دانشمندان دریافته‌اند که افزایش وزن کودکان با ترک نوشیدنی‌های شیرین بهبود یافته است

به گزارش مجله خبری نگار، چاقی دوران کودکی همچنان یک مشکل جدی سلامت عمومی است و تلاش برای تغییر همزمان چندین عادت غذایی می‌تواند برای خانواده‌ها طاقت‌فرسا باشد. یک مطالعه نشان داد که برنامه‌ای با هدف کاهش مصرف نوشیدنی‌های شیرین و افزایش مصرف آب، به بهبود شاخص توده بدنی (BMI) کودکان در طول یک سال کمک کرده است. ایزوستیا در مورد نتایج و اینکه چرا دانشمندان توصیه می‌کنند بر تغییر یک عادت واحد تمرکز کنند، گزارش می‌دهد.

یک عادت به جای تغییرات بزرگ

این مطالعه در JAMA Network Open منتشر شد. محققان دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه بوستون برنامه‌ای را با هدف کاهش مصرف نوشیدنی‌های شیرین و افزایش مصرف آب ارزیابی کردند. این کارآزمایی تصادفی شامل ۴۳۷ کودک ۸ تا ۱۳ ساله و والدین یا سرپرستان آنها بود.

نویسندگان خاطرنشان کردند که بسیاری از برنامه‌های پیشگیری از چاقی دوران کودکی به طور همزمان شامل تغییرات غذایی، افزایش فعالیت بدنی و بهبود الگو‌های خواب هستند. با این حال، رعایت همزمان چندین قانون جدید می‌تواند دشوار باشد، به خصوص زمانی که خانواده‌ها با محدودیت‌های زمانی و مالی مواجه هستند.

تحقیقات اولیه ما با خانواده‌ها و شرکای اجتماعی نشان داد که درخواست از آنها برای تغییر همزمان چندین عادت غذایی می‌تواند به سرعت طاقت‌فرسا شود، به خصوص برای خانواده‌هایی که با محدودیت‌های زمانی و مالی مواجه هستند. علاوه بر این، برای کودکان، درست مانند بزرگسالان، دشوار است که وقتی نوشیدنی‌های شیرین همه جا هستند، به سادگی "انتخاب متفاوتی" داشته باشند.

کارکنان آموزش‌دیده برنامه، ۱۲ جلسه گروهی حضوری ترتیب دادند. این دوره شش هفته‌ای شامل درس‌های تعاملی، چشیدن و نمایش میزان قند موجود در نوشیدنی‌ها بود. کودکان همچنین مطالب چاپی، موسیقی و پروژه‌های ویدیویی خود را در مورد اهمیت نوشیدن آب ایجاد کردند و برخی از تکالیف را در خانه با والدین خود انجام دادند.

این برنامه شرایط زندگی شرکت‌کنندگان را در نظر گرفت. بیش از دو سوم کودکان واجد شرایط دریافت وعده‌های غذایی رایگان یا با قیمت پایین در مدرسه بودند و بیش از نیمی از شرکت‌کنندگان خود را اسپانیایی‌تبار یا سیاه‌پوست معرفی کردند.

محققان خاطرنشان می‌کنند که توانایی حفظ وزن سالم می‌تواند تحت تأثیر محدودیت‌های مالی، شرایط محل زندگی، در دسترس بودن غذا‌های سالم و مکان‌های امن برای فعالیت بدنی و دسترسی نابرابر به مراقبت‌های بهداشتی پیشگیرانه قرار گیرد.

وانگ گفت، محققان تصمیم گرفتند روی یک تغییر خاص تمرکز کنند که نیازی به هزینه‌های قابل توجه یا تنظیمات پیچیده زندگی خانوادگی نداشته باشد.

دانشمندان به چه نتایجی دست یافتند؟

در شروع مطالعه، کودکان به طور متوسط ​​روزانه ۱۲ اونس (حدود ۳۵۵ میلی‌لیتر) نوشیدنی شیرین و ۲۴ اونس (حدود ۷۱۰ میلی‌لیتر) آب می‌نوشیدند. پس از ۱۲ ماه، شرکت‌کنندگان در برنامه گزارش دادند که به طور متوسط ​​روزانه ۳.۶ اونس (حدود ۱۰۶ میلی‌لیتر) نوشیدنی شیرین کمتر و ۶.۶ اونس (حدود ۱۹۵ میلی‌لیتر) آب بیشتر می‌نوشند.

دانشمندان همچنین تغییرات در شاخص توده بدنی را با در نظر گرفتن سن و جنسیت کودک ارزیابی کردند. تقریباً ۳۰ ٪ از کودکانی که در این برنامه شرکت کردند، طی یک سال به دسته شاخص توده بدنی پایین‌تری منتقل شدند. در گروه مقایسه، این رقم ۱۸ ٪ بود.

در میان کودکانی که در شروع مطالعه اضافه وزن داشتند، ۴۴.۴٪ از شرکت‌کنندگان در برنامه و ۳۱.۶٪ از کودکان گروه مقایسه به وزن سالم رسیدند. نسبت کودکانی که اضافه وزن آنها به چاقی پیشرفت کرد، در گروه برنامه ۵.۶٪ و در گروه مقایسه ۲۱.۱٪ بود. در میان کودکانی که در شروع مطالعه چاق بودند، ۴۷.۵٪ از شرکت‌کنندگان در برنامه به دسته شاخص توده بدنی پایین‌تری منتقل شدند، در مقایسه با ۳۶.۷٪ در گروه مقایسه.

یکی از قابل توجه‌ترین نتایج این مطالعه این است که ما توانستیم نمرات شاخص توده بدنی شرکت‌کنندگان را در دوره‌ای که روند ملی چاقی کودکان در جهت مخالف حرکت می‌کرد، به سمت مقادیر سالم‌تر تغییر دهیم.

به گفته محققان، نتایج نشان می‌دهد که پیشگیری از چاقی دوران کودکی نباید محدود به مراکز مراقبت‌های بهداشتی باشد. باشگاه‌های جوانان، جایی که کودکان وقت خود را می‌گذرانند، معاشرت می‌کنند و از یکدیگر یاد می‌گیرند، می‌توانند به بستری برای برنامه‌هایی با هدف تغییر عادات روزانه تبدیل شوند.

با این حال، نویسندگان به محدودیت‌های مطالعه اشاره می‌کنند. به طور خاص، داده‌های مربوط به مصرف نوشیدنی‌های شیرین و آب بر اساس گزارش‌های شخصی شرکت‌کنندگان بود و تفاوت در اندازه‌گیری‌ها، تفسیر نتایج را دشوار می‌کند. بنابراین، هنوز نمی‌توان رد کرد که عوامل دیگری نیز بر پویایی BMI تأثیر گذاشته‌اند.

در مرحله بعد، محققان قصد دارند آزمایش کنند که آیا می‌توان این رویکرد را در سایر فضا‌های عمومی نیز به کار برد و از آن برای تغییر سایر عادات غذایی، مانند کاهش مصرف غذا‌های فوق فرآوری شده، استفاده کرد یا خیر.