افراد مبتلا به بیماری پارکینسون ممکن است به مدت زمان فعال ماندن آنها و اینکه آیا به مرور زمان به ورزش ادامه می‌دهند یا خیر، بستگی داشته باشد.

او همچنین تأکید کرد که تفاوت‌های بین گروه‌ها اندک است، اما می‌تواند با گذشت زمان قابل توجه‌تر شود. در شروع مطالعه، شرکت‌کنندگان عموماً حافظه و مهارت‌های تفکر خوبی داشتند، بنابراین نتایج باید با احتیاط تفسیر شوند.

آنچه فعلاً ناشناخته مانده است

یکی از محدودیت‌های اصلی یافته‌های این مطالعه، روشی است که برای اندازه‌گیری فعالیت بدنی استفاده شده است. شرکت‌کنندگان خودشان گزارش دادند که چه مدت زمانی را صرف ورزش کرده‌اند، بنابراین پاسخ‌های آنها ممکن است دقیق نباشد. علاوه بر این، این مطالعه ارتباطی بین فعالیت و تغییرات در وضعیت بیماران پیدا کرد، اما رابطه علت و معلولی را اثبات نکرد.

به طور خاص، نمی‌توان این احتمال را رد کرد که افرادی که روند وخامت علائم در آنها کندتر است، ممکن است فعالیت بدنی را برای مدت طولانی‌تری حفظ کرده باشند، نه برعکس. تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا فعالیت بدنی به خودی خود بر میزان پیشرفت بیماری پارکینسون تأثیر می‌گذارد یا خیر، مورد نیاز است.