دانشمندان از ارتباط بین صرع و خطر ابتلا به زوال عقل قبل از ۶۵ سالگی خبر داده‌اند

به گزارش مجله خبری نگار، صرع ممکن است با افزایش خطر ابتلا به زوال عقل قبل از ۶۵ سالگی مرتبط باشد. در میان افرادی که به تازگی به این بیماری مبتلا شده‌اند، این خطر، پس از تعدیل‌های آماری، تقریباً شش برابر بیشتر از افراد بدون صرع بود. با این حال، احتمال مطلق همچنان پایین باقی ماند: در یک دوره ده ساله، زوال عقل در ۲.۲٪ از این گروه تشخیص داده شد. ایزوستیا ارتباط احتمالی بین این دو بیماری، نحوه تفسیر ارقام حاصل و نتیجه‌گیری‌هایی که از آنها می‌توان به دست آورد را بررسی می‌کند.

زوال عقل قبل از ۶۵ سالگی یک مسئله جداگانه است

زوال عقل معمولاً با پیری مرتبط است، اما می‌تواند خیلی زودتر بروز کند. اصطلاح «زوال عقل زودرس» به شروع علائم قبل از ۶۵ سالگی اشاره دارد. در اینجا، «زوال» به سن اشاره دارد، نه شدت: ما در مورد مراحل اولیه بیماری صحبت نمی‌کنیم.

طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، زوال عقل بر حافظه، تفکر و توانایی مقابله با فعالیت‌های روزمره تأثیر می‌گذارد. این بیماری می‌تواند ناشی از بیماری‌های مختلف و آسیب‌های مغزی باشد. بیماری آلزایمر شایع‌ترین علت آن است، اما زوال عقل عروقی، زوال عقل با اجسام لویی و زوال عقل پیشانی-گیجگاهی نیز وجود دارند.

علائم فقط به فراموشی محدود نمی‌شوند. مشکل در یافتن کلمات، تصمیم‌گیری، انجام کار‌های روزمره و تغییرات رفتاری نیز می‌تواند رخ دهد، بنابراین تحقیقات در مورد خطر زوال عقل فراتر از شناسایی صرف علل از دست دادن حافظه است.

نویسندگان این مطالعه جدید به طور خاص بر روی افراد زیر ۶۵ سال تمرکز کردند، زیرا ارتباط بین صرع و زوال عقل در سنین بالاتر قبلاً مورد مطالعه قرار گرفته بود، در حالی که داده‌های مربوط به زوال عقل زودرس کمتر بود. برای دستیابی به این هدف، محققان دو رویکرد را با هم ترکیب کردند: بازسازی سابقه پزشکی افراد مبتلا به زوال عقل و ردیابی جداگانه تشخیص‌هایی که پس از تشخیص صرع ایجاد شده است.

دو روش برای آزمایش یک اتصال

بخش اول مطالعه از یک طرح مورد-شاهدی استفاده کرد. محققان ۱۱۳۶۰ فرد مبتلا به زوال عقل که قبل از ۶۵ سالگی تشخیص داده شده بودند را در پایگاه‌های داده فرانسه شناسایی و آنها را با ۱۱۳،۶۰۰ نفر بدون این تشخیص مقایسه کردند. در سوئد، آنها ۱۶۴۳۳ فرد مبتلا به زوال عقل را با ۱۶۴،۳۳۰ شرکت‌کننده در گروه کنترل مقایسه کردند.

هر فرد مبتلا به زوال عقل با ده فرد سالم که از نظر سن و جنس با آنها مطابقت داشتند، تطبیق داده شد. سپس محققان سوابق پزشکی ده سال گذشته را بررسی کردند و سوابق صرع و تجویز دارو‌های ضد صرع را جست‌و‌جو کردند.

دانشمندان درباره نقش ریاضیات در مطالعه بیماری آلزایمر بحث می‌کنند

در نمونه فرانسوی، صرع در ۱۲.۵٪ از افراد مبتلا به زوال عقل و ۱.۲٪ از افراد بدون آن گزارش شده است. تجویز دارو نیز متفاوت بود: ۲۷.۳٪ از افراد مبتلا به زوال عقل دارو‌های صرع دریافت می‌کردند در حالی که ۱۰.۳٪ از گروه کنترل. در سوئد، محققان الگوی مشابهی یافتند.

این شاخص‌ها، تاریخچه پزشکی افرادی را که متعاقباً به زوال عقل مبتلا شده‌اند، توصیف می‌کنند. این شاخص‌ها به این معنی نیست که زوال عقل در ۱۲.۵٪ از کل افراد مبتلا به صرع ایجاد می‌شود. برای ارزیابی اینکه زوال عقل پس از تشخیص صرع چند بار ایجاد می‌شود، به بخش دوم مطالعه نیاز بود.

