دویدن در هوای آلوده؛ یک عادت بی‌خطر یا پرریسک؟

پژوهشگران در مطالعه‌ای که در Sports Medicine - Open منتشر شده، اطلاعات ۲ میلیون و ۷۵۶ هزار و ۵۵۳ نفر را که در شش ماراتن بزرگ جهان شرکت کرده بودند بررسی کردند.

به گزارش مجله خبری نگار،این ماراتن‌ها در شهر‌های برلین، بوستون، شیکاگو، لندن، نیویورک و توکیو برگزار شده بودند و داده‌های مسابقات بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ در مطالعه قرار گرفت.

پژوهشگران بررسی کردند که شرایط آلودگی هوا در روز مسابقه چه ارتباطی با زمان پایان مسابقه دارد. تمرکز آنها از جمله روی دی‌اکسید نیتروژن یا NO₂ بود؛ آلاینده‌ای که بخش قابل توجهی از آن با ترافیک و احتراق سوخت‌های فسیلی ارتباط دارد.

نتایج نشان داد افزایش آلودگی هوا با عملکرد ضعیف‌تر در ماراتن ارتباط داشت. این ارتباط در میان دوندگان تفریحی بیشتر از ورزشکاران نخبه مشاهده شد.

چرا برای ورزش باید به کیفیت هوا توجه کرد؟

هنگام فعالیت شدید، سرعت تنفس بالا می‌رود و فرد هوای بیشتری را وارد ریه‌های خود می‌کند. در نتیجه میزان مواجهه با آلاینده‌های موجود در هوا نیز می‌تواند افزایش پیدا کند.

این مسئله برای شهری مانند تهران اهمیت ویژه‌ای دارد؛ شهری که در ماه‌های سرد سال بار‌ها با افزایش آلودگی هوا روبه‌رو می‌شود و بسیاری از شهروندان در همین شرایط به پیاده‌روی، دویدن یا ورزش در فضای باز ادامه می‌دهند.

البته نتیجه این مطالعه به این معنا نیست که هر نوع فعالیت بدنی در هوای آلوده ممنوع است. شدت آلودگی، نوع فعالیت، مدت ورزش، سن و وضعیت سلامت فرد همگی اهمیت دارند.

به طور کلی، کیفیت هوایی که در آن ورزش می‌کنیم، بخشی از شرایط تمرین است و نباید آن را نادیده گرفت؛ بنابراین در روز‌های آلوده، پیش از پوشیدن کفش ورزشی بهتر است علاوه بر برنامه تمرین، کیفیت هوای همان روز و شدت فعالیت مورد نظرمان را هم در نظر بگیریم.

لینک کپی شد

اشتراک‌ گذاری