این مطالعه شامل ساکنان فرانسوی ۳۰ تا ۵۵ ساله بود. از این تعداد، ۱۲۹۰۱ نفر در سال ۲۰۰۸ به تازگی به صرع مبتلا شده بودند، در حالی که ۶۴،۰۸۳ نفر دیگر قبلاً تشخیص داده شده بودند. گروه مقایسه شامل ۱۲۹۰۱۰ نفر بدون صرع بود. محققان با استفاده از داده‌های پزشکی آنها، شرکت‌کنندگان را تا ده سال پیگیری کردند.

این محدوده سنی به ما اجازه داد تا زوال عقلی را که قبل از ۶۵ سالگی رخ می‌دهد، مطالعه کنیم. «صرع تازه تشخیص داده شده» به تاریخی اشاره دارد که بیماری در مطالعه شناسایی شده است، نه لزوماً لحظه دقیق اولین تظاهر آن.

در ده سال چه چیز‌هایی کشف کرده‌ایم؟

در طول دوره پیگیری، زوال عقل در ۲.۲٪ از شرکت‌کنندگان مبتلا به صرع تازه تشخیص داده شده، تشخیص داده شد. در میان افرادی که قبلاً صرع تشخیص داده شده داشتند، این میزان ۱.۷٪ و در گروه بدون صرع، ۰.۲٪ بود.

دانشمندان سپس عوامل دیگری را که می‌توانند بر خطر زوال عقل تأثیر بگذارند، از جمله سکته مغزی، اختلالات خلقی و آسیب‌های مغزی تروماتیک، در نظر گرفتند. پس از این تنظیمات، خطر نسبی در افرادی که به تازگی صرع در آنها تشخیص داده شده بود، تقریباً شش برابر بیشتر از شرکت‌کنندگانی بود که صرع نداشتند. در میان افرادی که قبلاً صرع در آنها تشخیص داده شده بود، این افزایش ۷۴٪ بود.

تفاوت بین دو گروه مبتلا به صرع به تنهایی تفاوت در نتایج را توضیح نمی‌دهد. به طور خاص، نمی‌توان از آن برای نتیجه‌گیری استفاده کرد که صرع با شروع اخیر لزوماً خطرناک‌تر از یک بیماری طولانی مدت است: چنین نتیجه‌گیری نیاز به اطلاعات دقیقی در مورد علل، سیر و درمان هر مورد دارد.

وینسنت ناوارو، یکی از نویسندگان این مطالعه و نماینده دانشگاه سوربن در پاریس، گفت: «مطالعات قبلی ارتباط بین صرع و زوال عقل دیررس را نشان داده‌اند، اما داده‌های کمی در مورد زوال عقل زودرس وجود داشته است.»

خطر شش برابری و ۲.۲٪: چرا هر دو مهم هستند

عبارت «شش برابر خطر بیشتر» تفاوت نسبی بین گروه‌ها را توصیف می‌کند. این به آن معنا نیست که زوال عقل در اکثر شرکت‌کنندگان مبتلا به صرع ایجاد شده است، و جایگزین میزان مطلق بروز این بیماری نمی‌شود.

به ازای هر هزار شرکت‌کننده، نسبت‌های گزارش‌شده در این مطالعه تقریباً معادل ۲۲ مورد زوال عقل در بین افراد مبتلا به صرع تازه تشخیص داده‌شده، ۱۷ مورد در بین افراد با تشخیص قبلی و دو مورد در بین افراد بدون صرع است. این محاسبه مجدد درصد‌های منتشرشده است، نه نتایج مطالعه‌ی فردی.

دانشمندان ارتباط بین کم‌شنوایی و زوال عقل را شناسایی کرده‌اند

تفاوت بین گروه‌های اول و سوم تقریباً ۲ درصد بود - ۲.۲٪ در مقابل ۰.۲٪. این تفاوت از نظر مشاهدات پزشکی قابل توجه است، اما همچنین نشان می‌دهد که زوال عقل در تقریباً ۹۸٪ از شرکت‌کنندگان مبتلا به صرع تازه تشخیص داده شده در طول دوره مطالعه تشخیص داده نشده بود.

تقسیم ساده‌ی ۲.۲ بر ۰.۲، عددی تقریباً برابر با ۱۱ را به دست می‌دهد، نه شش. در اینجا هیچ تناقضی وجود ندارد: این نسبت‌ها، فراوانی واقعی تشخیص‌ها را در گروه‌ها توصیف می‌کنند، در حالی که افزایش شش برابری، نتیجه‌ی تحلیل آماری با در نظر گرفتن عوامل دیگر است. اینها شاخص‌های متفاوتی هستند که به سوالات متفاوتی پاسخ می‌دهند.

علاوه بر این، پیگیری ده ساله به ما اجازه نمی‌دهد خطر ابتلا به این بیماری را در طول عمر تخمین بزنیم. ارقام به دست آمده مربوط به گروه‌ها، سنین و دوره‌های مطالعه خاص است.

ناوارو تأکید کرد: «اگرچه این نتایج ارتباط قوی بین صرع و زوال عقل زودرس را نشان می‌دهد، اما مهم است به یاد داشته باشیم که خطر مطلق کم است.»

چرا این ارتباط هنوز علت را توضیح نمی‌دهد؟

صرع یک ​​اختلال مغزی است که با تشنج‌های مکرر مرتبط با تخلیه الکتریکی بیش از حد از سلول‌های عصبی مشخص می‌شود. علائم آن از وقفه‌های کوتاه در توجه تا تشنج‌های کامل متغیر است. طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، علل صرع می‌تواند شامل آسیب‌های شدید سر، سکته مغزی، عفونت‌ها و سایر بیماری‌های مغزی باشد.

این موضوع چندین توضیح احتمالی برای ارتباط کشف‌شده ایجاد می‌کند. برای مثال، آسیب مغزی یکسان می‌تواند هم با شروع تشنج و هم با زوال شناختی متعاقب آن مرتبط باشد. در این مورد، سابقه قبلی صرع ثابت نمی‌کند که این آسیب، فرآیندی را که منجر به زوال عقل شده است، آغاز کرده باشد.

احتمال دیگری که هنگام تفسیر چنین داده‌هایی باید در نظر گرفته شود این است که بیماری مغزی در حال توسعه است، اما هنوز به عنوان زوال عقل شناخته نشده است. توالی تشخیص‌ها در یک پایگاه داده پزشکی همیشه با توالی تغییرات بیولوژیکی مطابقت ندارد. برای مطالعه جدید، این یک توضیح احتمالی است، نه یک مکانیسم اثبات شده.

مطالعات قبلی نیز نشان می‌دهند که رابطه بین این شرایط ممکن است دو طرفه باشد. در مطالعه‌ای که با استفاده از داده‌های مطالعه فرامینگهام، که در سال ۲۰۲۰ در مجله نورولوژی منتشر شد، هر یک از این دو بیماری در مقایسه با گروه‌های کنترل، تقریباً با دو برابر خطر ابتلای بعدی به دیگری مرتبط بود. این نتایج در یک نمونه متفاوت به دست آمده و جایگزین تخمین‌های جدید برای افراد میانسال نمی‌شوند، اما پیچیدگی خود رابطه را برجسته می‌کنند.

گنجاندن سکته مغزی یا تروما در مدل آماری به کاهش تأثیر عوامل مخدوش‌کننده کمک می‌کند. با این حال، مشاهده سوابق پزشکی را به اثبات علیت تبدیل نمی‌کند. علاوه بر این، مطالعه جدید فاقد اطلاعات دقیقی در مورد انواع و علل زوال عقل و همچنین انواع مختلف صرع بود.

مشکلات توجه و حافظه می‌تواند در صرع رخ دهد، اما علل آنها نیاز به ارزیابی جداگانه دارد. طبق گفته موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی ایالات متحده، برخی از دارو‌های ضد صرع می‌توانند عوارض جانبی ایجاد کنند که بر تمرکز و حافظه تأثیر می‌گذارند.

بنابراین، شکایت از فراموشی به تنهایی نه زوال عقل و نه علت آن را مشخص نمی‌کند. ارزیابی بالینی بر اساس شدت تغییرات، پیشرفت آنها در طول زمان و تأثیر آنها بر استقلال فرد انجام می‌شود.

مطالعه جدید افزایش خطر را به دارو‌ها نسبت نمی‌دهد. محققان داده‌های تجویزی را در نظر گرفتند، اما مصرف مکرر دارو در بین افراد مبتلا به زوال عقل ثابت نمی‌کند که درمان باعث بیماری شده است. چنین نتیجه‌گیری نیاز به مطالعه جداگانه‌ای در مورد دارو‌های خاص، موارد مصرف، دوزها، مدت زمان درمان و شرایط بیمار دارد.

همچنین، مسئله تغییر درمان بر اساس یک ارتباط آماری واحد تصمیم‌گیری نمی‌شود. دستورالعمل‌های صرع NICE قطع دارو‌ها را به عنوان یک تصمیم فردی و بر اساس ارزیابی خطر عود تشنج در نظر می‌گیرد. خود مطالعه زوال عقل دلیلی برای قطع خودجوش درمان ارائه نمی‌دهد.